çabalaman gerek. en kısa haliyle söylemem gerekirse evet çabalaman gerek. hem kendin için hem sevdiklerin hem de geleceğin için çabalaman gerek. sıkılıyorsun, yoruluyorsun ya da vazgeçmek istiyosun ama yapmak zorundasın. kısa bi süre daha düzgünce çabalarsan uğraşırsan bi şeyler için her şeyin yoluna gireceğini de biliyorsun zaten. hayallerini hatırla ; onlar sana her güne mutlu uyanmak için sebep olacaklar, emin olabilirsin.

iaşecilik olarak da adlandırılmaktadır. aynı zamanda
osmanlı devletinde yükselme ve duraklama dönemlerinde uygulanan bir ekonomik politikadır. ülke sınırları içerisinde malların bol ve fiyatların düşük olmasını amaçlayan ekonomik politikaya verilen isimdir.tüccarın değil, halkın refah ve huzurunun ön planda tutulduğu ekonomik politikadır.

"... sevgiye saplanıp kalmaya karar verdim.
nefret, taşınamayacak kadar ağır bir yük."

ev dediğin garip bi' yer. konforlu, güvenli, 4 duvarı bi' çatısı var. kapı yapmışlar, açılıyor, açıp giriyorsun. kapanıyor bi' de! inanmazsın içerden kapanabiliyor, dışardan kapanabiliyor. zorlarsan hem içerden hem dışardan bile kapayabiliyorsun. yüzüne kapayabiliyorsun, hem onun hem senin ikinizin de yüzüne kapayabiliyorsun. istersen sadece onun istersen sadece senin, istersen ikinizin birden yüzüne kapı kapayabiliyorsun. hatta çok sıkılırsan kitleyebilirsin falan!
21. yüzyıl çok acayip icatlarla gelmiş geçiyor gerçekten. düşünsene hayatımızda ne kapılar var.
hiç kapatmadığımız, hiç açmadığımız, hiç geçmediğimiz, bazısına hiç yaklaşmadığımız, belki henüz hiç görmediklerimiz, irili ufaklı onlarca kapı. bahçeye açılan mı dersin, şatoya varan mı, yola çıkan mı... onlarca kapı sen gör, aç, geç, kapa diye öylece duruyor, bekliyor. sen napıyorsun? hala gülleri kırmızıya boyatıp kelle vurdurmakla vakit mi öldürüyorsun?

45 yaşındayım, orta yaşın tam da ortası sayılır. olay yerinden bildiriyorum.
1. vücudun arıza vermeye başlıyor. eskisi kadar hızlı, esnek, güçlü vs olmadığınla yüzleşiyorsun.
2. ruhen eskiye göre daha iyisin en azından kendinle barış imzalamışsın.
3. çoluk çocuk biraz büyümüş, kendine vakit ayırmak kolaylaşıyor.
4. kimseden beğeni toplama peşinde değilsin, eskisinden daha özgür, daha dikbaşlı, daha kararlısın.
5. cildin kırışıyor, ufak tefek müdahaleler lazım oluyor.
6. kilo almak kolaylaşırken, vermek zorlaşıyor.
7. arkadaşların sayı olarak azalıyor ama duygu anlamında gürleşiyor.
8. aynada eskisi kadar hoş bir hatun görmeye çalışmıyorsun. olanı kabulleniyorsun.
ben 40 sonrasını çok sevdim, yalan yok. orta yaş sendromu yaşayanların başka sorunlarını yaşlarına yansıttığını düşünüyorum.

(bkz: seher yıldızı)

"insan doğası gereği bilmek ister." yanlış hatırlamıyorsam aristotales'in bir eseri bu cümleleyle başlıyordu. küçük kara balık da bilmek istiyor. doğasına uygun olanı yapmak istiyor. hayatın anlamını öğrenmede buluyor ve bunun macerasız olmayacağını biliyor. bunun aksi anlayış neden sonra oldu bilinmez -belki de yerleşik yaşamın sağladığı rahatlıktandır- insan öğrenmekten korkar oldu. hatta başkalarının da öğrenmesini istemedi. ne olursa olsun gücünü unuttu. tembelleşti. işte küçük kara balık da bunu anlatan en güzel eserlerden ve unutulmaz kahramanlardandır.

bir sabah annesine dünya ne kadar, neresidir? dünyayı merak ediyorum, bana anlatır mısın? gibi sorduğu sorularla onu çok seven annesini bir hayli korkutmuştu. çünkü dünya işte "bu kadar" dı. yaşadıkları yer kadardı. başka dünya aramaya ne gerek vardı. dışarısı tehlikelerle doluydu. en iyisi hep yerinde kalmaktı. ancak tüm bunlar küçük kara balık'ın aklına yatmıyordu. dünya bu kadar küçük olamazdı. keşfedilecek okyanuslar, kurulacak arkadaşlıklar, öğrenilecek şeyler vardı. yaşanacak bir yaşam vardı. burada kalırsa yaşayamayacaktı. o da gitmeye karar verdi. salyangoz dostuyla da konuşurdu bunları. bulundukları bölgedeki yaşlı balıklar sevmezdi onu. aklında kötücül, zararlı düşünceler vardı. genç balıkların aklını çeliyordu. bu zararlıydı. balıklar sadece balıklarla arkadaş olmalıydı. küçük kara balık ise şöyle diyecekti:" bir balığın salyangozla dost olamadığını nereden biliyorsunuz. ben de böyle bir şey hiç duymadım. " sonuç olarak bu tek düze yaşama karşı çıktı, suçlandı ve hatta ortadan kaldırılmak istendi. birkaç balık arkadaşı onu koruyarak ona akıntıya kadar eşlik etti. küçük kara balık serüvenine atıldı. tam bu noktada iki farklı metin arasında bağlantı kurarak puslu kıtalar atlası'ndan bir alıntı yapmak isitiyorum:


