mesaj atmasını ya da aramasını dilediğin (beklediğin) kişiden gelen mesaj ya da arama. ergenlik heyacanı her yaşta.

şanslı insan.

hiç sevmem kadınlarda kalın bacakları. odun gibi, hatta erkek bacağı gibi... gözümü kanattın zippo gece gece *

bir de bembeyaz bacakları hiç sevmem. o bacaklarla şorttu, elbiseydi giydiler mi içime fenalık geliyor.

bence budur güzel bacak:

görselin kaynağı

dua, yaradana haddini bilerek yalvarışta bulunmaktır. büyü ise özgür iradeye müdahale etmeye yönelik bir hadsizliktir.

gözümle görmesem inanmazdım. bildiğin yamuk. hayır madem olmuş bir hata, şu kuleye bir el atsanız ya.

efendim 11 yy. da inşasına başlanan bu çan kulesi, ancak 200 yıl sonra bitirilmiş. araya giren savaşlar nedeniyle deniliyor ama italyanları bilirim, oldum olası serin insanlardır. ağırdan almışlardır işi.

yapımına başlandığında ilk iki katı doğru yükselmiş. sonrasında ise mimarlar yamukluğu fark etmişler, “bu yükseldikçe düzelir” demişler. güzel bir bakış açısı.
sorunun kulenin zemininde olduğu biraz geç anlaşılmış. sen yap 60 metre, koy 294 basamak sonra “ya bu biraz sola mı çekiyor?”

zaman içinde kule, güney yönüne doğru eğilmeye devam etmiş. ha gittim gidiyom derken, 1990 yılında şuna bi el atalım denmiş. sağlamlaştırma işlemi 11 yıl sürmüş, bi ton para harcanmış. ama gel gör ki kule hala yamuk.

italyan yetkililerle yaptığım görüşmede “bana sağlam bi ip verin, 5-10 da kaslı biscolata italyan erkeği, ben düzletirim” dedim. nedense beni bölgeden uzaklaştırdılar!

oysa dola ipi, asıl! düzelir o ya.

terk edilen kişilerin içine düştükleri ilişki biçimi. bir kişiyi tam anlamıyla unutmadan girilen bu ilişki modelinde mutsuz son oranı yüzde 95 civarıdır. bunun sebebi yara bandı ilişkilerinde partnere aşırı ödün verilmesi ve terk edilmiş olmaktan kaynaklı gerçek olmayan bir sevgi beslenmesidir. sahte olan bu ilişki türünde ayrılık ketçap, mayonez gibi sebeplerden gerçekleşir.
daha önce terk edilmiş kişi bu sefer terk eden tarafta bile olsa acısı artık iki katına çıkmıştır. hem daha önce terk edildiği ilişkisinin acısını çekerken, hem de bu kadar taviz verdiği yeni ilişkisindeki başarısızlığının acısını çeker. ben yaptım siz yapmayın, çok kötü bişey.

polyannacı yaklaşıma göre alınan nefes dahi sayılabilir...

ancak realist bakış açısıyla çok da değişebilir.
maddi ölçekler, yaşam kalitesi, düzen çıkmazı, huzur gibi açmazlar işin içine girdiğinde, gerçekten de sığınılacak liman kalmıyor çoğu zaman. dolayısıyla kişiden kişiye değişen nicelik ya da nitelikleri kapsar.

efkan şeşen şarkısı.

"vakitsiz bir sonbahar
akşamındaydım
candan öte dermansızı
köşelerdeyim
yar koynuna yatsam bile
gurbetlerdeyim
çok arkadaş kaybetmişim
dalgınlardayım
beni yormayın
beni kırmayın
anlamazsanız kalsın
hiç dokunmayın
beni yormayın
beni kırmayın
anlamazsanız kalsın
hiç dokunmayın
deniz sakine, dağlar çiçeğe
içten vermeye
geçemedik, geçemedik
koca kışın ayazından vay
vakitsiz bir sonbahara
yakalandık vay
yaz düşünde çok sarardık
yaza varmadan
vakitsiz bir sonbahara
yakalandık vay
yaz düşünde çok sarardık
yaza varmadan
bir adım, bir adım daha
büyüsün artık
birçok anı sıcak henüz
yüreğe kattık
gözlerimde canlanıyor
gülüşü içten
çok arkadaş kaybetmişim
hiç kararmadım
beni yormayın
beni kırmayın
anlamazsanız kalsın
hiç dokunmayın
beni yormayın
beni kırmayın
anlamazsanız kalsın
hiç dokunmayın
deniz sakine, dağlar çiçeğe
içten vermeye
geçeceğiz, geçeceğiz
koca kışın ayazından vay
vakitsiz bir sonbahara
yakalandık vay
yaz düşünde çok özledik
yaza varmayı
vakitsiz bir sonbahara
yakalandık vay
yaz düşünde çok özledik
yaza varmayı"

