yazarların hayattaki en büyük yanılgısı

herkesin kendim gibi olduğunu düşünmek. bundan daha büyük bir yanılgı bilmiyorum

küçükken annemi ölümsüz sanıyordum.

en büyük yanılgım odur, bir de sevdiklerim hiç gitmez sanıyordum.

hayatta iyi bir konuma gelmek için makyavelist ve bencil bir insan olmak gerekmiş. iyilik bir boka yaramaz.

gençler için:
her şey çok kolaymış sanıyorlar.
işsiz güçsüz 5 senedir evinde oturan çocuk tanıyorum, hala diyor ki ya bir yer olur elbet.
anlatamıyorum kendisine, sen diyorum 5 yıldır işsizsin.
gittiğin her yerde bu baştan puanını kıran bir şey.
yaaaa ne olacak diyor, babası yeni bilgisayar almış gece sabaha kadar pubg oynayacak tipten belli...
kolay değil arkadaşlar.
bazen, mesleğiniz olmasa bile ya da hayalinizdeki ücretin 1/4'ine bile atlamanız gerekiyor.
unutmayın, üniversite mezunlarının %60'ı okuduğu işi değil bambaşka bir iş yapıyor.
(ne yazık ki ülke böyle)

yetişkinler için:
gençlerin hepsi boş ya da mal değil.
sözlük ortamında da görüyorum, z kuşağı böyle yok bilmem ne...
aralarında gerçekten yaşıma uygun (35) kafa yapısında olan gençler var.
tamam, tiktok gençliği de mevcut ama ülkenin geleceğine sen kafadan "mal" dersen o da sana boomer demekte haklı. hem de sonuna kadar.
bizden 20 yıl önceki nesil için hayat kolaydı.
ilkokul matematik soruları çözüp memur oldular.
bizim zamanımızda daha da zorlaştı.
şu an bizden de zor.
bu gerçeği unutmadan eleştirelim.

en yakınımdaki insanların koşulsuz bir şekilde her kararımda yanımda olacaklarını zannettim.

bir de anlaşılmak için anlatmanın yeterli olduğunu zannediyordum. ama o geçeli epey oldu.

bir gün her şeyin yoluna gireceğini düşünüp ümit etmek.
30'dan sonra anlıyor, hiç bir şeyin asla iyi olmayacağını.

yirmili yaşlar güzel sanırdım.

hayat bir kez olsun benim takımımda oynar sanıyordum.

insanların, kötülük yapmak için bir sebebe ihtiyacı olduğunu sanırdım, yanıldım.

kime ne değer verirsem misliyle alacağımı düşünürdüm.bu tarz matematik hesaplarından çok uzakta bir yaşam sürdürmeye çalışıyorum şimdi.

zaman herşeyin ilacıdır
zaman iyileştirmez,uyuşturur

küçükken birini rüyamda görünce onun de beni gördüğünü sanmak. "sen de vardın ya oluuum" diye orada olduğuna ikna etmeye çalışmak, akabinde de küsmek.

benim bu yaşımda hala en büyük yanılgım: tanıdığım tüm yetişkin sağlıklı insanları rasyonel kararlar alabilen akıllı bireyler sanmam.

hayatimdaki en buyuk yanilgim kendimi farkli sanmamdi. bana cok seye mal oldu, kaybettigim seyler, kacirdigim seyler o kadar agirki bi daha geri gelmez. tamam oyle olum kalim meselesi veya inanilmaz seyler degil ama yasadigim yanilgi ben ve mutlulugum arasindaydi her zaman.

nedenlerininde farkindayim suanda ve farkinda oldugum icin minnettarlik duyuyorum. en azindan yanilmaya devam etmiyorum ve gerceklere odaklanmaya calisiyorum.

beynim bana oyunlar oynuyo, yapim geregi hayallere kapilabiliyorum ama gercekleri kendime tekrar etmem gerekiyo, gercekler her zaman daha guvenli

bazı şeyler anlatılmadan da anlaşılır sanmak. her şeyi en ince ayrıntısıyla açıklamak lazımmış. hem karşındakinin hem senin açıklayabilmen. olmazsa olmuyor bazı şeyler

(bkz: sevgi nedir)

kendimi yenilmez sanmak.

elektriksel olanakları kullanarak sarsıntı (deprem) yaratılamayacağını zannetmek. tesla denemiş ve başarmış.
tesla'nın, özelikle manyetik alanı kullanarak yapılabilecekler ile ilgili bakış açısıyla başardıkları, benim fizik konusundaki dar görüşlülüğümü ortadan kaldırmıştır.

karşımdakini adam sandım diyenin ağzına vurmalık forum konusu.

algı