sözlüğe geldiği günden beri kendinden bahsettiren, fazlasıyla aktif ve sevecen olan yazarımızdır. polisiye roman önerilerinde john verdon’u ve eserini önerdiği için kendisine sempatim daha çok artmıştır. tanımları bol olsun diyecektim lakin fazlasıyla bolluğunu görmekteyim. sözlüğümüze güzel, sorgulatan bilgiler ile doldurması dileğiyle.

sözlükte var olmasından kendi adıma büyük mutluluk duyduğum, düşüncelerini dile getirmekten çekinmeyen, cesur, kendini geliştirmiş ve güçlü bir kadın. kadın olduğu, zaman zaman kendi fotoğraflarını buraya yüklemeyi tercih ettiği ve birçok insanın düşündüğü ancak söylemekten kaçındığı şeyleri rahatça dile getirdiği için nickaltından ve profilinden çıkmayan birçok yazar tarafından yine aynı sebeplerden ötürü zaman zaman linç edilen yazar. bu benim gözümde kendisine özel yapılan kişisel bir muamele değildir. aynı şeyleri yapan başka bir kadın yazar da aynı kişiler tarafından aynı muameleye maruz kalacaktı. bu lilium olmuş, başka bir kişi olmuş hiç fark etmez. ne kadar kadınlara karşı pozitif ayrımcı bir platform olmak için özveri göstersek de kafayı kadınlarla bozmuş insanlarla dolu olan, kadına yapılan psikolojik/fiziksel şiddet ile taciz tecavüzün kanayan yarası olan bir ülkede yaşadığımız gerçeğini ne yazık ki değiştiremiyoruz.

kendisinin sadece attığı fotoğraflardan ötürü ilgi budalası ilan edilişini, kadınlığı üzerinden insanlığı ve doktorluğuyla ilgili atılan alakasız ve hadsiz yorumları gördükçe şaşırıyor ve üzülüyorum. ama bütün bu tepkilerin kendisiyle ilgili değil, o insanların içindeki nefret ile ilgili olduğunu da biliyorum. takma bu yorumları demeyeceğim kendisine. çünkü biliyorum ki kendini, burada anonimliğine güvenerek atılan iğrenç yorumlarla tanımlandırmayacak kadar kendisini bilen birisi. kadınların da var olduğunu kabul ettiğimiz, bir kadının sadece ve sadece kendisi için de bir şeyler yapabileceğini (ilgi çekmek için değil) bildiğimiz günlere... sevgiyle kalın sevgili yazar*

tabii ki sevilen sevgili. hayatınızı kurtarmak istiyorsanız başkasının parasına tamah etmek yerine çalışıp çabalayıp kendi emeğinizle para kazanarak, kendi ayaklarınızın üstünde durarak kurtarabilirsiniz. hayatta en önce kimseye muhtaç olmamayı öğrenin, annenize babanıza bile.

beklenen şiirine aşık olduğum şairdir.
--- alıntı ---

beklenen

ne hasta bekler sabahı,
ne taze ölüyü mezar.
ne de şeytan, bir günahı,
seni beklediğim kadar.

geçti istemem gelmeni,
yokluğunda buldum seni;
bırak vehmimde gölgeni
gelme, artık neye yarar?

--- alıntı ---

libidosunun diline vurduğunu düşündüğüm yazar. sinir geldi bana bir. abi her şeyi mi cinselliğe bağlar biri? lucifer abi, senden özür dilerim. beterin beteri varmış..

güzel başlık. yukarıdaki yazarın verdiği örneklere ben de 2017'deki 15. istanbul bienali'ni ekleyeyim. pera müzesi'nde bir kutu içerisinde strafor yiyen solucanlar sergileniyordu, solucanlar öldükçe yerine yenilerini koyuyorlarmis. aynı bienalde istanbul modern'e sözde çin'den eşek getirildi* ve müze girişinde bir alanda tarla sürdü. bu bienalle ilgili bir de yazı ekleyeyim buradan
sanat bunun neresinde bilemiyorum. herkes sanatın her formundan hoşlanmayabilir ama her şey sanata dahil edilebilir mi, bence hayır.

