'toprak fethedenin malıdır' diyerek anadolu'nun türk yurdu olmasını kolaylaştıran komutandır.

1511-1574 yılları arasında yaşamış italyan ressam, mimar, tarihçi, yazar.
ilk sanat tarihçisi olarak bilinir.
-rönesans dönemi sanatçılarının biyografilerini yazdığı ''sanatçıların hayat hikayeleri'' eseri 1550'de basılmış olup, sanat tarihi açısından bir ilktir.
-döneminde floransa'da önemli binaların mimarlığını yapmıştır. 1565 yılında pitti sarayı ve vecchio sarayı arasında düklerin halka karışmadan gidip gelebilmesi için vasari koridoru'nu inşa etmiştir. yapımı sadece 5 ay sürmüş.
- uffizi galerisi'ni inşa etmiştir. (bkz: galleria degli uffizi)
- floransa katedrali'nin kubbesindeki freski de görülmeye değerdir. the last judgment (1572)
1561'de cosimo de' medici'nin desteğiyle accademia'nın kurucularından biri olmuştur.
daha fazla eserini görmek isteyenler için buradan

john frederic daniell tarafından bakır ve çinko elementleri ile yapılan bir deney sonucunda icat edilen pil.

daniell, biri çinko, diğeri bakır olmak üzere iki çubuk kullanır deneyde. çinko çubuğu çinko sülfat çözeltisine daldırır. bakır çubuğu da bakır sülfat çözeltisine. sanıyorsunuz ki "şöyle olur böyle olur" diyeceğim. hayır, bu hareketlerinin sonunda hiçbir şey olmaz.

bu kez daniell başka bir düzenek kurmayı akıl eder. çubukları ayrı ayrı kaplara koyar. bunları tuz köprüsü adı verilen bir alet ve iletken bir telle birbirine bağlar. bunun sonucunda bazı kimyasal tepkimelerin gerçekleştiğini gözlemler. tepkimelere ek olarak elektrik enerjisi üretildiğini de görür ve ortaya çıkan bu düzenek daniell pili adını alır.

görsel dummies. com'dan alıntıdır:

merhaba tatlım birer drink alır mıyız?
aşşırı bilgili bir yazar.

scapula ve antebrachium arasında yer alır.

biraz da mevsimseldir. sözlüklerde yazma oranı yazın düşer. sonbahar - kış ile artar.

tam içimi okuyarak açılan başlıktır. sürekli sözlük kıyaslaması yapılması saçmadır.

(bkz: umay umay)

peter ustinov'un yönetmenliğini yaptığı 1972 yılına ait şahane bir komedi filmidir. türkçeye fahişe'nin iki yüzü ismi ile çevrilmiştir. elizabeth taylor, richard burton, beau bridges ve peter ustinov baş rollenide oynar . richard burton alır götürür filmi ama elizabeth taylor'dan alamazsınız gözünüzü.
filmin konusuna gelecek olursak:
billy breedlove (beau bridges) teksas'ta bir akıl hastanesinde hemşiredir. bu hastanede yatmakta olan hammersmith (richard burton) adlı bir sosyopat kendisini kaçırması karşılığında billy'e büyük ün para ve şöhret vaadeder. billy ise hoşlandığı sarışın efsane güzel garson ve hafif jimmie jean jackson'un (elizabeth taylor) kendileri ile gelmesi karşılığında kabul eder. bu üçlü birlikte suç ve komedi dolu maceralara doğru yola çıkmaya başlar hele filmin bir yerinde billy büyükelçi olur ki komedidir, üstsüz kızların çalıştığı bar açma fikri hele efsanedir. ama bir süre sonra jimmie'nin hammersmith'e yaklaşması billy'i çıldırtır. ve anne olmak jimmie'nin isteğini hammersmith yapınca olanlar olur...

filmin komedi yükünü beau bridges ve peter ustinov alıp sırtlamıştır. hele son sahnelerde hammersmith'in tekrar hastane'ye geldiğinde artan ününü kıskanması.. peter ustinov'un hammersmith kaçtığıda oluşan yüz ifadesi ve çıldırması....

kısacası eğlenmek için izleyiniz..

özdemir asaf’a hak verdiğim güzel bir durum tespitidir. benim bu konuda tavrım şöyledir; kişiye özel alanlar olmalı. kimselere dokundurtmayacak kadar güzel ve değerli. saygısı olmalı önce insanın kendisine. kendi yarasına merhemi, başka omuzlarda aramamalı. elbette kapanmamalı içine. yeni uğraşlar edinmeli, seyahatler etmeli, görmek istedigi yerlere. ama dokundurtmamalı yalnızlığına! hüznüne değil keyfine bakmalı, keyfine de ortak etmemeli kimseyi yalnızlığında.

kimseye öneri olsun diye değil, kendi tercihim olan durumdur.

kendi kendime asla yapmayacağımı söyleyip üç gün sonra tekrar yapacağım yanlışlardır.

