yazarların bugün kendilerinde fark ettikleri şeyler

onsuz ölürüm dediğin kişi artık hayatında olmadığında çok da güzel onsuz yaşadığını fark etmek çok acıymış. yalnızlık da güzelmiş ilk defa fark ettim bunu.

sıkıldığım. artık bir şeyler olsun bu hayatın melankoliye ihtiyacı var. duyurulur.

evde miskinlik yapmaya bayıldıgım. hiç de sıkılmıyorum wallaha

ben yavaş yavaş üşütüyorum arkadaşlar, havalar soğuk dikkat edin kendiniehapşuuuu.

az önce farkettim ki evrensel olarak iş, güç, uğraş kabul edilebilecek şeyleri problem değil ,yaparım, hallederim, lafı olmaz şeklinde düşünürken nispeten konuşulmayacak veya gündem kabul edilmeyecek şeyleri iş olarak görüyorum. çok anlamsız çok.

halsizlik ve biraz baş ağrısının yanında harekete geçmek için ufak çaplı motivasyon.

düpedüz mutsuz olduğum ve buna çok alıştığım.

bir ben varmış. benden içeruğğğ.

bicepslerim çok küçük

sabahtan beri keyifsizdim, canım sıkılıyordu. depresyona giriyorum zannettim, meğerse şekerim düşmüş.

her şeyin doğrusunu değil ezberini , herkesin doğrusunu bir başka deyişle bana öğretileni biliyormuşum .

saçımın okşanmasına muhtaçmışım.

birçok şeyi görmezden gelmişim.

potansiyeline yazık ediyorum. her anlamda...

git gide tembel hayvana dönüştüğümü fark ettim.

yatmaktan bir hal oldum, yüzüm gözüm şişti ama kalkmaya da niyetim yok gerçekten help me :/

yaşıyorum ya da öyle zannediyorum. kararsız kaldım.

burada yazdıklarımın %85'i negatif hissiyata dayalı şeylerdir. ki bunların çoğuna yazı falan bile denmez. anlık karalamalar ve saçmalamalar vs. fakat fark ettim ki ben ne zaman şu sözlüğe baksam içimi bir manasızlık kaplıyor.

biz burada neden bir şeyler yazıyoruz lan kendi kendimize? diyorum ve bu manasızlık, içimdeki negatifi harekete geçiriyor. beş dk önce işimde gücümde ve full motiveyken bir anda her şeyin ekstrem derecede anlamsız olması gibi başlıklar açarken buluyorum kendimi. çünkü sözlükte ya da benzeri bir yapı sunan bir platformda yazmak aşırı anlamsız. orada bir konu var dur hele şu konuya fikir beyan edeyim diyorsun falan. kendi kendine öylece. sebep? sana fikrini soran mı var? aktiviteye bak. herkes kendince avunmaya çalışıyor. fakat buradaki herkes yalnızlığını vs'sini es geçtiğini sanırken aslında burada bulunduğu her an daha da yalnızlaştıran bir faaliyet içinde yer alıyor. neyse bu meseleyi detaylı şey etmeyeyim şimdi hiç.

burada takılmak gerçekten bazı psikolojik sorunların ya da manevi boşlukların belirtisinden başka bir şey olamaz. büyük bir algı oyunu. oyun büyük. büyük resim. benim hamurumda bu manasızlık hissiyatı vs var kabul ediyorum ama sözlük denen oluşum bu hisleri durduk yere perçinliyor. o yüzden buralara bakmamak en hayırlısıdır. umarım bu son entrymdir.

edit: son entrym falan değilmiş üstüne baya yazmışım allah beni bildiği gibi etsin.

altı üstü 70 senelik bir ömür. konuyu çok mu hususileştiriyoruz nedir.

neysek o'yuz işte. çok şeker biri olabiliyorken aaa bi bakıyorsun tam bir canavarım.

hayat işte. yerim hepinizi.

bugün gelen aydınlanma şu kısa diyalogda gizli.

zugra : aşk, sonuç olarak bir kendini kandırma eylemidir.
arkadaşı : insanın kendini kandırmaya da ihtiyacı var.

kaygısız bir insan haline gelmişim , sallamıyorum.