acı yeşil biber ile yapılan patates salatasının ardından revani yemektir. tabi yanında çay.
çay demiş miydim, çay önemli.

istanbul arkeoloji müzesi bahçesinde sıradan bir gün.

kafası çok değişik ve müthiş çalışan bir sinirbilimcidir. eğitimi ve kitapları yukarıda anlatıldığı için yaptığı işlerden bahsedersem:
sinan canan ile beraber nbeyin adlı oluşumu kurup zamanında güzel işler yapmışlar. incelemek isteyenler için, nbeyin'in youtube sayfası bir tık uzağınızda; çıkardıkları dergilere erişim adresi bir tık uzağınızda.

her gün yaşadığımız olayların sebebini eğlenceli ve açıklayıcı bir şekilde anlattığı, yaşanan olayların hiç ummadığınız mevzularla olan ilişkilerini sunduğu ortapia adındaki youtube sayfası yine bir tık uzağınızda.

tedx'te yaptığı eğlenceli konuşmalar için erişim adresi varan1, varan2.

sosyal medya hesaplarında twitter erişim adresi bir tık uzağınızda, instagram erişim adresi bir tık uzağınızda.

bahsetmeden geçersem beni eşeklerin kovalayacağını düşündüğüm için kitaplarından da söz edeyim. beyni koruyan 3 katlı zarların adını verdiği 3 kitaplık bir nöro-roman seri yazmıştır*.
serinin ilk kitabı olan pia mater adlı kitabı bence okunmaya değer, farklı tarzda bir kitaptır. olay örgüsü, karakterler ve hatta karakter isimleri dahi, verilen emeği gözler önüne seriyor. kitapta olaylar aktarılırken araya bol bol bilimsel kelimeler ve açıklamalar eklenmiştir. bazılarını hızlıca göz gezdirerek okumuş olsam da kitap su gibi akıyor.
serinin ikinci kitabı arachnoid mater adlı kitaptır. kitap daha ön siparişteyken aldım fakat okumadım. çünkü 1. kitap öyle bir yerde bitiyor ki devamına duyduğunuz meraktan gidip serkan hocanın her işini ben yapayım da adam gitsin kitabı bitirsin gibi düşüncelere dalabilirsiniz*. artık 3. kitap ne zaman çıkarsa onu da alırım ve usul usul okurum. yüreğim bir daha o denli meraka dayanamaz.
serinin 3. ve son kitabının ise dura mater olması bekleniyor. henüz çıkmadığı için bilgi veremiyorum. çıktığında tanımımı güncellerim.
buraya kadar okuyan yazarlara bol bilgili ve kitaplı günler dilerim.

entryleri kulaklarımla ağzımı birbirine yaklaştırıyor.

italyanca cadavere* sözcüğünden türkçeye geçmiş, bilim için kullanılan ceset anlamına gelmektedir. saklanması için kullanılan maddeler yukarıdaki tanımda da belirtilmiş olup bana acayip güzel koku olarak gelmektedir. (bkz: psikopat)

ilk kadavra deneyimimde herkes eldiven takarken ben takmamıştım. ellerimde onu hissetmek istemiştim. çok değişik bir duyguydu gerçekten. sonra da o ellerle gidip çiğ köfte yemiştim. hey gidi günler.

ne sorunsalı. diktatördü tabi. bizde de 82 anayasası 90 oyla geçti. çok da takılmamak lâzım bu oy meselesine.

çelişki yok. geri zekalıdır.

"yayında tanımlarını kullanacağım başlıktır"

isteyerek yapmadın mı sonuçta. birisi seni zorlamış olsaydı eğer pişman olmazdın değil mi?
insan zorlandığı bir şeyden pişman olabilir mi?
peki neden pişmansın. sana pişmanlık duyduğun şeyi sormuyorum.
nedenini soruyorum.
yaptığın şey yalmış mıydı, bu mu nedeni. yada karakterine uygun olmayan bir şey miydi?

korkmana gerek yok, dürüst olabilirsin. nasıl olsa anonim. seni senden başka bilen yok.
söyle hadi

neden pişmansın?

kurallar sert olmalıdır yoksa burası da diğer sözlüklerden bir farkı kalmayacaktır...
(bkz: yeniyim)

kilo mu aldın sen? diye soranlardan kaçın. kimse bozmasın moralinizi.

t: yapımcısının ezel akay, senarist ve yönetmeninin derviş zaim, kurgucusunun da mustafa presheva olduğu 1996 yapımı bir film. başrol oyuncusu ahmet uğurlu'dur. gerçek bir hayat hikayesinden esinlenilmiştir.

