ayağını bastın odama,
kırk yıllık beton çayır çimen şimdi.

nazım hikmet/hoşgeldin kadınım

arada kaynayıp gitmemesi gereken şaheser.

merhaba,

iki gün önce verilen yetkiyle ego mastürbasyonu yapmaktan başka bir şey bilmeyen tahammülsüz bir madaratör tarafından uzaklaştırılmıştım. an itibariyle uzaklaştırma sürem doldu ve tekrar sözlüğe döndüm. cezayı umursamıyorum zaten, verilen ceza tahammülsüzlüğün bir göstergesiydi ve çok gülünçtü. iki gün boyunca aklıma geldikçe bu basit cezaya güldüm. *

sözlük tarihinde böyle ego tatmini olarak verilen cezaları da görmüş olduk, bu durumu yadırgamayıp çok normal karşılıyorum. çünkü; madaratörlük böyle basit durumları gerektirir.

görevini hakkıyla ve layığıyla yapan moderatörleri tenzih ederim. görevlerinde başarılar dilerim.

ilgili madatörün yetkisinin alınması uzaklaştırma cezamın kalkmasından daha büyük keyif ve haz verdi. çünkü; hak etmiyordu.

sevgilerle, hepinize iyi tanımlar dilerim.

ustaa!
(bkz: mesut)(bkz: hüsnü çoban)

üst ek : başlık bana kaldı. başlığı açan neden kaçtı anlamadım!

o zaman bütün tılsımı bozar dedirten başlık.
tanrı sever savaşları, çocukların ölmesini falan.
bir tarafa tonla verirken diğer tarafta çocukların açlıktan ölmesine göz yumar.

çok kişi onun yüzüne tüküreceğini ve adaletsiz olduğunu söyleyeceğini bildiği için asla gerçekleşmeyecek hadisedir.

not : ayrıca tanrı yok. küçükken sana çay kaşığı tanrı deselerdi şu an ona tapıyordun. insanoğlu her dönem tapacak bir şey aramış. şu an revaçta bu var. 500 sene sonra yerine ne gelir, işte bu soru işareti.

ben mesela. ben olmasam batar burası toparlayamayız.

çözdüğü yanlış problemi yüzüne vurduğum için orta 1’de matematik hocasının bana yapmış olduğudur. 3 sene dersimize o girdi ve cehennemi yaşattı bana kadın.* ama ben de onunla uğraşmaktan vazgeçmedim, haklıydım.

çok affedersiniz ağzına tükürdüğümün sınavıdır. gençliğimi elimden aldı. yine de umarım iyi geçer, hayatta kalırım.

arkadaşıma dinlettiğimde kulakları için saygı duruşunda bulunmamı istemişti, ben de hemen esas duruşa geçmiştim.
sonra bu şarkıyla neler yapılmaz ki, mesela kavgaya gidilir dedi. dedim ki kavga da neymiş savaşa bile gideriz.*

bir children of bodom şarkısı. ölüm temalı bir şarkı.
1960'da finlandiya'nın espoo şehrindeki bodom gölünde dört genç kamp yaparken saldırıya uğrar ve sadece bir genç sağ kalır.
grubun ismi de buradan gelmektedir.bodom gölü

şarkıda kirli bir okuyuş var ve müzikalite olarak çok iyi olduğunu söyleyebilirim. hatta o kadar iyi ki bu tarz şarkılara karşı ön yargımı kırmış bile olabilir.

bu kadar kirli okuyuş varken sözleri anlamakta ben zorlandım açıkçası sözlerini şöyle bırakayım:
"ow
oh
the faint blaze of the candle of my life
slowly dying like a fire in a pouring rain
no sparks of hope inside
no shooting stars on my sky
on broken wings, no flying high
another night, another demise
cadaverous wind blowing cold as ice
you'll let the wind blow out the light
'cause it gets more painful everytime ı die
out of strength to fight
ı cannot take another night
ı cannot take it no more
lust of light slips through my fingers
like blood on my arms
black candle wax has buried me
another night, another demise
cadaverous wind blowing cold as ice
you'll let the wind blow out the light
'cause it gets more painful everytime ı die"

bana kalsa patates haşlamasını ona tercih ettiğim, çocuklar seviyor diye haftada en az bir kez yaptığım, uzmanı olmadığım kurtarıcı yemek.

yazdıklarımın okunduğunu ve birilerinin hoşuna gittiğini görmek hoşuma gidiyor tabi ki.

güzel bir fincan kahve yetiyor bazen be. tamahkar olmamız gereken zamanlardan geçmekteyiz sözlük. basitlik mutluluktur, hayata keyif katan.

