yazarların hayattaki en büyük yanılgısı

birisini çok sevmekle güvenmenin aynı şey olduğunu sanıyordum. ancak sevmek başka güvenmek bambaşka şeylermiş. benim en büyük yanilgim bu oldu sanırım.

üstelik güven konusu bile kendi içinde bir sürü yola ayrılıyor.cok sevdiğin, yanında huzur bulduğun insan bazen öyle bir konuda seni şaşkınlığa uğratıyor ki; kendi sevginden şüphe duymaya başlıyorsun. zamanla sevgi ve güven konusu birbirinden ayrılıyor ama o merhaleye gelene kadar sabretmek gerçekten zor. bugün annem önce babamın rahatsızlığı için üzülüp kendisini çaresiz hissettiğini söyleyerek ağladı. sonra yine babamın maddi bir konuda annemin fikrini almadan aldığı bir karar konusunda da kalbinin çok kırıldığını söyleyip ağladı. (evet annem hem yaşlılıktan hem de fıtrat olarak çok ağlar. ) gün içersinde sık sık bu konuyu düşündüm ve çevremdeki pek çok evli kişinin sevgi ile güven konusunda zamanla duygu ve düşüncelerinin değiştiğini farkettim. işte ben de o gruptanım. artık sevdiklerime güvenmek ya da güvendiklerimi sevmek konusunda tutarlı bir düşünce içerisinde değilim.

herkesi kendi gibi zannetmek.
bu insandan zarar gelmez diyerekten, zararın tillahını yaşamak. hiç sekmez.

söylenilen her söze inanmak beni çok büyük yanılgılara soktu. inanmamak gerekiyormuş. aptallık etmişim.

ben tam olmadan yapmamak gerek diye düşünüyordum her konuda. sonra farkettim ki bu saçma bir tembellik döngüsü başlatmış. bir çok insanın da bu durumda olduğunu görüyorum, üzülüyorum.

söze değil de birşeylerin olacağına inanmak ...

bir parçacık hevesi gerçek sevgi sanıp inanmak.

bir baltaya sap olacağıma dair düşünceler.

çok iyi biri değilim belki ama en azından içimdeki dilimde. hiçbir yerde birine yamanma, şirin görünme, ikili oynama, birinin adamı olma gibi derdim olmadı. içimden ne geliyorsa nerede olduğuma, yanımda kim olduğuna bakmadan onu söyleyip savundum.
herkesi de kendim gibi sanıyorum. karşındaki senin ağzından laf alıp taşımaya, galeyana getirmeye, kuyunu kazmaya çalışıyor olabiliyor. ben bunu anlamıyorum hiç.
mesela adam işçi; bir şeylerden yakınıyor. iki işçi konuşuyoruz sanıyorsun, adamın ezildiği yerde adamı kolluyorsun. alakan olmayan olaya başkaldırıyorsun. kenara çekilip banane desen başın ağrımayacak. o kolladığın adam gidip arkandan senin için bu böyle böyle diyor diye seni ispiyonluyor ya da şikayet ediyor. bir bakmışsın adamın derdi senin derdin olmuş adam kenara çekilmiş. hayır ben söylediğimin duyulmasını tınlamam, he dedim böyle düşünüyorum ne olacak diye savunurum da; kolladığın adam seni niye satar anlamıyorum.
herkes ajanlık bir dolandırıcılık, üste basıp yükselme peşinde bu memlekette. algıcılar var bir de. inanmadığı şekilde yazar konuşur. sırf nerdeyse oradakilere şirin görünmek için. sevmediğin ortamda neden bulunur sevmediğin insanlara neden kendini sevdirmeye çalışırsın ki.

insanlara yardımcı oldugunuzda en azından vefa duyacaklarını zannetmek.

yeni sayıların, yenilik getireceği.

hep çocuk kalırım sanıyordum, en büyük yanılgım odur.*

her tanıştığım kişiye sonsuz güvenebileceğimi insanların beni kırmayacağını üzmeyeceğini düşünmem en büyük yanılgım kesinlikle

bu benim işim dediğim her şeyde en mükemmelin kendim olduğuna inanmam. ben kötü değilim, en iyisi de değilim sadece iyiyim. bunu kabulenmek zor oldu.

çocukken sevdiklerimi ölümsüz sanırdım. şimdi mezarlıkta bazıları.

yanıldım.

müslüm ile daha önceden tanışamamak. o izleri konserde yapmak vardı. en azından değerdi.

şımarık büyüdüm. her isteğim olur sanıyordum. her istediğimi elde ederim diyordum ama öyle olmuyormuş. yüksekten çok pis çakılmıştım dibe.

bir ayakkabı aldığımda, bir başka ayakkabıya daha aşık olmayacağım... çok büyük yanılgı. bot yola çıktı, ben bambaşka bir bota daha vuruldum. bir de şey var, sözlüğü neden bırakmıyorum, yanılgısı. neyse benim uykum geldi, gidip uyuyayım en iyisi.

kadınlar ne ister? sorusunun cevabını bildiğimi sanıyordum....

kocamın henüz kocam olmadan önce beni rahatsız eden yanlarını, evlenince düzeltirim sanmak.
neredeyse 25 yıldır çabalıyorum, aldığım yol bir arpa boyu.
kimseyi değiştirebileceğinizi sanmayın.

bunu minnak bir yazarımız sormuştu bu soruyu bana.

biraz düşündükten sonra,
her şeyin değiştiğini bilip yine de o her şeyin içine sevdiklerini katmamak.
dostların, arkadaşların, ailen...
onların değişip kötü olabileceklerini kabul edemiyorsun, demiştim. cevabı beğenmişti sağ olsun.

not: derslerine iyi çalış!