yazarların bugün kendilerinde fark ettikleri şeyler

sigara içecek kadar çevreye zararlı ama saatlerce izmaritini elimde taşıyacak kadar şey biriyim.

sonunda çöp konteyneri buldum da elimdeki iki izmariti atabildim.
cebimdeki çöpleri de attım hatta.

ceplerinde çöp biriktirecek kadar da şey biriymişim.

beklemekten nefret ediyormuşum da yeni farkettim.*

dünün aynısı işte
yine yakışıklıyım

artık takmadığımı farkettim. harikayım.

sözlükten gitmek gerek. mutlu değilim artık burda.

gözlerimin vefasına hayranım. bu kadar da ağlanmaz ama.

bana geliyor gelmekte olan.

bu yaşımda belki de ilk kez daha özerk ve daha sakin biri olmayı tadabildiğimi fark ettim.

sahiden daha iyiyim ya.
aile evine dönüp biraz eleştirileyim de kendime geleyim.
hiç yakışmadı bana bu.

yine belki bu sefer sigarayı bırakırım umuduyla başladığım ramazan ayında bir iftar sonrasında 3 adet sigara içtim.

ne diyordu ramiz dayı kendi kendimize verdiğimiz sözü tutmak en çabuk unuttuğumuz şeydir ne yapsak.

benim hayatımda "benim icin onemli insan" kategorisine aldıgım hicbir insan benim icin sıradan degil. gozumde dehset guzel ve ozeller. o yuzden kalbimde ordalar zaten.

bu yaştan sonra o kadar çok şeyin aynı anda değişmesine o kadar da kolay adapte olamadığımı fark ettim.

eksik hissediyorum.
doldurulamama ihtimaline dair senaryolar üretiyorum.
hüzünleniyorum. öyle tuhaf işler.

bugün hiç kendime göz alıcı şekilde bakmamışım demek. fark ettiğim bişey yok. her günki coffee break işte.. belki de yavaş ilerleyen bir ruhsal akış söz konusu. değişim bazen devrimsel olmuyor.

alnımda iki tane gezegen büyüklüğünde sivilce var

bugün değil de dün farkettim aslında. sahte kutlamaların, sevimsiz tebriklerin, içten gelmeyen sarılmaların, kısacası etrafımdaki kof kalabalığın (ki çok önceden) yerini daha samimi, daha içten sevgiler ve dostluklar almış. bi arkadaşımla aynı gün doğmuşuz. o mesela en alakasız insandan bile boş bir tebrik alırken öyle mutluydu ki.. insanlar arkasını döndüğünde yüzündeki gülümseme bile soluyor.. ki bunu da eleştirmiyorum insanların görülmeye de ihtiyacı var elbette.
ben dün bu mutluluğu dışarda değil de kendi içimde ve en yakınlarımda aradığımı farkettim. ve yeni yaşımda alabileceğim en güzel hediyeyi eski yaşım daha da katlanarak artan bir heyecanla bana bıraktı. şükür

kaşlarımın ortasında oluşmaya başlayan o yarık... yaşlandığımı fark ettim. vücut gençliğini yitiriyor yavaaaşça.

iyi kilo vermişim, gardırop yenileme vakti gelmiş.*

ben de biraz cesaret varmış.
bir de dinlemede iyiyim.
ve kafamdaki o salak ses -yapamazsın,herkes yapabilir sen yapamayabilirsin vb - kafamda değilmiş kendime yaptığım baskı.ya bazen bir şey yapmasan da oluyor biraz rahatla.elinden geleni yap tamamdır.

kilo aldığımı hissettim fotoğraf çekerken yanaklarım çıkıyor ve bu sinirimi bozuyor. keşke istediğimiz gibi görünseydik ne olurdu ki ahh ahhh..

