sevgili ıvanmilinski'ye katılmıyorum, benim maaşımı geciktirmişler, demek ki bütün yenilikleri ben ve benim gibi gariban yazarların maaşlarından keserek yapıyorlar...

şakası bir yana dursun bu çok güzel bir haber, burada bulunmak her geçen gün daha mutluluk sebebi oluyor, nazar değdirmem umarım.

1997 yılında ankara'da özgür yalçın, önder yalçın, ceyhun dost, atilla akar çekirdek kadrosundan oluşan anadolu rock grubudur.
ankara izmir istanbul antalya gibi farklı şehirlerde çeşitli festivallerde yer almış ve 2013 yılında kalan muzik'ten mevsimler geçti albümünü yayınlamıştır.


internet siteleri için buradan
buradan

aynı zamanda bir kadın ismi. (bkz: seray sever)

çeşme altınkum. yaz gelsin hadi artık

+1

çok çok fazla haklı bulduğum, katıldığım kampanyadır. yoksa burası da değerini kaybedecek.

günümüz türkiyesi'nde özellikle fabrikalar için yapılan eylemdir.

eskiden katlanabildiğim şu zamanda depar atmama neden olan durumlar.

çok karamsar ve agresif olması. ve ve egolu ve ve ve kompleksli...

arkadaşlar hayat o kadar kısa ki ne bu kasvet, gam, tasa, üstünlük tavırları yok ben bir numarayım havaları... tamam arkadaşım sen yine kus içindeki karanlığı yine en birinci sen ol ama az ötede kus az ötede ol rica ediyorum. alma hayatına madem başka bir insanı. hak ediyor mu bu insan senin karanlığında yok olup gitmeyi senin gereksiz egonda ezilip kompleklerinle savaşmayı. bir de destek beklemez mi şeytan diyor vur ağzına iki tane. anılarım geldi aklıma sinirlendim tamam şimdi sakinim.

ayrıca ben bu durumda aynı cinsten de soğuyorum.

çirkeflik diye tabir ettiğini kendi uyguluyor, etik bulamadım. zira bana da #739105 aynısını yapan yazardır. başlık açıp kendini açıklama/yüceltmeye çalışıp, beklemediği tepkilere maruz kalınca tanımın yarısından çoğunu silen, üstelik linç kültüründen nemalanmakla itham edip, eleştiriyi kaldıramayan, burayı twitter, instagram, tumblr şeklinde kullanan şahıstır.

edit: millete laf atıp, içimize dert olan yazarmış, aynen. her şey etkiye tepkidir.

duygularımız zamanla evrim geçirmiş midir? ya da bazı duygularımız, diğer duygularımızın kombinasyonu olabilir miydi? geçenlerde aklıma gelen bir soru üzerine bir araştımaya giriştim. bir çok araştırmacı konuyu ele alış şekline göre, kendince temel duyguları farklı farklı tanımladıklarını gördüm.

örneğin;
psikolog orval hobart mowrer, temel duygu olarak iki adet duygudan bahseder. bunlar, acı ve zevktir. diğer duyguların bunlardan türediğini belirtir.
psikolog aynı zamanda filozof olan william james, konuyu bedensel bağlantı kurarak ele alır. sevgi, öfke, korku ve keder olmak üzere dört duygudan bahseder.
ingiliz psikolog william mcdougall ise konuyu güdülerle ilişki kurarak açıklayıp yedi temel duygu tespit etmiştir. öfke, nefret, kıvanç, korku, bağlılık, hassaslık ve şaşkınlık.

diğer duygularımız, temel duyguların birbirleri ile olan kombinasyonlarından ve temel duyguların yoğunluğuna göre oluşan duygularımızdır. basit bir kaç örnek ile konuyu açıklayayım.
korkma durumunun daha az olması durumunda yaşadığımız duygu sırasıyla kaygı ve endişedir.
umutsuzluk duygusu, korku ve üzüntüden oluşabilir. suçluluk duygusu ise sevinç ve korku duygularının bir arada yaşanmasından kaynaklanabilir.

hayal dünyamda kısa bir gezintiye çıkmam neticesinde ben de kendime göre bazı duyguların temel duygular olduğuna karar verdim.

yan duygularım daha yoktu. karışık değildi hiçbir şey. hisssizlik henüz oluşmamıştı. yaşamı iliklerime kadar hissedebiliyordum. güneş babam, toprak anamdı. ağaçlar kardeşim, yağmur arkadaşımdı. gövdem daha yakındı toprağa. tek derdim hayatta kalabilmekti. karnım doyduğumda benden mutlusu yoktu. arkadaşlarımla birlikte olmak bana güven veriyordu. çok bir şey bilmiyordum. kimseler de bilmiyordu zaten. doğa ile baş başaydık. doğa evim, doğa dostum, doğa korkumdu. kısacası o her şeyimdi. öyle çok duyguya sahip değildik. tehlikeli hayvanlarla beraber yaşıyorduk. bazı zamanlar çok korkuyordum onlardan. özellikle tek başıma kaldığımda. bir şey bilmediğimizden bahsetmiştim. o yüzden çok şaşkındım doğa karşısında. bir şeyleri anlamlandırmaya çalışıyorduk. anlamlandıramadığımız her şey bize korku veriyordu.
doğa karşısında çok ilgiliydik. yeni yerler görmeye, yeni olaylar yaşamaya bayılırdık. sık sık konfor alanımızı terkedip yeni maceralara girişirdik. işte bu maceralar sonucunda arkadaşlarımı kaybedebilirdim. kaybettim de sonuç olarak. onlar için çok üzüldüm. ve onları öldürenlere çok öfke duydum. öfke ve korku bizi yaşama bağlıyordu.