manu larcenet'in 2003 yılında çıkardığı çizgi romandır. 2004 yılında angoulême uluslararası çizgi roman festivalinde en iyi çizgi roman albümü ödülünü kazanmıştır.
2020'de çizgi roman okumaya başladığım kitaptır.
kitap sıradan zaferleri anlatmada iyidir. sıcak bir hikayesi vardır. ben polis şakasına çok gülmüştüm :)

şu hiyerarşi isteğiniz beni bitiriyor. rütbeler madalyalar nik altınıza yazılanlar... birinin sizden önce ya da sonra sözlüğe bi tıkla kayıt olmasına, bile nasıl derin anlamlar yüklüyorsunuz. başarı bu değil. anlıyorum günlük tatmin olma ihtiyacınızı yüklediniz buraya ve sözlük sizin bu ihtiyacınızı karşılıyor ama insan ister istemez şunu soruyor; "bu kardeşler gerçek dünyada gerçek bir şey başarsalar ne kadar mutlu olurlar?" dış dünya gürül gürül akıyor. yazıp geçin. neden bu kadar önemli olsun ki? yeni gelmiş eski gelmiş yok yıllardır buradaymış vs. üf. yeni gelen yazardan tek farkım; "kayıt ol" butonuna ondan önce tıklamam. bu, benimle birlikte yola çıkan milyarlarca spermden daha daha hızlı olmam kadar mühim bir mesele nasıl olabiliyor? kendinizi daha önemli hissetmek için yeni gelenlerin çömezliğinin altını çiziyorsunuz. zamanında ben henüz reşit bile değilken sözlük fenomenlerinin ya da; "fino"larının kellesini aldıydım. hey gidi. bu işler yaşa, önce kayıt olmaya falan bakmıyor. ihihi. yerler sizi.

asıl sanatçının kendisi olduğunu düşünüyorum. zira bu zeka seviyesiyle valilik makamına gelebilmek için baya bir kıvırmıştır, dansöz misali.

ahhh onu bir yapabilsem.. bipolarim ben.. basaramiyorum..

bilmesinin gerekmediğini düşünen insan neden kezban olsun ki? cevap vermek zorunda sanki peh.

bu kadın anne olamaz bu adam ve bunun gibiler insan olamaz. şerefsiz, pislikler. allah belanızı versin. bir kadın olarak sen nasıl bir yoklukta şeyinin derdine düştünde bir aydır internette tanıştığın adamı evine aldın. küçük yavrunla yalnız bıraktın veya nasıl dövmesine izin verdin iğrenç mahluk! görmeme imkanı yok. insan çocuğunu sinek ısırsa farkeder ne görmemesi ne bilmemesi. değil bir adam bin adam gelse insan çocuğunun tırnağına değişmez. o ruh hastası pedofili manyakta o mahlukat anneside umarım girdikleri delikte eziyet çekerek geberir.

sol alt köşedeki ben. sadece başım çıkmış..


yaşlıyım olm ben, napayım?

insanlara hiç bir şey olmamış gibi görünmeye çalışır! lafları, sözleri kulak arkası atar 'aman be öyle demek istememiştir ,öyle yapmak istememiştirlerle' avutur kendini. moralini yüksek tutmak için bolca güler tebessüm eder dünyaya... sanarlar ki hiç derdi tasası yok. kimse bilmez göz yaşları içine akar... 'pozitif düşün pozitif olsun. evrene negatif enerji gönderme' diye diye her şeyin en berbatına layık olur! en kötüsü ne varsa onu yaşar hepte herkes yinede 'yüzün gülüyor vay be hayat sana güzel' der. yüzü hep güler içi hiç gülmez... sonra bir gün derler ki neden böyle oldu dibimizde mutlu mesut yaşardı... evet yaşardı dibinizde hâl hatırsorulmasız hüznünü içine ata ata yaşar(dı)...
12.09.2018*