babam alıp getirdi 3 tane civciv, ilkokula gidiyorum o zaman. bunlar büyüdü tavuk oldu ama kocamanlar. babam iş yerinden arkadaşına verdi bakamıyoruz çünkü artık. arkadaşı da çağırdı ailecek bizi yemeğe, bi gittik tavuğa dair bütün yemekler var ama benim aklıma gelmiyo. bahçede saydım tavukları aa bi baktım 2 taneler, ulan meğerse adam birini kesip bana yavrumu yedirmişler. ben sonrasını hatırlamıyorum en son sinir krizi geçiriyodum.

etkisi çok büyük olan önemdir.

iyi ya da kötü tartışması yapmak yerine birkaç örnek vermek istiyorum, tabii ki istisnalar var.
hepsi öznel fikirlerim, bir kanıt sunmak ya da tez yazmak gibi bi gayem yok, umarım fazla ciddiye alınmaz.

sanırım ebeveynlik kavramının değeri azaldı, bir çocuğa teker teker değerleri öğretmek yerine kendi başına öğrenmesi için çabalıyor artık aileler, bizim küçükken aile toplantılarında yapıp dayak yiyeceğimiz* bir hareketi şimdinin çocukları rahatlıkla yapıyor.
üstelik üzerine alkış alıp, bütün ailenin profillerinde paylaşılıyor, çocuk hareketinin yanlış olduğunu idrak edemiyor bile.
ebeveynler çok rahatlaşmaya, çocuklar çok garip davranmaya başladı.

internet sayesinde bir şeyin fanatiği, geek'i olmak çok basitleşti. insanlar okumadığı kitap, bilmediği yazar hakkında bile hiç zorlanmadan konuşabiliyor. hatta birbirleriyle tartışıyorlar bile, ''x'i okuyan da ne bileyim...''

fanatiklerde de gereksiz bi özgüven patlaması var, en ''elit'' çevrede bile lakayt, saygısızca konuşan tipler azınsanmayacak kadar çok. müzik ekipmanı forumunda bile ''bu marka dışını almayın, aptallar!'' gibi konuşanlar var.

sürekli olarak inanç tartışmasına maruz kalıyoruz, bu bizi daha mı esnek yoksa daha mı muhafazakar yapıyor, pek bi fikrim yok.

en komik, en eğlenceli konularda bile birbirimize tahammülümüz yok, espri yapana ''esprin kötü!'' demek için fırsat kolluyoruz, e tamam da adamın mizahi personası o belki, neden abartıyoruz?



zamanla eklerim bir şeyler, dursun başlığım başımın ucunda, daha kahvaltımı bile etmedim yahu!

--! spoiler !--

sistem öyle bir şekilde teşkilatlanmış ki bir şeyleri öğrenmek için çaba göstermeyenler cehalet içinde mutlu mesut yaşarken, işin iç yüzünü öğrenmeye çalışanlarsa hakikate ulaşmakta büyük zorluk çekiyor. küresel ekonomik sistem benim adıma ve haberim olmadan boyuna çalıp çırparken, benim çalıp çırpmaktan kaçınmam nasıl mümkün olacak? eylemleri sonuçlarına göre değerlendirmeniz (çalmak yanlıştır çünkü mağdurları zor duruma düşürmüş olursunuz) ya da sonuçlardan bağımsız olarak uyulması gereken kati görevlere inanmanız (çalmak yanlıştır çünkü tanrı öyle diyor) hiçbir şeyi değiştirmez. sorun, aslında ne yaptığımızı kavramanın son derece güç bir hale gelmiş olmasıdır.

--! spoiler !--

sapiens'i ve homo deus'u okumadan direkt bu kitabı okuduğum için yuval noah harari tekrara düşmüş veya düşmemiş diyemeyeceğim. benim düşüncem gelecekle ilgili az biraz fikir sahibi olmak isteyen herkesin okuması gereken güzel bir başucu kitabı.

en tatlı arama şeklidir. sesini duymak için aradım diyen zaten senin alo diyişinden anlar iyi mi kötü mü olduğunu.

(bkz: arthur schopenhauer)

şu dünyayı tanrı yarattıysa, onun yerinde olmak istemem doğrusu. çünkü, dünyanın sefaleti yüreğimi parçalar. yaratıcı bir ruh düşünülürse, yarattığı şeyi göstererek ona şöyle bağırmak hakkımızdır;

" bunca mutsuzluğu ve bu üzüntüyü ortaya çıkarmak uğruna, hiçliğin sessizliğini ve kıpırdamazlığını bozmaya nasıl kalkıştın? "