"galibiyet yabancılaştırıcı bir yolculuktur. insan evine kaybedince döner."

en zor anınızda terk etmesidir.

“muhtaç olduğumuz kudret, damarlarımızdaki asil kanda mevcuttur!”.

loser bir takıma ve loser bir başkana sahip olmak. evet bu fenerbahçe'de var galatasaray'da yok.

yıllardır yatırım yapıp hiç bir sonuç alamadığı halde kendini büyük görmek, evet buda yok çok şükür.

edit: mesut özil'de bu sezon sonuna bir galatasaray şampiyonluğu görecek, şimdiden uğurlar olsun.

not: rütbemiz farklı. 4 yıldız malum.

yaşam kalitesi çok düşük, dolayısıyla toplum bilinci de yok, sadece ekonomi ile alakalı değil bu, okulda öğrendiklerimiz ya da aileden gördüklerimiz çok yetersiz hatta bununla ilgili hiçbirşey yok.

bir yaşam nasıl sürdürülür, kişisel mutluluk, kişisel tatmin nasıl olur, hedefler nasıl seçilir vb. herşeyden bihaber biz büyüdük, şimdi yeğenime bakıyorum 10 yaşında, onların sisteminde de esas ihtiyaçları olan hiçbirşey yok, ondan sonra birsürü yeni hastalık çıkıyor, dikkat bozukluğu vs. çocuklar bi kendilerinin kim olduğunu, nerde olduğunu, ne yaptığını bir anlasalar önce, sonra konsantre de olurlar, dersleri de anlarlar, verimli de çalışırlar ama, esas öğrenmemiz gereken hiçbirşeyi öğrenmeden yaşamaya çalışıyoruz maalesef.

yanisi çocuktan, toplumdan başlıyor herşey, komple kesseler elektriği ama günlerce, haftalarca, insanlar okumak düşünmek zorunda kalsa, bir yerden sonra fabrika ayarlarımıza dönermiyiz acaba çok merak ediyorum...

yapmaya kıyamacağım türden bi alışkanlık. geri dönüp bakmak ve o zaman nelere dikkat ettiğinizi ya da takıldığınızı görmek açısından güzel bir şey ama ben yapamam ya. onun yerine okurken onunlaymışım ve düşüncelerini paylaşıyormuşum gibi hissettireceği için hediye gelen bir kitapta altı çizili cümleler görmek çok daha mutlu ederdi beni.

bir jorge luis borges kitabıdır.

dante edebiyatta çok şey demekti. edebiyattaki etki alanı o kadar büyüktü ki hangi yazarı, hangi edebiyatı etkilediğini saymakla bitiremeyiz. biz onu dev bir destan olan ve italyan edebiyatının yapı taşını oluşturan ilahi komedya ile tanıyoruz. bu dev yapıtta yanımıza önce vergilius ardından da beatrice ile cehennem, araf, cennet gezisi yaparken edebi zevkin de doruklarına çıkıyoruz.

shakespeare tiyatroyu yeniden yarattı. romeo ve juliet değil sadece söylediğim, onlarcası. tiyatro shakespeare’den önce yoktu sanki, sanki o dünyaya tiyatroyu yaratmak için gönderilmiş bir edebiyat peygamberi idi. gizemli yaşamı da onun dev bir tiyatro eserine dönüşmesine katkı yapmadı değil. çok şey değiştirdi dünyada.

ve borges denemelerinde iki ustayı bize kendince anlattı. kendince dememin elbette özel bir nedeni var. borges’in bir şeyi borgesce anlatması ona yepyeni bir anlam kazandırmıştır her zaman. kimsenin görmediği, kimsenin bakmayı düşünmediği bir açıdan bakar olaylara çünkü borges. borges muhteşem bir yazar olmasının yanı sıra çok yetkin bir okurdur da.

okuyun bu kitabı, size yepyeni yollar açacak.

büyüye inanan da net kerizdir bu arada. sırf '' deli '' olarak görülmemek için psikolojik rahatsızım demiyor da büyü diyorlar sonra böyle şeyler çıkıyor.

dinsiz olması beni ilgilendirmez. yaptığı işlere bakarım.

ağzına pırasa sürmeyen insanların pırasa böreğini çatır çutur yediğini gördüm.en iyisi böreği gerçekten.