yazarların en son ağladığı zaman

üç vakte kadar.

dün.

küçücük bir "neden?" sorusuna cevap bulamadığım için.

volkan konak vefat ettiği zaman ağladım.

wdrgthref

evvelsi gün. dün de yine gözlerim doldu.

ben kolay ağlayabiliyorum. “bunun için de ağlanır mı” en sinir olduğum laflardan.
içimden geliyo işte, hisleniyorum napayım.

şimdi de, italyan çocuğun mezarını tahrip etmişler altyazı geçti. al işte, nalet bi yerde yaşıyoruz. ağlamayalım da napalım.

dün akşam yasin okurken.

kaybettiğim yakınlarım aklıma geliyor. çocukluğum, gençliğim, o tatlı anılarımız. yaşadığımız acı dolu, tatlı günlerimiz. ruhlarına gitsin bu ettiğim dualar. artık tek yapabileceğim bu.

göz dolmaları ve ağlama niyetlerini saymazsak gerçek anlamda 2 sene önce falandı.bazen bende istiyorum ama maalesef bunu başaramıyorum,hissedilenler ve yaşananlar yüzünden duygular köreldi maalesef.

ilginç bir anket.
sanırım, süründüğüm bir aşk acısı çektiğim dönemde öyle çok alkol tüketemeyen birey olarak viski içerken aşırı derecede ağlamıştım.

17 sene 3 ay oldu galiba. ağlayamamak kötü şey. babam kadar çok sevdiğim dayım öldüğünde bile ağlayamamıştım bu yaz. ağlayamayan yeni doğmuş bebekler gibi ses çıkarabilmiştim en fazla.

galatasaray süper kupa kazanmıştı

asla bilinmeyecek. *

2022 mayıs, annemin cenazesinden sonra evde ağlamıştım. öyle omuz silkmeli falan değil bildiğin titremeli sıtma geçirmeli bir ağlamaydı.

cenaze sırasında ağladım mı bilmiyorum. o sırada insan kendinde olmuyor, farkında değil davranışlarının. ama cenaze sonrası şu evde taziye işi var ya insanı çileden çıkartıyor. çay üstüne çay içiliyor, rahmetli hakkında soru üzerine soru soruluyor. ufak bir tebessüm edene yumruğu geçirmek istiyor insan.

gidin lan diye gözlerinin içine baktığım misafirler 23:00 sonrası teker teker gittiler. gözüm hep saatte sanki randevum var. son kalan çay canavarı da gittikten sonra eve bir sessizlik çöktü.

annemin vefat etmeden önce son bir haftadır tekrarladığı ben ölürsem sen ne yapacaksın bir başına sözü ve bana acıyarak bakışı geldi gözümün önüne. sonrası aniden başlayan bir ağlama. arada s. gidin lan işte piç kuruları diye taziyeye gelenlere giydiriyorum. kriz geçirmişim bildiğin. misafirler gidince bana bakmaya gelen eniştem zor sakinleştirmişti. adamın eli ayağı birbirine girmişti panikten.

#2922102 ne zaman yalnızlık hissetsem annemin sözleri ve yüzü gelir gözümün önüne. boğazıma bir yumru oturur ama ağlamam.

geçen hafta arkadaşlarımla yemek yerken ağlamıştım, onlarda kötü bir şey oldu sandılar ama çok mutluyum diye ağlamıştım. bu sulu gözlülüğü hep yapıyorum.

sene başında evime bir türlü davet edemediğim bir arkadaşım kalp krizi geçirip aramızdan ayrılınca

asla hatırlamak istemiyorum ya ... yaşayabileceğim en kötü tecrübe en kötü andı benim için...
hâlâ aklıma geliyor, geldikçe bir tuhaf hissediyorum.
kimseye bahsetmiyorum ama aklıma geliyor işte

2000’li yılların başı
babaannem ölmüştü.

başlık "yazarların en son ağlamadığı zaman" şeklinde olsaydı daha kolay yanıt verirdim dediğim.

bu başlığı tam benim ağladığım gündemi gündeme getirdiniz, ayıp be
dün felan gündeme geleydi en azından bi kaç ay önce diye cevap verirdim fiyakam olurdu

şu an ağlıyorum gözüme dehb kaçtı.
her yerdeler *mk

erken ölen insanlara üzülüyorum, özellikle bazı zamanlar ruh halime göre, çok yakınım olmasa da bu kişi ağlayabiliyorum. belki de kendimi rahatlatmak için bahane arıyorum bilmiyorum.