pet şişe.

takip edilme onurunu bana yaşatan pek sevgili yazarlarımdır.
ben olsam beni takip eder miydim? *

evet arkadaşlar biraz mizahi takılıyorum ve bunu bilinçli yapıyorum. son zamanlarda burası benim kafamı dağıttığım, kendimi bulduğum, efkarımı saçtığım yer oldu. bir çok arkadaş edinip kendimi özgürce ki hiç özgürce ifade edemem ben ya zaten.* *
tamam tamam vurmayın biliyorum buranın amacı çok daha başka. çok daha kutsal çok daha ciddili middili yazılar için ama ne yapayım işte ben şimdi. bir ara o konuya da değineceğim ama siz rahat olun. *

herkeslere çok sevgiler. seven sevmeyen, takip eden etmeyen herkeslere güzel, tatlı, musmutlu akşamlar efem.*

kendinizi yargılamayı bırakın dostlarım, insan bu dünyada en çok kendisine acımasızca davranıyor ama şu teknik işe yarıyor. sevdiğiniz bir arkadaşınız sizinle aynı durumda olsa ona nasıl davranırdınız, neler söylerdiniz, işte kendinize karşı, sevdiğiniz bir arkadaşınıza davrandığınız gibi daha nazik, coşkulu, kusurlarına karşı hoşgörülü ve niteliklerini takdir eder tarzda davranın. şimdi zor bir durumu özellikle sizi bezdirmek için uydurulmuş bir felaket olarak değil de, öğrendiğiniz becerileri test edebilme, olumsuz düşüncelerinizle mücadele edebilme, güçlerinizi tekrar toparlayabilme ve yaşamla baş edebilmek için yeteneklerinize duyduğunuz güveni tazeleyebilme fırsatı olarak görün. bir de böyle deneyin dostlarım, yok ben bu kadarını yapacak durumda değilim diyorsanız da size sıradışı bir teknik önereyim: buradan

çok güzel bir sanattır.

çok emek ister. ben de yapabilmek isterdim ama hiç yeteneğim yok.

eşe, dosta, anneye, babaya hem güzel hem de uygun fiyatlı bir hediye almak istiyorsanız idealdir.

az önce başıma gelmiş olaydır. bir tuhaf oldum, bana bir ürkme geldi sözlük. bilmiyorum ilişkimiz nasıl bu evreye geldi.

kız arkadaşım hasta olduğu için refakatçi olarak iki haftadır onunla kalıyorum. her şey güzel gidiyordu fakat bir iki gündür bana agresif hareketler sergiliyor. evet akla ilk pms dönemi geliyor fakat değil. çünkü hesapladım bundan bir hafta önce bitti dönemi. yani bunda bir başka gariplik var, sanki ilişkimiz benim zorlamamla ilerliyor gibi. aslında çok fazla fedakarlık gösterdiğimi düşünüyorum. onun hoşuna gidecek güzellikler yapıyorum fakat yine de o güzel yüzüne asla ve kat'a yakıştıramadığım asabi ve mutsuz suratı yok edemiyorum.

her zamanki gibi diğer koltuğa oturmuşum laptop'tan amerikan güreşi seyrediyor ve bir yandan da online kupon dolduruyorum. o da diğer koltukta ayaklarını uzatmış üstünde battaniyeyi çekmiş survivor'u izliyor. oldum olası hiç izlememişimdir şu programı ne muhabbetler dönüyor bilmem. sonra gidip çay koyayım dedim. koydum çayı tam yerime oturacağım bana dönerek:

"kemal sen benimle hiç vakit geçirmiyorsun!" dedi, şımarık bir kız gibiydi ses tonu. hani böyle istediği vakko kazak alınmamış ergen sesi gibi.
"hayatım aynı evde yaşıyoruz ve günlerdir yan yanayız daha nasıl vakit ayırayım. hahah bedenlerimizi değiştirelim istersen" dedim gülerek.

bak yemin ederim uykulu gözleri gitti yerine, büyü yapan kaynana gibi şirret bir yüz ifadesi takınarak yüzüme haykırdı:

"bak sana buradan bir koyarım var ya medine dilencisi olursun ha!!"
"esra bebeğim neden öyle dedin ki. hep sana vakit ayırıyorum??"
"şu kafa sözlük müdür nedir ona vakit ayırdığın kadar benimle ilgilensen!!"

tam da o anda eniştem whatsapp'tan yazdı: "başlatma lan güreşine. schalke dortmund kaç olur seriii!"
hemen mesaja geri dönüş yaparak "2,5 üstü enişte banko" dedim.
"eyvallah kayınço" dedi.

sonra gittim kızın yanına onunla ilgilendim. saçıyla okşanmdan çok hoşlanır kadınlar.. sakinleşirler.. kadınlarla kediler arasındaki en büyük iki benzerlikten birisidir bu. diğeri de tırnaklarını geçirmek tabii ki. ona çok sevdiği ve ezberden bildiğim dede korkut hikayelerinden bir part okudum ve uyuyakaldı. sonra gidip buzluktan bir carlsberg alıp amerikan güreşi izlemeye devam ettim.

her seferinde aynı masaya oturmak gibi saçma bir alışkanlık.

atanabilmek..

ortaya çıkışı bir nevi yeni olan, etiyle kemiğiyle siyah bir tavuk ırkı.