oldukça kısıtlı imkanlarla ve yaklaşık 1 ay içinde çekilmiştir. öyle kısıtlıdır ki eldeki malzeme yalnızca 3 saatlik bir film için yeterlidir.* (kurgusunda ve yapım aşamasında mustafa presheva'nın başına gelmeyen kalmamış) 96 yılındaki antalya film festivali'nde en iyi oyuncu, yönetmen, senaryo ve kurgu ödüllerini almıştır. üzücü not: ayşen aydemir filmin çekimlerinden üç yıl sonra henüz 35 yaşındayken vefat etmiştir.

konusu çok çok kabaca evsiz, araba sevdalısı, kıt kanaat yaşayan bir adamın hayatının bir ve birkaç döneminde başına gelenlerdir. yani, bir yıkık değilseniz pek de kolay empati kurabileceğiniz bir film değil. ki ben bugün izleyenlerin bu sebepten beğenmediğini düşünüyorum. izleyenin dünyayla alakası yok ki, böyle bir filmi nasıl anlamlandırıp da beğensin? beğenmek zorunda da değil orası ayrı. ama leş deyince komik oluyor. anlamaya çalışınca filmin her özelliği size imkan sağlıyor; oyunculuklar harika, anlatılmak istenenler net, muğlak durumlar yok denecek kadar az. neredeyse saf bir gerçeklik. ayrıca baba zula tarafından yapılan müzikleri de güzeldir. yanılmıyorsam bir de bab-ı esrar tarafından yapılan bir müzik de kullanılıyordu.

merhaba, çıkma ekmek var mı?

son isyanım: "aaaabii sanat abi, abi sepet abi, metafor aabiii" tayfadan olanlar bunu dantel filmi sanıyorlar. hayır efendim, kabul etmiyorum. bu bir yıkık filmidir. olsa olsa yüzde 25 dantel filmi derim.

apocalyptica'nın worlds collide albümünün en sert parçası. elbette bu duruma corey taylor'ın da etkisi oldukça yüksek. şarkının sözleri çocukluğunda muhtemelen bir rahip tarafından tacize uğramış, bir yetişkin olduğunda ise onunla ve tanrı ile yüzleşen bir adamın hikayesini konu alıyor. oldukça sert ve saldırgan sözlere sahip. şu an hatırlamadığım bir manganın bir bölümünde ana karakterlerden biri şöyle bir cümle kuruyordu:

" çocukların acı çekmesini, öldürülmesini, taciz edilmesini izleyen ve bunun hakkında hiçbir şey yapmayan bir tanrıyı reddediyorum!"

şarkının sözleri bu cümleleri hatırlatan cinsten hatta özellikle 'eğer tanrı bana doğru bakıyorsa, ben isa değilim. isa burada bile değildi!' cümlesi farklı kelimeler ile aynı düşünceyi ifade ediyor bana kalırsa. şarkının altında yatan hikayenin ağırlığı şarkının her yanına sirayet etmiş durumda. tamamen çürümüş olan ve hatta belki de aslında baştan beri tamamen koca bir çürümüşlükten ibaret olan dünyanın dibine ufak bir bakış sadece. ben isa değilim, affetmeyeceğim.

"nezaket içten gelir ama herşeyi satın alır."

victor hugo

şahsım adına çetik örüp satan ya da vapurda elleriyle yaptığı poğaçaları satmaya çalışan yaşlı teyzeciklerden param olmadığı için bir şey alamadığım zaman.

tanımları çok güzel ve bir o kadar bilgilendirici olan mükemmel bir yazar. hep aramızda olsun, değerli bilgilerini ve düşüncelerini bizden mahrum bırakmayı hiç düşünmesindir.*

××
şimdi geleyim arkadaşlığımıza. ponçik savarlar uzak durun, burası çokomelli. *
tüm kalbimle söylüyorum özel birisin. gerçekten özelsin. sen bunu fark edemesen de ben hepsini görüyorum. bunu bil.*

aramızda o kadar çok kilometre var ki..
bunu bilmezdim, düşünmemiştim.
kilometreler nasıl yok olur? nasıl yok sayabilirim o lanet sayıları?
hepsini biliyorum artık. iyi ki biliyorum, iyi ki öğrettin.
ve şey iyi ki varsın..

hep var olacağını bilmek mutlu ediyor beni.
hep var ol, varlığınla mutlu ol.. sonra bu bir kısır döngüye dönsün. tamam mı?

çok çok sevgiler, sarılmalar falan..*

edit: favorilediğin tek tanım bu olduğu için şuan gurur duyuyor ve kendimi premses gibi hissediyor olabilirim. *

içme artık şu rakıyı be adam..

belirsizlik