(bkz: öz farkındalık)

makinist ile son istasyon radyo yayınında kullanılacak başlıktır.
cumartesiyi pazara bağlayan gece saat 00:00 da sözlük radyosunda. blog.kafasozluk.com/

arkadaşlarımız, ailemiz, tanıdıklarımız ve tanıdığımızı sandıklarımız.

izleriz onları, güveniriz, sahip çıkarız, paylaşırız onlar ile, onlardan kaçar, onlara sığınırız.

bazen ise bekleriz veya isteriz onlardan değişmelerini.

bazen ise sadece merak ederiz acaba değişebilirler mi?

kimi zaman ise inanırız, inanmak isteriz, değiştiklerine veya değişebileceklerine.

"zamanla her şey değişir" deriz belki kendimize.

belki insanlar bile.

küçük bir çocukken ertesi gün bayram sabahı olacaksa heyecandan kıpır kıpır olurdu yüreğim. yatağa erkenden girer, daha o zamandan başlayan gevezeliğim ile susmak bilmez, aynı odayı paylaştığım ablacığımı da uyutmazdım. içeriden annemin tatlı-sert sesi ile"sabah yine uyanamayacaksın artık sus ve de uyumaya çalış!" komutunu alana dek durmaz, bir yerde uyumak yerine tüm gün sokaklarda koşturan bedenim bayılırdı da uykuya geçerdim. ve tabii ki gece uyumayan minik ben, sabah yarı açık gözlerle birkaç lokma yeme çabasından sonra bayram için alındığından özel olan çiçekli eteklerimden birini giydiğim vakit kendimi prensesler gibi güzel hissederdim. küçük prensesim diye severdi annem. * gerçi o prenses halim babaannemlerden anneannemlere gidene dek bozulur. kar beyaz çorapların dizlerinde toz toprak, saçım başım dağılmış olurdu. annem, yazık neden bu çocuk diğer kızlar gibi tertemiz gezemiyor diye yarı kızgın yedek çorapları giydirirken hafiften azarlar; bayramda güzel güzel ve tertemiz gezmek lazım nutkunu atardı. ellerini öptüğüm büyüklerin yanaklarına aldığım bayram harçlıklarının karşılığı olarak birçok öpücük kondurur, sevinir, sevgimi belli ederdim. ve de koşup soluğu bakkalda alır, yediğim onca şekerin üzerine bir de dondurmalarla kendimi şımartırdım.
kocaman oldum artık. bayram şekeri olmayan, bayramlıklarım olmayan bir bayram sabahına uyandım. ama akşam saçlarımı okşayarak uyuyana dek yanımda bekleyen güzel insan sayesinde dinlenmiş ve huzur dolu bir uykudan uyandım. güneşli parlak günde hala bayramı yaşamayı adet olarak sürderen ailemin bayramını kutlayıp marikaki'nin huzur veren sesi ve çaldığı bir birinden nostaljik şarkılarla daha da sıcak oldum. kendimde bayram kutlayacak bir enerjiye neden oldu bu nostalji. çiçekli bir elbise ve güzel bir sofra ile bayramı kutlamaya başlayacak uzakta olan herkesi bir ekranın ardından sevgiye ve öpücüklere boğacağım. ilk durak burası olsun. koskocaman sevgilerimi yolluyorum, bayramınız kutlu olsun. *

kadınlar hammadde olduğu için olamayan durum. her peygamberin annesi bir kadın.

-yakışıklı zengin erkek
-fakir gururlu kız
-holding ama ne b.ka yaradığı asla bilinmez
-yakışıklı erkeğin eski manitası
-yakışıklı erkeğin daha az yakışıklı ama karizmatik arkadaşı
-fakir kızın kankiştosu
-yakışıklı erkeğin annesi ve babası
-fakir kızın sadece annesi veya babası çünkü biri kayıp ilerleyen bölümde gelecek
aklıma ilk gelenler bunlar.bir kere de bunun dışına çıkın be abi. aslında çok güzel bazı diziler vara fakat değer görmedi. mesela *.düşük reyting dolayısı ile ilk sezon final oldu ne yazık ki.

yoldaş: yemekte ne var?
ben: portakallı pekin ördeği.
yoldaş: tatlı?
ben: portakallı kek.
yoldaş: ulan uğraşma boşuna bana yaranmak için seni moderatör yapmayacağım.
ben: zıkkım ye!
yoldaş: kalbimiz seninle.

tohum çimlenirken, ilk yapraklarını çıkarana kadar geçen sürede gerekli besini sağlayan doku.

cahil bir insanın paylaşımı, paylaştığı yer bile tutarsız.