yazarların hayattaki en büyük yanılgısı

benim açımdan en yakınınızdakilere güvenebilceğiniz yanılgısı, fakat yaşayarak fark ediyorsunuz ki hayatınızı gerçek anlamda s*kenler bu en yakınınız olan 1. derece akrabanız ve sevgiliniz oluyor.

sevdiğim insanların değişmeyeceğini sanmıştım.
sevince ben ya da onlar ölene dek birlikte oluruz veya kopmayız.
herkesi güzel insan ve güzel sevenler sanıyordum ta ki okula başlayana dek. sonra zaten daha berbat bir hâl alıyor.
toz pembe görüntüm o zaman kalktı ve insanları güzel bulma olayım da sonlandı.
güzel ve iyi bakmıştım ama çirkin ve kötü şeyler niyete göre şekillenmiyor. bunu da öğrendim.
sevdiklerimizin bizi kaybetme korkusunun olmayacağını da sanardım ama sevgileri sağ olsun(!) korkmuyorlar. ama aslında çok korkaklar.
"ben seni artık sevmiyorum." ya da "ben seni artık hayatımda istemiyorum." diyemeyip bunu tavırlarıyla ortaya koyma gereği duyuyorlar ve nasıl mı can yakıp boktan hissettirerek. en büyük şerefsizlikleri de zaten burada yatıyor niye mi?
siz o kişide bitseniz bile o kişi sizde devam ediyor. onlar buna dikkat etmeden böyle davranabiliyor.
bu kadar rezil ve soysuz hareketler...
nefret ettiğim bir insanda bazen yerim olabiliyor ve ben nefret ettiğime bu inceliği yaparken sevdiğim(!) insanlar tarafından buna layık görülmüyorum. teşekkürler...

insanlara nasıl davranırsam onların da aynı şekilde davranacağını düşünmek.

en en en.

bazı şeylerden arındığımda her şeyin çabucak yoluna gireceğine inanmıştım.

arınmaya çalıştığım şeylerin benim bir parçam olduğunu sindirene kadar da inanmaya devam edeceğim bu gidişle.

aşkı gerçek sanmam. ben seviyorum ,karşı taraf da beni seviyor diye koşulsuzca güvenmem. hep o kişiyle mutlu olacağız sanmam. kitap, dizi filmlerdeki gibi mutluluğun sonsuza kadar sürüyor olduğunu düşünmem.

aslında : #2562360

daha genç yaşlarda hayatta (özellikle insanlar için) bir şeylerin geriye dönük olarak değişemiyeceğini zannederdim. büyük yanılıyormuşum. marx ve engels'in çalışmalarını okudukça aydınlanmış bulundum.

siz siz olun insanlık geriye dönmez, batmaz ve de bitmez zannetmeyin.
bilimsel bulgular insan zihninin, en ilerici seviyeden en gerici seviyeye doğru geri dönebileceğini gösteriyor. yani, tesla, einstein, lenin, engels gibi biriyken, günün birinde afgan ya da çeçen mücahitler ile birlikte savaşırken bulabilirsiniz kendinizi. doğa böyle şeyleri engellemiyor.

her şey ve herkes hep aynı kalacak sanıyorum ve bunu her an yaşamak çok daha kötü.

ikincil ailemin beni sevdiğini düşünmüş olmam. gerçekte ise beni sağmal inek olarak görüyorlarmış.

hayatımın bir yerinde gerçekten mutlu olacağımı sanmam.

uzun süredir artık sanmıyorum.

herkesin efendi sandığı kişinin aslında aşağılık birisi olduğunu baştan bilememek.

insanlara kendini açıklayarak kaybedilen saygı ve ilişki düzeyini halledebileceğini zannetmek. zor arkadaşlar. bitti mi bitiyormuş.

herkesi kendim gibi sanmak.

belki çaba sarf edersem düzelirim diyordum. değişen hiç bir şey olmadı. boşa umutlandığım yetmiyormuş gibi bir de boşa uğraşmışım.

yanılgımın olmadığını sanmak olabilir. ama sanmam.

bekleyince geçeceğine inanmak.

beklemiyormuş gibi yapınca da geçmiyor.
ayrıca sen kimi kandırıyorsun.
hey gidi hey.

iskeletor'un bir gün he-man'i alt edebileceğine inanmak. *

içinden canavar çıktı....

tavukların sıçarken yumurtanın da arada kaynadığını düşünürdüm. öyle değilmiş. üzüldüm.

iyi bir insanın olmanın yaşadığımız coğrafyada eziklik olarak algılanmasıdır.

hep hayır yapmam desem de insanlar..