en kötü sonuçtan bile daha çok yoran bir durumdur. (bkz: zeigarnik etkisi) sebebiyle tamamlanmamış işler zihni çok daha fazla meşgul eder. ister istemez sürekli bu belirsizliği düşünür ve strese girersin. ne olacaksa olsun ama belli olsun dersin. çünkü en kötüsü bile bundan kötü olamaz, zihnin hep daha kötüsünü kurabilir. belirsizlik kadar tahammül edemediğim bir şey yok sanırım.

eğitim sistemini anlatan, daha iyi bir video bulamadım.
ayrıca (bkz: levent kırca)

gitmek istiyorum çünkü kendime burada ne bir gelecek görebiliyorum ne de mutluluk. başka ülkelerin polyannası değilim. ancak buralarda kalan bir umut parçasına da kanaat edecek de değilim.

edit
yazılanları okudum birkaç şey daha ekleyeceğim. bu gitme isteği sizin gitme isteğiniz ile aynı değil. ülkenin her yanı üniversite olmuş bu yıl sınava 3,5 milyon insan girecek. liselerin çoğunun eğitim kalitesi berbat keza üniversitelerin de aşağı kalır yanı yok. elinde diploman da olsa arkanda torpil lazım. bugün bir genç olarak şunu dile getiriyorum ben gideceğim çünkü bana burda ekmek yok. dışarıda var mıdır bilemem. ergence bir istek de değil bu ben sadece gitmek isteyenlerden değilim.

gurur duyulası hiçbir yönü olmayan, gayet sıradan bir durumdur. bununla gurur duyanların aptal olması da ayrı bir konu başlığıdır.

bugun kalbimi kiran tum yazarlara.. tesekkurler tesekkurler..

kopamayan, takıntılı, bağlanma sorunu olan bir insanım sanırım. bunu neye dayanarak söylüyorum tam emin değilim. belki içimdeki mükemmeliyetçilik duygusu belki de kaybetmeyi sindirememe… kaybetmek derken; bu akşam işten çıkınca beni eve hızlıca ulaştıracak aracı yakalamak için koştururken her günkü ritüelim gereği anneme ben çıktım bilgisini verdim. sanki neden veriyorsam? neden mi veriyorsun? bu dünyada seni önemseyen insanlar listesinin başında annen yazıyor kızım… öyle şeyler deme, saçmalama…

bu bilgi haricinde işle alakalı kısa bir iletişim daha oldu. bu konuşmaları telefonla yaparken elbette kulaklık kullandım. elim kolum zaten dolu. telefonu kulağıma dayamam için ekstra bi kol daha gerekiyor. sonrasında ne oldu hatırlamıyorum. eve geldim kulaklık yok. arama çalışmalarım minibüsten indikten sonra başladı. ne yaşarsam yaşayayım geriye dönüp karanlık noktalara ışık tutmayı çok severim. yine aynısını yapmaya çalıştım. bu sefer ışığın gücü kalmamış, pili bilmiş, tozlanmış. halbuki yarım saat öncesi.

eve geldim anneme ve abime durumu anlattım. her ikisinin tepkisi aynı: “ ammaaaaannn üzülme güzelim, yenisini alırız.” ben yenisini istemiyorum ki. hem yeni “bazen” güzel gelmiyor. hele ki kaybettiğim bir şey söz konusu olunca. kendime kızıyorum. kendimi cezalandırıyorum. kendimle alıp veremediğim ne bilmiyorum. eşyalara, insanlara, anlamlara * anlam yüklemek beni çok yoruyor artık. bir şeylerin ters gitmesinden yoruldum. zihnimin bu kadar dağınık ve karışım olmasından yoruldum. yapmam gerekenleri unutmaktan yoruldum. kendimden yoruldum.

son olarak; kaybetmeyi sevmediğimi hissetmekten yoruldum…

bu arada beni eve hızlıca ulaştıracak araca da yetişemedim. ama içimdeki koşturma ve telaş duygusu her daim var. geç kalmış olmak beni alabora ediyor. yine de geç kalıyorum; bazen otobüse, bazen hayata, en çok bir insana…

yabancılaşma ve yozlaşmanın görüldüğü toplumlarda ortaya çıkan etikten yoksun uğraşlar toplumu daha hızlı çürümeye ve yok olmaya götürmektedir.
damla örneğinde olduğu gibi objelestirilen kadın hakikati, çocuklara, akranlara rol model olarak verilmektedir.

kendisiyle yapılan reklâmlar toplum yararına değil bilâkis yaratılan yarayı daha da deşmek amacıyla çekilmektedir.

çünkü piyasaya sürülen kozmetik ürünleri satılmak için üretilir bunun için gerekirse insanlar zehirlensin kimin umrunda. bu biraz da v for vandetta filmine benziyor. önce hastalık üret sonra da çık kahraman gibi ilacı sat.

damla özelinde gelişen şey de budur. kendinle ilgili sorun yarat. yüzündeki sorunları da giderecek bir ürün videonun altında link olarak bulunacaktır.
mat yüz, hacimli saçlar, sıfır beden eşittir mutluluk mottosu ile çalınan şey hakikattir.


damla bu piyasanın öne çıkan popüler figürüdür ve onun gibi her zaman birileri öne sürülecektir.

şu unutulmamalıdır ki, insan vücuduna bir kez olsun kimyasal bir şey değdi mi artık hicbir şey eskisi gibi olmayacaktır.
o ürünün abonesi olmak durumunda kalacaksın.
tahribat kaçınılmazdır...

evde yatarken bile giymeyeceğim t-shirtlerdir. gözümden kan damladı. ama hayatsız sözlük sevdalıları mutlaka bayılarak giyecektir. ücretsiz olması gözleri yaşartmıştır. ellerinize sağlık.

edit: aşağıda bir yazar kardeşimiz karma puanı toplamaya çalışıyor ben küçük bir yardımda bulundum bir el atarsak harika olur.

ablamın el ve ayak tırnaklarıma oje sürüp makyaj yapıp saçlarımı maşayla bukle bukle hale sokup dışarı gezmeye götürdüğü zamandı sanırım. hele ki ojeli ellerimi herkes görsün diye sürekli çenemde gezdirdiğimi unutamıyorum.*

portakal.

bir ruhu en çok yoran şey, bir başka ruhtur. kimse hayatı bir insana, başka bir insanın ettiği kadar zehredemez.

çok güzel bir akgün akova şiiridir;

gerçek sevgiyi/ aşkı/ ilişkiyi bulduğunuzda sadece sayı olarak kalabilecek durumdur.
yaşıt olup anlaşamayan arkadaşlarım olduğu gibi aralarında 13 yaş fark olan ve evlilikleri örnek alınabilecek tanıdıklarım da var. yıllar geçti o 13 yaş sadece sayı olarak kaldı onların arasında.

eğer türkiye’ye gelirse köpek katliamına sebep olacağını düşündüğüm ve beni korkutan virüstür. umarım çok bulaşıcı/tehlikeli bir virüs değildir ve ülkemize gelmez.

kutlu olsun

maneviyatına çok inanırım, her okuduğumda farklı bir huzur veriyor gerçekten.

house of harm - vicious pastimes

bir işe yaramıyordu zaten, yokluğunu hissettirmez bence. çok daha güzel alternatifler var az bir ücretle sahip olabileceğiniz.

tanım: bir uygulamanın kapandığı haberidir.