yazarların en son ağladığı zaman

"erkekler ağlamaz" sözüne aykırı davranmak için her daim ağlıyorum. aykırılık hoşuma gidiyor yoksa müthiş bir hayatım var.

her saniye aglama potansiyeline sahip oldugum icin bi sonu yok maalesef

çok sene geçti,

bir daha olmaması için elimden geleni yapıyorum.

ağlayarak bir silki çözemezsiniz ancak zaman kaybedersiniz.

çok sık ağlayan biri değilim ama az önce iyi niyetim bir miktar boğazıma düğümlendiği için gözyaşlarım eşliğinde eser miktarda dondum. allah'tan umursamaz bir küppeğim de kısa sürdü.

(bkz: aşrı aşrı memlekete kız vermesinler)

en son herhalde 2 ay önce ağladım. ilk iş mobingimi yediğim gündü. sabır taşı gibi oturuyordum ama bir yerden sonra doldum tabii. sonra zaten hüngür hüngür ağladım. o da yetmedi, kalktım dışarı çıktım, orada da ağlamaya devam ettim. millet garip garip bakıyor ama umurumda değildi o sırada hiç bir şey. sonra bir an kendime gelip, utancımı da alıp içeri gitmiştim hiç bir şey olmamış gibi.

ne yazık ki her şeyi içime attığım için içime attığım her şey bir noktada göz yaşı şeklinde geri dönüyor.
o yüzden sık ağlayan biriyim, ota boka ağlarım ama gizli gizli ağlarım.
en sevdiğim ağlama köşeleri yurdumdaki yangın merdivenleri ve lavabolar.
bir de sokak aralarındaki banklar.

neyse konumuza döneyim, dün gece ağladım en son ama sebebi çok alakasız bir şeydi.
aslında alakasız bir şeyden ziyade başka bir konuya ağlarken kendime dair şeylere de ağlayarak onları da aradan çıkartmış oldum gibi bir şey oldu.

1.5 sene önce falan. bunu çok istesem bir türlü beceremiyorum, sadece göz dolmasında kalıyor. göz dolması da 1-2 hafta öncedir.

bugün soğan doğrarken. maskaramı akıttı vicdansız. *

dün gece.

ben ağlarım ki.

kitap okurken ağladım. ota boka her şeye ağlayabilirim zaten.

ay tam da 5-10 dakika önce ağlamıştım.
ne zaman ağlayacağım hiç belli olmuyor.
o öldükten sonra öyle acı bir şekilde anladım ki bu sözü; “bir gün en sevdiğim öldü. ben neye üzülsem hep onun ölümüne ağladım.”
o kadar doğru ki.

biraz önce ağladık; iyiler için… içinde kazım koyuncu ve alev’ im de vardı…*

sevdiğim bir insanla ilk tanıştığımız anı hatırladım, zamanın ne çabuk geçtiğini düşündüm..

bugün saat iki civarı sahildeki banklardan birinde.
ağlamak için en tenha bankı seçtim. az buçuk göz yaşlarım kendilerini hazırlarken tenha yerde olmama rağmen çiçekçi ablalara denk geldim ve çiçekçi bir abla çiçek alırsam mutlu olacağım konusunda ikna etmeye çalıştı.
arkasından da bir kısmı çingene, bir kısmı tas kafalı takılan insan sürüsünü görünce zırlamayı boş verip kaçtım zaten.

sonra da göz yaşlarım içime göçtü.
ve ne zaman içime göçseler en olmadık yerde patlak verceklerini biliyor olmamın stresi içerisine giriyorum.

haklıydım da bu strese girmekte çünkü birkaç saat sonra tramvayın ortasında tutunmaya çalışırken yanlışlıkla zırlamaya başladım.
toplum içinde ağlamak işkence gibi bir şey olduğu için o ana dair pek bir şey hatırlamak istemiyorum açıkçası.
saçlarımla yüzümü kapatarak geri kalan zamanımın bir kısmını amatör korku filmi kaçkını gibi geçirdim.

sonra da makyajımı tazeledim, aynı sahile gidip biraz daha yürüdüm.
amaç?
bilmiyorum ama iyi de geldi.

dayımı anneannemin üzerine yatırdıktan iki hafta sonra eve dönüş yolunda, arabada..

onda da ağlamazdım da, ben çok küçükken izmir'den adapazarı'na tayin olduğumuzda arabayla otobüsü manisa'ya kadar takip edip bana el sallamıştı. ancak 3 yaşındaydım ama nasılsa hatırlıyorum. o aklıma geldi..

13 09 21

dün gözüme kalem çekerken ağladım. ya bana işkence ediyorsunuz yemin ederim ne demek makyaj zorunlu!!!

sanırım 4 gün oluyor

son 1 hafta.
hayatımda üst üste gelen bu kadar acının içinden bir anda geçmedim a dostlar.
karma mı adalet mi dönüşüm mü artık ne derseniz deyin. çok zor acı taze henüz ama umarım daha iyiye isteklerimiz doğrultusunda ilerleriz.