ırk, endonezya'da görülür, oldukça nadirdir. hakkında çok az şey bilinmektedir. renginin siyah olmasının sebebi zamanında asya'da da yayılmış olan bir çeşit gen mutasyonu. ayam endonezya dilinde tavuk demektir, cemani ise tavuğun çıkış yaptığı köyün ismidir. mistik güçleri olduğuna inanılan ırk, yıllardır dini ritüellerde de kullanılmakta. yiyenler de var elbette ama birçok yerde kullanımı uygun görülmüyor. hindistan'daki inek aşkıyla yarışır. yumurtası siyah değildir.

etini yiyenler şanslı sayılıyor ve servete boğulacakları düşünülüyor. değişik. *

kadın sesi'ne fetiş derecesinde düşkün olan ben için sitedeki en güzel sesli kadın.

buradan bir teklifim olacak kendisine, lütfen kahkahalarını içeren bi single filan çıkarsın, cenk'in arka bahçesi ile yaptıkları yayın kesmiyor çünkü beni.

bir de ben ölüp dirilip geri gelmeden önceki halimde sanırım burada konuştuğum ilk insan.

sözlüğe güzel başlangıç yapmışım yani sayesinde, sağolsun.*

benim çok sevdiğim bir şeydir doğa ve ağaç fotoğrafı çekmek. iki tanesini bırakıyorum.

evimin karşısındaki arsada bulunan kayısı ağacı.



ve hastane bahçesindeki kiraz ağacı.

dolu dolu günaydın diyemiyorum artık. her gün aynıymış gibi geliyor, sadece bir rutin haline geldiği için uyanıyorum.

fakat yine de günümüz hep aydın olsun.

boyu 200, eni 189 cm, kalınlığı 2 mm olan bu pazarık halısında, her 10 cm2'de 36.000 düğüm bulunmaktadır. dünyanın en eski halısı olarak nitelendirilen pazırık halısı, ermitaj müzesinde sergilenmektedir.

cilgin atan yagistir.

bir elimde sut, bir elimde cookie; bugs bunnyli pijamalarimla kar yagisi izliyorum cocuk gibi. cogzel yagiyor ya*.

islevsiz, bombos bir pazar gununden ancak bu kadar verim alinabilirdi; bugun de mutlu olabilecek bir sey bulduk cok sukur. (bkz: küçük şeyler sevindirir ruhumu)

mod tayyipçi mi diye düşündüren başlık.

gittikçe doğru hale gelen başlıktır. şimdi biraz gizli faşistlik yapıp diyorum ki ne varsa eski yazarlarda var. trollü troll, enteli entel. ama yazar. yazar gibi yazar.*

ama artık öyle bir durum var ki. 3-5 karikatür paylaşmak ve yazarlara sınırsız beğeni sunmak sureti ile birden karmanız, takipçi sayınız vs. arşa çıkabilir. aylarca burada kalifiyeli yazan yazarlar görünmez olur artık. bu tarz durumlara alınıp giden yazarlar var. belki umurunuzda değil ama böyle böyle eski yazarlar kalmayacak. siz de bolca karikatür ve anlamsız tanımlar ile baş başa kalırsınız artık.

bence her insan içten içe nasıl biri olduğunun bilinmesini arzu ediyor. kendini olduğu gibi ortaya koyan bir insan başkası tarafından onaylandığında kendini değerli hissediyor. değerli hissetmek de hayata karşı bir tür antikor görevi görüyor.

kendi adıma ayrıntılara girerek yazıyorum. hakkımda bir şey bilinmesin istesem buna uygun yazarım ama bu beni tatmin etmez. dilekçe yazar gibi yazmanın bana göre sebebi yok.

gökyüzünü izlemek.

(bkz: temel içgüdü)

asla asla deme (bkz: never say never)

"değişmekten korkmuyoruz, kendimize güveniyoruz" diyerek çok mühim bir konuya parmak basan karardır. gelecekte savunma sanayi, sağlık, bankacılık gibi stratejik hizmet birimleri hariç tüm sektörler evden çalışma sistemine geçecek. pandemi bunun bir demosu oldu. firmalar için yemekhane, servis, bina harcamaları gibi genel yönetim giderleri çok büyük masraflara neden olmaktadır. pandemi de bunlarsız da iş yapılabildiği test edilmiş oldu. olan yine bir öğünün şirkette yiyip aslında farkında olmadan büyük bir külfetten kurtulan çalışan kesime olacak. bir bilen'in de dediği gibi, asosyalleşme de cabası...