önce selahattin demirtaş'ı serbest bırakın dediğim açıklama.

hdp'nin kazandığı ve 10larca kayyum atadığınız belediyelerin hali ortada.
ağzınızla kuş tutsanız da (öyle bir ihtimal olduğundan değil) o halk size oy vermez.

not : hdp'li değilim.
not 2 : kürt değilim.

bir doktor adayı olarak keyifle okuduğum bir kitaptı. kitap dokuz farklı hikayeden oluşuyor. bu hikayeler birbirinden ayrı olsalar da birbirinden bağımsız değiller, belli bir kronolojik sırayı takip ediyorlar ve üniversiteden yeni mezun olmuş genç bir doktorun edindiği tecrübeleri anlatıyorlar. bu tecrübeler sonucunda doktorumuzun mesleki ve karakter olarak adım adım nasıl geliştiğine şahit oluyoruz ve rusyanın ücra bir köyüne atanan bu doktorumuzun atandığı yerde zorlu yaşam koşulları ve köylülerin batıl inançlarıyla nasıl mücadele ettiğini okuyoruz. tabi bu doktor vasıtasıyla iki doktorun daha başından geçen bazı olayları da okuyoruz, fakat hikayenin esas noktasını köye atanan bu genç doktorumuz oluşturuyor.

dönem olarak 1. dünya savaşında geçiyor hikaye. fakat savaşın etkisini çok fazla hissetmiyorsunuz, yazar daha çok karakterin başından geçenlere ağırlık veriyor. (son hikaye hariç.)

yazarın kiev üniversitesi tıp fakültesi mezunu olduğunu öğrendim. kitabı okuduğunuzda bunu net bir şekilde anlayabiliyorsunuz, yazarın hikayelerini oldukça sağlam bir temele kurmasını da sağlıyor bu durum.

benim en sevdiğim hikaye morfin adlı hikaye oldu. hikayeler arasında en uzun hikaye oydu, en vurucu olanın da o olduğunu düşünüyorum. olaylar en ince ayrıntılarına kadar verilmese de karakterin yaşadığı duygusal iniş çıkışlar net bir şekilde aktarılmıştı okura. şahsen ben çok beğendim.

kitabın en sevdiğim yönü ise doktorları kahramanlaştırmadan objektif bir tavırla ele alması oldu. kitapta anlatılan doktor hepimiz gibi insan, hepimiz gibi korkuları, zayıflıkları ve eksiklikleri var.

özetle benim sevdiğim bir kitap oldu genç bir doktorun anıları. herkes okuyabilir tabi fakat doktor olacak ya da doktor olmak isteyen herkesin ileride bu mesleğin getireceği zorlukları anlayabilmeleri adına bu kitabı mutlaka okumaları gerektiğini düşünüyorum

bütün kedilere yapılması önerilmeyen harekettir.
bazılarının hoşuna gitmeyip, yüzünüzü dünya haritasına çevirme ihtimalleri vardır.

bayan değil kadın.

iron maiden alamet-i farikası olmuş bayıldım. şarkıları sırayla dinlerken, bu şarkıda takıldım kaldım. bir türlü geçemiyorum. akustik kısım inanılmaz dinlendirici. sonlarına doğru şöyle epik ve fantastik bir tat alıp gevşediğiniz anda bana göre çok yerinde bir girişle sarsıveriyor ki, maiden da en sevdiğim şeylerden biri de bu zaten. 4.30'dan sonrasına tam olarak imza atılmış ve görev tamamlanmış diyebiliriz. peki şarkıyı kim yazmış? bu da soru mu arkadaş. steve harris elbette! vallahi adam başka bir çağda yaşasa peygamber olacak adammış * yalnız o değil de bilmem kaç yaşına gelmişsin şöyle bir şarkı yapmışsın, iki üç tane şaklaban çıkmış şarkının orasını burasını çekiştirip laf sokmaya çalışıyor. vallahi kabir azabı gibi bir durum. şunu anlarım; şarkıyı beğenmezsin, efendi gibi bunu dile getirirsin amenna ama kalkıp müzik uleması pozlarına girip, verip veriştirince komik oluyor. artı madem bu kadar cahil cesaretin var çık abicim harris'in karşısına burası olmamış, şurası olmamış diye anlat, ondan sonra da saydığın eksiklikleri gider ve şarkıya son şeklini ver bende sana şapka çıkarayım. yoksa sus ki, seni adam sansınlar. netice olarak şu şarkı benim için maiden klasiklerden biri haline gelmiş durumda, dilime de dolandı. hayırlısı bakalım. diğer şarkıları sırf bu şarkıya fena takıldığım gibi hakkıyla dinleyemedim. kısmetse onları da adam gibi dinledikten sonra albümün bütününe dair yazmak niyetindeyim. yalnız nefis olmuş, leziz olmuş, güzel olmuş!