şopotifay

kendini düşün ve arkana bakmadan yoluna devam et.zor zamanında yanında olmayıp seni zor durumda bırakanı asla affetme.

gerçek islam bu işte...

özellikle şeriat isteyen bir kadının kendisine saygısı yoktur.

not: kadınım

paulo coelho’nun 1998 yılında yayımlanan kitabıdır. çok zaman oldu bu kitabı okuyalı ama aklımda kaldı ziyadesiyle çünkü o dönem çok tuhaf bir şey oldu. üniversite hayatımın ilk senesini tamamen kendime ayırmaya karar vererek gittim okula. ve o sene bolca kitap ve kitaptan daha çok filmle geçti. filmden kastım sinemaya giderek film izlemektir. o dönem türkiye’de sinemalarda gösterime giren bütün filmleri izledim. veronika’yı okuyup bitirdiğim gün yine bir sinemada film izlemek için çıktım kafeden ve ne zaman görsem sinema değilmiş de içeride başka karanlık işler dönüyormuş hissi uyandırdığı için daha önce hiç girmediğim bir sinemanın önünde bir afiş gördüm: “ wilbur ölmek istiyor”. daha önce adını bile duymamıştım filmin. hemen cesaretimi toplayıp girdim ve beni çok etkileyen bir film izledim. üç nedenden etkilendim filmden: 1. güzel bir filmdi. 2. veronika yeni bitmişti. 3. o sinemada dönen karanlık işler meğer sanat filmleri, festival filmleri göstermekmiş.

veronika ile böyle bir hikayemiz var bizim. veronika ölmek isteyip başaramayan ve bunu haber alan tanrı tarafından işi kolaylaştırılan bir kadının hikayesi. eduar ise tamamen bir son dilek hakkı veronika için.

okunası bir kitaptır.

tıpkı 6 yaşındaki insan gibi hayallere sahibim, 60 yaşındaki bir insan gibi karamsarlığa da sahibim.

tıpkı 6 yaşındaki bir insan gibi orman manzarasına, deniz havasına, yol kenarında kendi kendine büyüyen çiçeğe sahibim,60 yaşındaki bir insan gibi, bir hastahane bahçesi bankına da sahibim.

tıpkı 6 yaşındaki bir insan gibi çılgınlarca boşaltabileceği gözyaşlarına sahibim, 60 yaşındaki bir insan gibi sadece iç geçirebilecek olgunluğa da sahibim.

tıpkı 6 yaşındaki bir insan gibi hareket kabiliyetine sahibim, 60 yaşındaki bir insan gibi yorgunluğa da sahibim.

farkına varabildiğimde, bir sürü şeye sahibim. mesele ait olabilmekte... bir eve, bir arabaya, bir yazlığa filan 'sahip olmak' adı altında prangalarla bağlanarak, ait olmayacağım.

hiçbir ev benim değil. ama yollar benim.
hiçbir ağaç benim değil. ama meyvelerini yerim.
kızım benim değil. ama mutluluğunun ve özgürlüğünün teminatıyım.
ailem benim değil. ama sadakatle bağlıyım.
hiçbir kitap bana ait değil. ama istediğimi okurum.
hiçbir oyun bana ait değil. ama istediğimi izlerim.
hiçbir şarkı bana ait değil. ama istediğimi söyler, dans ederim... vs.. vs..