depreyonu iliklerime kadar yaşadığım bir dönemde yazmışım bunu. ne kadar üzüldüm kendime. neler yaptın sen kendine böyle?
bugünlere gelebilmek için kendimden neler kurban ettim ah bir bilseniz. en masum yanlarımı bıraktım geride bugün daha huzurlu olabilmek için. birilerine güvenmeyi, inanmayı, koşulsuz sevmeyi, alttan almayı, hoş görülü olmayı, tahammül yeteneğimi, sınırsız merhametimi sınırlandırdım bir de düşünsenize.
bugün sen çok değiştin, aramıza duvarlar ördün diyenlere o tuğlaları sen verdin diyebiliyorsam. sebebi bana yaşattırdıkları ve benden götürdüklerinin yanında 'aman dikkat edeyimde kimseyi kırmayayım' endişesini benden silip atmaları olmuştur. isteyen istediği şeye kırılabilir artık beni kimsenin kıramayacağı bir hayata merhaba demişken kimse için endişe duyamayacağım.

bu hayatı hislerinizle yaşamayın derim. hele ki bunu insanlara asla belli etmeyin. kimseye yaralarınızı açmayın. kimseden ummayın mutluluğu, huzuru...

kendinizi sevin bolca. kendinize güvenin...
bunu standart bir kişisel gelişim kitabından fırlamış klişe bir söz sanmayın. hayatın tüm uçlarını yaşamış, ölümün soğuk yüzünü bir çok kere görmüş ve küllerinden doğmuş bir ablanız bir kardeşinizden bir tavsiye olarak düşünün.
bu hayatı kendiniz için yaşayın yoksa başkaları için ölürsünüz.

hayatımda sadece bizim ailede duyduğum atasözü:

(bkz: s*kinde ekşimik görmüş, mandıra sanmış)

hayır bir de diyorum ki "siz mi uydurdunuz? doğru söyleyin." ısrarla bunun bilinen bir atasözü olduğunu söylüyorlar. *

diziye mekan olan samatya semti, bu diziden sonra ikinci doğuşunu yaşamıştır. şener şen ve türkan şoray'ın başrolünü paylaştığı dizinin şöhreti bugün de devam ediyor.

ben sanki senin adını, bütün defterlerimin en arka sayfasına yazarak büyümüşüm.
sanki 07 ucum bitmiş, senden istemişim.
sanki prensesin öptüğü kurbağa senin bedenine bürünmüş.

zihnimin tüm hareketleri sen neredeysen oraya yerleşmiş. nerede yaşadığın pek mühim değil. srilanka da sen içindeysen ülkemdir nihayetinde.

zihnim doğru zamanda, bugünde.hatta belki de doğru yerde. ama artık zihnimde konu sen değilsin, konu deniz...

bir cuma gecesi. şarap içmişizdir belki, konu denizdir. denize bakıyoruzdur. bir kazadır, olmuştur; oturmak isterken yanyana, parmaklarım parmaklarının arasına geçmiştir. saçlarımın avucunun altında ne işi var diye sormamışızdır kendimize, kendimiz derken sen ve ben değil 'biz' oluvermişizdir. biraz da sarhoşuzdur belki, başım omzuna düşmüştür. kokun konuya sonradan dahil olmuştur. birbirimizin hakkında bilmemiz gerekenler, verilmesi gereken cevaplar gülerken ortadan kaybolmuştur. öpüşmüşüzdür, konu dağılmıştır. dudaklarımızın terbiyesizliğinden yüzümüz kızarmıştır.

konu denizdir.
saat geçtir.
ama geç değildir sıkı sıkı sarılmaya...

konu deniz.. sadece deniz..
zihnim derya
zihnim deniz..

'bütün geceler mecbur varır sabaha,
umudun kaybedip pes etmek olmaz.'

her şey olacağına varıyor.
umudunu kaybetmemeyi, belli bir süre elindekilerle yetinip pes etmemeyi, belki gelecek mükemmel olmayacak ama geçmişe takılıp güzel günleri mahvetmemeyi öğreniyor insan.

bay kemal ile başlayıp türkiye şahlanıyor, ekonomimiz çok şahane diye devam edecek olan konuşmadır muhtemelen. çünkü hep öyle oluyor. ya da dış güçleri falan araya katar sonra din iman ile sentezler ardından da kapanışı yapar.