tanım: iron maiden'ın senjutsu albümünde 4. sırada yer alan şarkı.

gregor samsa bir sabah bunaltıcı düşlerden uyandığında kendini saksı olarak buldu. dün işsiz kaldığı için ailesinin de onunla işi bitmişti. o artık içine çiçek dikilecek basit bir saksıydı, işte buydu değeri. ailesi, patronları tarafından posası çıkarılmış kalan kabıyla da ancak saksı olabilmişti.

ard arda açılan içi boş başlıklarda sorun görmeyip, tanımlara söz söylemek, çok da doğru bir yaklaşım olarak görmüyorum.

edit ;
henüz 2 dk. önce gerçekleştiği için örnek vermekte sakınca görmüyorum,

1. başlık, blu ray,
2. baslik, blu ray koleksiyonu yapmak.

ayni yazar tarafından ayni anda ard arda açılan başlıklar.
bunlara söz söyleyin, ama kisilerin tanımlarına söz söylemek doğru değil.

genel bilgi toplama sistemi'nin kısaltmasıdır. polisin bizimle ilgili gerekli gereksiz bir çok bilgiyi görmesini sağlar.

sevgili sillage ile başlattığım eylemdir.

diyeti spor ile kombinleyip hedefe ulaşmak için kurulan ilişki.

günümüzde o kadar yanlış insanların dilinde dolaşan bir tabir oldu ki okuyup araştırmayan bir neslin sadece bayan değil kadın ibaresinden feminizm hakkında bilgileri olduğunu sanması içler acısı. ha bir de bunun dalga konusu olduğu bir zamandayız tabi ki. lütfen biraz okuyun

annem.

şimdi keşke meyhanesinde
ince bir sofra kurarız
kadehin dudağa değdiği yerde
geçmiş günleri ararız

bir ihtimal daha var diyen
sisli şarkılar çalarız
mehtabın denize düştüğü yerde
buluşur yine ağlarız

kavuşmak ihtimali *

avusturya içinde batıdan doğuya doğru 360 kilometrelik yol kat eder. bu ülkede birçok kolları vardır. yaz kış ulaşıma elverişlidir. kışın donsa da buzkıranlarla ulaşıma açık tutulur.

iki cevap da eşit salaklıkta olduğu için oy verilmeyen ankettir. "hiçbiri" seçeneği bile koyulmamış.

olay direk provokasyon. zaten uludağ'dan da biliyoruz ilgili arkadaşı.

mark twain tarafından, "insan nedir?" kitabı ile temel alınan önerme.

yazara göre, yaptığımız tüm eylemlerde, birilerine yardım etme, merhamet gösterme veya iyi davranışlarda, aslında kendi mutluluğumuzu ve huzurumuzu düşünürüz.

kitapta, sokratik şekilde tartışan yaşlı bir adam ile genç arkadaşı var. eserde verilen bir örneği, konuyu daha net hale getirmek için özetlemeye çalışarak buraya taşıyayım;

muhtaç biri gördüğümüz zaman içimizden gelen ona yardım etme dürtüsünün temelinde ne vardır? o insanı biraz olsun rahatlatmak mı yoksa yardım etmediğimiz için gece bizi yiyip bitirecek vicdanımızın sesinden kurtulmak mı? vicdanımız bizi günün sonunda rahat bırakmayacaksa ve bizi uykumuzdan edip, keşkeler içine sürükleyecekse, rahat bir uyku çekebilmek ve ne kadar iyi bir insan olduğumuzu düşünmek için yardım ederiz. yazarın deyişi ile içimizdeki efendinin isteğini yerine getiririz. karşılığında huzurlu bir uykuya sahip olur ve rahatlama yaşarız.

kitapta örnek olarak verilen bir çok konu neticesinde, insanın her koşulda bencil olduğunun altı çiziliyor.

kek olacaktı olamadı. #830779

halam iyi ki yok,olsa da sevmezdim.birini sevmemem için baba tarafımda olması yeterli.teyzem de benden uzak olsun düşman başına.benim açımdan al birini vur ötekine dediğim versus.

nereye kıvrılıp yatsam onu düşünüyorum. ev şu an curcuna çünkü...

hangi mevsim olursa olsun insan hep üşür gece yolculuklarında. ama uykusuzluktan, ama ayrılıktan....

bir parlayıp bir sönen şehir ışıklarıyla yüzleri aydınlanan yanında oturanların hayatlarını sorgularken aslında hiçbir yere ait olmadığı hissi, yalnızlığını daha bir sert vurur insanın yüzüne.

kafanın içinde cevabı olmayan bir sürü soru ve ağzında pis bir pas tadıyla hüzünlü bir sabaha uyanırsın bir otogarda.

hayat kadınları zevk için değil para için sevişiyolar, o zaman tek helal sevişenler onlar

ulan bunca yıl günahlarını almışız.