(bkz: 3 kulhu 1 elham)

kafa izninde
kalbimiz seninle
ölse de kalbimiz de yaşıyor.

t: kimin dost kimin düşman olduğunu öldükten sonra nickaltimizda ki yazılardan anlayacağımız olaydır. *

ayrıca vasiyetimdir cenazemde helva yerine badem sütü kreması dağıtılsın.

(bkz: kafa sözlük badem sütü kreması kulübü)

gece uyumak istemeyen insandır muhtemelen.

okul müfredatında olmasını desteklediğim sosyal ve entellektüel oluşumlardan biridir. beden, resim ve müzik gibi sosyal etkinliklere ev sahipliği yapan 1 saatlik derslerin diğer derslerdeki odaklanma ve başarıyı da olumlu etkilediğini biliyoruz.

eğitim sistemimizin kalitesi elbet tartışılır. ama konumuz bu değil. özel dersler, sınavlar ve dershaneler arasında sıkışıp kalan çocuklar için bu ders bir süreliğine kendine ve ihtiyaçlarına odaklanmasını sağlayacak araç niteliğindedir. sosyalleşme sağlayan, ders başarısından farklı bir alanda yaşama sevincini artıran bu etkinlikler motivasyonu da artırarak tekrar yola güçlü bir şekilde devam edebilecekleri enerjiyi sağlayacaktır. topa olan gücü ile vuran çocuğu durdurmayın, resim defterini anlamsızca karalayan çocuğa kızmayın, flütle desibelin sınırını zorlayan çocuğu engellemeyin. bunlar da bir nevi stresi ve gerginliği uzaklaştırma çabasıdır.

"benim çocuğum sosyal etkinlik sevmiyor, zaman kaybı olarak görüyor" diyen insanları samimi görmediğimi belirtmeliyim. adı üstünde, o bir çocuk. siz neyi öğretmiş iseniz o çocuk o olur. nefes almayı öğretmeliyiz. zihni sürekli çalışır halde tutmaya çalışırsanız dinlenme fırsatı olmayacaktır. verimli çalışma bu değildir. zihnin dinlenmesi de gerekir. nasıl olduğu önemli değil, herkes kendi yolunu yaratır. doğru yanlış diye nitelendirmemek gerek. ben kitap okurum, sen müzik dinlersin, diğeri halı saha maçına gider... bunlara engel olan ya da vakit kaybı gören aileler, çocuğun içinde ne duygular barındırdığını, hangi fırtınalara ev sahipliği yaptığını eminim bilmiyordur. çalışmadığı zaman suçluluk duygusu hissedebileceğini, eksik hissedebileceğini, kendine değer verme kavramının altını doldurmayacağını bilin değerli veliler. telkinlerimiz ne yönde?

sosyalleşmenin en çok kıymetini biz biliriz halbuki. burada yazmak da buna dahil midir? bir düşünelim.

yapılan etkinlik ne olursa olsun, ama ders dışı olsun. beden eğitimi benim bu konuda en çok desteklediğim derstir. fiziksel yansımalar ruhsal boşalımı destekler. parka gitmeyen çocuklar kıpır kıpır, molaya çıkamayan çalışan huzursuz, kahvesini içermeyen patron keyifsiz olur, bilirsiniz. çocuk dünyasının hengamesi içinde bırakın bir fincan kahve içme lüksü olsun. kahve sevmiyorsa çay içsin, onu da mı sevmedi? ne içmek istediğine kendi karar versin. kendi karışımları belki en lezzetlisi olacak. lezzeti olmasa bile seçme şansı onun olsun, sizin değil. çocuğunuzun zaten elinden alınmış olan gençliğine bir tekme de siz atmayın.

beden eğitimi dersi candır. en sevdiğimdir. her çocuğun en sevdiğidir. içimizdeki minik canavarın ihtiyacını karşılayabileceği en etkili derstir. salın efendim çocuklarınızı...

kararlarına saygı duyulması gereken insandır. zaten karşılıklı sevgi, saygı ve aşk varsa bu durumun muhabbeti bile yapılmayacaktır belki de.

hazel grace

özel alan diye bir şey var biliyor musunuz? kişiye özel, orayı her an istediğiniz gibi aşmamanız gerekiyor. kişiye sormanız gerekiyor.
çünkü öznel bir alan. ne kadar sevseniz de birbirinizi o özel alanları aşmayın lütfen.