sadece bugün değil de bugün de farkettim ve bir de son zamanlarda işte
iletişimin beni yorduğunu farkettim. eskiden akrabalar veya işte konuşmak görüşmek arzusunda olmadığım insanlara dair olan bu yorgunluk ve istememe hali genişledi genişledi ve üç beş kişi hariç herkesi yuttu. ben artık sevdiğim insanlarla konuşurken de çok yoruluyorum.
üç kişilik bi arkadaş grubum var. biri yazmış akşama görüntülü konuşalım diye. bi başka üç kişilik arkadaş grubum daha var. bir saat kadar önce birisi aradı ve haftasonu konuşalım üçümüz dedi. allahtan diğer 3 kişilik grupta ses yok, onlar ikisi takılıyor.
zaten arkadaşlarımla olan birlik halimi hep minimum 3'te tutuyorum çünkü kendimi tamamen bir duruma veremiyor ve de yoruluyorum.
her gün iletişimde olduğum 3 kişi var ve hatta bu bazen 2'ye düşüyor. iş yerindeki durumları saymıyorum çünkü imkanım olsa tek çalışırdım.
bu insanları sevmemek değil, bahsettiğim insanları seviyorum. sadece bu konuşma işlerini yılda 2 defa yapsak yeterli gibi geliyor. birlikte olduğumuzda bu kadar yorulmuyorum ama telefonda konusmak beni çok yoruyor.
bir de zaten tüm gün iş yerindeyim. eve gidince kendime zaman kalsin istiyorum. buraya yazıp çıkmak bile kendim için bir şey. kendimi geliştirme peşinde olmak da değil yani evde kediyle oynamak da telefondan bir şeyler izlemek de ihtiyaçtır açıkçası. me time buna mı denir bilmem. ben eve girdikten sonra herkes dışarıda kalsın istiyorum. iletişim yükmüş insana ama iletişmesem de gerçekten çok üzülürdüm.
kısacası sizleri değil telefonda konuşmayı sevmiyorum merhaba selam

şimdi bugün şunu farkettim.
sevdiğim insanlardan kötü bir ilişki içerisinde olduğunu düşündüğüm kişilerden fikrimi sakınmam. derim ki bak sana şöyle şöyle dedi, bu yanlış. bu şekilde şeyleri okeylemen, sessiz kalman, kavgasını verip bi yerde durulman, şöyle böyle numaralara aldanman senin kendine yaptığın bir kötülüktür. karşındaki insan iyiyse cennete gitsin, iyi insan olmasına bi lafım yok, bunun taksimi bende değil
amma
yaptığı saygısızlık. bugün bunu yapan yarın şunu yapar
veseyra veseyra işte böyle şeyler söylerim. gerçekten de düşündüğümü söylerim. güzel şeyleri de söylerim mesela ama konu başka şimdi.
neyse düşüncelerimi (enselerine silah dayayarak) aktarırken arka planda kafamın içinde * şu düşünce vardır: kötü bir ilişkide kaybolmaktansa yalnız kal kendinle baş-başa takıl.
iyi ilişki çiçek gibidir. süpperdir. insanı iyileştirir gerçekten ve de en güzeli budur. herkesin iyi güzel ilişkileri olsun.
ayrıca insanın sürekli yalnız kalmasının kendisine iyi gelen bir şey olduğunu da düşünmem
amma
korkunç korkunç ilişkileri hiç güzelleyemem. toksik ilişki seviyormuş yok böylesi tutkuymuş da bilmem ne
kardeşim belli ki bir şey eksik ve burda var etmeye çalışıyorsun. nedenini bul ve karşındaki insanı harap etme, karşındaki insanın kişiliğini bozma yani
neyse demek istediğim verdiğim öğütlerde kendi içimde =>böyle şeyler yaşamaktansa yalnız kalmayı göze al, sana daha iyi gelir. var
amma
herkes yalnız kalmayı göze alamaz ki.
he göze almak erdemdir gibi bir yerden söylemiyorum bunu
sadece göze alamayabilir anlamında söylüyorum.
yani demem o ki ben insanlara bir şey söylerken kendi mottomun onlarda da geçerli olduğunu ve öyle düşündüklerini sanmışım. bugün bunu farkettim.