90'lar aşığı yazarlar

15 - 20 yaşıma denk gelen o dönemde yaşanan heyecanlar, aşklar, hayal kırıklıkları, sevgiler, nefretler, ceviz kabuğunu doldurmayan şeylere atılan tripler, tanışılan onlarca yeni hisler ve hevesler, yeni ortamlara adapte olurken hissedilenler, eve varana kadar aç gezmeler, sabah sadece 1 dakika uzaktan görerek ertesi sabaha kadar ota boka sevinecek kadar mutlu eden sevgililer, anlamsız atarlar, saygısız giderler, mizansız dengesiz hareketler, yanlış kararlar ve şimdilerde düşündüğümde çok komik ve itici hareketler filan hep o dönemde olduğundan mütevellid o kişi benimdir.

80'lerde dogan yazarlardir muhtemelen.

evden bahçeye uzatma kablo çekerdim, şu makinayı masanın üzerine koyardım, yeni çıkmış kaseti takıp sesini sonuna kadar açardım, pencerelere millet doluşurdu, beraber dinlerdik. bunun zevki bambaşkaydı ya.
beğenene de kaset çekerdim. ah ulan.

benimdir.
yetişememiş olsam da hâlâ açar dinlerim, zamansızdır benim için 90'lar müziği.
90'lar dizileri de öyle, çok kaliteli dünya çapında işler var, filmler desen aynı, inanılmaz.
90'lar cidden başkaymış. bu dönemde genç /yetişkin olanlar ciddi şanslı bana kalırsa.

yağni. esgi yıllar eyiydi gakko. tek göz yasdı teyip daha güzel değil miydi ne?

ilk özel radyolar, ilk özel televizyon kanalları, pop furyası, siyasi yasaklıların siyasete dönmeleri vs. sanırım 80 darbesinin etkisinin geçmeye başladığı, özgürlük duygusunun hakim olduğu yıllardı. güzeldi, heyecanlıydı.. çocuk olarak deneyimledim ben de. o günleri yaşamasam kıskanırdım sanırım.

bu albümlerin tamamı 1991 yılında 44 günlük bir aralıkta yayımlanmış.

ötesi varsa getirin beraber yiyelim.

ben daha ziyade 80'ler aşığıyım ya. yani 90'ları da severim de aşk dersek seks... pardon, seksenler derim. *

biri de benimdir.
bir çırpıda aklıma gelen özlem duyduklarım; teneke kutuda adetle veya kiloyla satılan kremalı bisküvi ve gofretlerin, yine tenekeden kalıp hâlinde çıkartılıp tartılan beyaz peynirin tadı. komşu teyzeden utanmadan sıkılmadan istenen salçalı ekmek. sokaklarda çember çevirmek, tahta bacaklarla yürümek, pinokyo veya bmx'i olan arkadaşlara imrenmek. 90'lık boş kaset alıp radyoda çıkan popüler şarkıları kaydederek karışık kaset doldurmak. fatura ödemek için kuyruklarda beklemek. okuldan verilen ödevi meydan laorusse veya ana britannicadan yapmak. ssk hastanelerinin seskamol, seskaljin, seskasid ilaçlarıyla şifa bulmaya çalışmak vs.vs...

ama özlüyorum, çok özlüyorum.

o dönemlerde yaşamadım ama benim de sevdiğim, keşke o zamanları yaşasaydım, görebilseydim dediğim dönemdir. ama şöyle bir şey söyleyebilirim; o dönemin etkileri 2000'lerin erken hatta geç dönemine kadar yansıdı ve o dönemde çocuk olmuş abimin sayesinde ben de yaşamış kadar oldum diyebilirim.

tabiki o dönemin de kendine göre sorunları varmış ancak şimdiye göre kıyas yapacak olursak o dönemler insani duygular daha güzeldi, arkadaşlık, dostluk, komşuluk vs. daha iyiydi ve bu kadar yozlaşma, kutuplaşma yoktu ayrıca günümüzde minimalizm olarak adlandırılan dünyadaki bir grileşme hali yoktu, renkler vardı...
teknoloji de daha güzel, daha değerli haldeydi.

90’ların b.k gibi özellikleri vardı ama şöyle de bir şey vardı: bizim sahilde, 2 metre derinlikte kırlangıç balıkları yüzerdi ve akşamları deniz yıldızları toplardık.

geçen balık restoranında kırlangıcın fiyatına baktım, 2000 lira.. sineye çekip sipariş edeyim dedim, garson “kırlangıç yok efendim, mezgit var” dedi.. olm mezgit yemek için mi balık restoranına geliyorum ben?

bu örnek yeterlidir sanırım.

bir de, 90’ları gören biri aleyna tilki milki dinlemez. sorun sadece yerli pop patlaması da değildi..
arabesk mi dinliyorsun? en iyisi vardı.
yerli pop mu? kralı.
rock/metal mi dinliyorsun? aynı anda nirvana, iron maiden, guns n roses falan var.
yabancı pop mu? aynı anda hem madonna, hem michael jackson vardı. ace of base’i falan saymıyorum bile.
slow mu? bir kere george michael vardı.. bu adamın nesiyle rekabet edeceksin..

yani her müzik türünün kült isimleri var ya, aynı anda zirve dönemini yaşıyorlardı. o başka bir dönemdi, zannediyorum bir daha böyle bir şey yaşayamayız.

özetle, 90’lar müziğin kambriyen patlaması dönemidir.

nesil ileri gittikçe, samimiyetimizde bir şey kırılıyor gibi. ben her geçen sene çocukluğumu ve o dönemde yaptığım her şeyi daha fazla özlüyorum. bu konuda herkesle ortak düşündüğüme inanıyorum.

o dönemlerde kurulan sofraların bile tadı ayrıydı. bahsettiğim şey ekonomik düzeyinde ötesinde, sahip olduğumuz o duygu durumu, o samimiyetti.

aşağı yukarı herkesin bütçesi kuruyemişçilerden paket paket kuruyemiş almaya yeterdi, simit kimseye lüks değildi. sabahları heyecanla taze ekmek alınırdı.. akşamüstleri veya akşamları çay saatlerimiz ve bize gelen komşularımız/ ailelerimiz vardı.. herkes daha umutluydu ve daha sevgi doluydu.

sorarım size hangisi kaldı?

şu an her hanenin içi tam bir mutsuzluk çöplüğüne döndü. herkes travmalı, herkes ekonomik olarak darda. bırakın toplanıp çay içmeyi, birbirlerimizin yüzlerine gülmez olduk.