iki eserde de aynı düşünce savunulmaktadır. sonuç olarak öğrenmek ve tanıma arzusu şu yaşamı anlamlı kılan yegane unsur olmaktadır. bu yolculukta destekleyici, güven verici tutumlar olduğu sürece mutlu bireyler, mutlu toplumlar olacaktır kanaatindeyim. baskılayıcı tutumlar bir yere kadar sürer ve istenmeyen çıktıları bazen baş edilemez olur. en iyisi keşfetmenin, öğrenmenin önüne geçmeye çalışmamaktır çünkü su akar yolunu bulur ve dirençle akan bir suyun önünde ne durabilir?

--- alıntı ---

... unutma! senin küle çevirdiğin kalbe, başkası üfleyerek can verir. ....

--- alıntı ---

"sanatın her formu sanki yağıyordu bu gezegenin atmosferine,
ve anlam;
onu arayan insanların aklına doğuyordu.."

halkın sokakta sarılan ya da el ele tutuşan genç bir çift görünce cinayetlere bile vermedikleri tepkiyi vermeleri.

arzulardır. insan arzularını kontrol edemediği, hazzı ertelemeyi öğrenmediği sürece mutlu olamaz.

alt komşunun oğlundan apartmandakiler fena şüpheleniyordu. dinlediği müzikler çığlık çığlığa gece yatarken korkutuyordu.tipi,tarzı,tavrı tam tanıma uygundu.sonra ne mi oldu iki çocuk babası göbekli hasan abi oldu.

akşam saatleri, yağmur yağarken çekilen rastgele bir fotoğraf.

şimdiye kadar mesajlaştığım insan sayısı 300'ü geçmiştir. hiçbirine '' sen '' diye hitapla iletişime başlamadım. bence sohbet veya mesajlaşma daha samimi hale gelmeden '' sen '' kullanılmamalı. tabi bu benim düşüncemdir.

önce bir adet baş. sonra o başın içinde akıl, fikir, feraset gerektirir.

yinede siz bilirsiniz.

önyargılı oluşudur.
önyargı bir çok şeyi doğurabilir.
kıskançlığı,ölümleri...

bu hdp nin ilk vukuatı değil yani dertlerinin düşünce özgürlüğü olmadığını gayet iyi anlayabiliyoruz. hdp politikası türk düşmanlığından ibaret. buna düşünce özgürlüğü diyenler ise her fırsatta türk milliyetçilerini faşist diye yaftalamaktan hiç geri durmuyor.
(bkz: türkiye türklerindir)

23 nisan 1920 günü ankara.

çok kıskandığım durumdur. nedense bir tanıdığa rastlayacağımı hiç düşünmüyorum. şu koca sözlükte yalnızım dostlar.*

2007-2008 sezonunda beşiktaş'ta oynamış porto riko'lu iki numara. takımda bir sezon oynamasına rağmen kendisinin bende yer etmesinin bazı sebepleri var. takıma ilk katıldığı andan itibaren atletik yapısı ve delici oyun anlayışı ile cidden umut vaad ediyordu. adam komplike bir basketbolcu görünümü veriyordu ve her geçen hafta ha oldu ha olacak derken bir efes pilsen maçı oynadı ki, dillere destan... resmen efes'in üzerinden silindir gibi geçti. efes'i tabiri caizse madara etti. o gün preston shumpert'da apodaca'ya ayak uydurmuştu ve muazzam bir oyun finali oldu.

tabi biz adamın bütün meziyetlerini bu maçta görünce, biraz da çılgın bir oyuncu olması sebebiyle * hah işte aradığımızı bulduk diyerek mest olmuştuk. godot gelmişti. daha ne olsundu? fakat ne oldu ise o maçtan sonra oldu. meğer adam tek sıkımlık kurşununu bu maçta atmış. sonrası bizim için çile bülbülüm çile. bekliyoruz ki, godot geri dönsün. inatla dönmüyor. biz de inatla umudumuzu kaybetmiyoruz zira o sene takım kimyası çok iyiydi ve normal sezonu da lider bitirdik. yani bir nebze tolere edilebilecek bir durum vardı ortada. play off'larda efes maçı gibi bir iki maç oynasa yetecek bize, şampiyon oluruz diye kendimizi kandırıyoruz. ergin ataman, bu adamdan illaki verim alacak falan fişman ama adam da inatla çember dövüyor. neyse efendim bu yine geri geldi. geldi ama öyle bir maçta geri geldi ki sormayın gitsin. tüm takımın tel tel döküldüğü türk telekom maçında kontak açtı ama iş içten geçti. o maçı kıl payı kaybettik ve şampiyonluk umutlarına el salladık. arkasında da apodaca'ya el salladık. harika geçen bir sezonu bu çılgın dövmeli adamı bekleyerek geçirip, tüm hayallerimizin suya düşmesi halen kalbimde yaradır.