ağlanılan en ilginç yer

caddenin kenarında bimden çıkar çıkmaz ağlamaya başlamıştım. çok da saçma bi yer değil ama o an "neden burda, napiyorum şu an, burda ne işim var, noluyo yaa" gibi düşüne düşüne baya ağlamıştım...
o değil maske varken kaldırım kenarında ağlamak pek de sorun olmuyordu alışmıştım ben aglamami tutmamaya, maskeler gitti napcaz şimdi kalcaz ortalıkta salya sümük...

ağlaman tek başına fazlasıyla sıra dışı bir durum zaten, insan için kendi yaşamının yine baş rolü kendisidir mutluluğu amaçlamalı ve bunun önündeki diğer tüm engelleri umursamamalı kelimenin tam anlamıyla sallamalı, sallamak benim hayat felsefemdir. her biriniz çok değerlisiniz hatta o kadar değerlisiniz ki diğer hiçbir şey sizi üzmeye değmez, tekrar ayağa kalkacak güç her zaman içinizde, zaten 1 defa yaşama şansımız var o halde bunu gerçekten yaşayarak değerlendirelim değil mi *
bu ilginç olay için bulunduğum en ilginç yer yangın merdiveni, herkesin bir afet esnasında kaçmak için kullandığı bu mekanı, kendi minik afetimden kaçmak için kullandım... umarım kimsenin başına böylesine bir minik afet gelmez, hayatınızın geri kalanında mutluluklar ve esenlikler dilerim *

buzdolabı önü. ailemin yanından ilk defa üniversite için ayrıldığımda odanın her köşesinde ağlamıştım ama galiba en ilginci dolabı açıp ton balığı ve salataya bakarak ağlamıştım.

2008, kuruçeşme, björk konseri. tek başıma yere oturup, sahneye bile bakmayarak (bakamayarak) declare independence söylerken björk hüngür hüngür ağlamıştım. hayatımda yaşadığım en manik andı. hissettiklerimi şu an bile döksem dökerim cümlelere o anki coşkumla. ömrümün sonuna kadar unutamayacağımdan emin olduğum birkaç andan biridir.

cemaat yurdu. üstüme makarna döküldü diye ağlamıştım ya da o bahaneydi. nereye düştüm ben diye ağlamıştım.

yaş 17.
yer atatürk havalimanı.
sebep: mecburi gurbet.
sonuç: ben ve ben gibiler affeder mi bilmem.

en son ne zaman ağladığımı hatırlamadığımdan mütevellit nerde ağladığımı da hatırlamıyorum.

15 ay askerliğin ilk gecesinde ağlamıştım. cehennem gibiydi ortalık.

otogar tuvaleti. içime içime atarak ağlamıştım.

yeni ergenlik dönemim. gece yarısı su içmeye kalktım. o zaman kafka hayranıyım filan. bir minik hamam böceğini ayağımla basıp öldürmüştüm karanlıkta görmeden. sonra hem bir hayvan öldürdüm hemde ya bir gregor samsa öldürmüşsem diye düşünüp ilginç bir psikolojiyle buzdolabının önüne çöküp ağlamıştım gecenin bir yarısı. :/

misafirlikte olduğumuz evde buzdolabının yanında bir boşluk vardı ağladığımı kimse görmesin diye kafamı oraya sokup ağlamıştım, deve kuşu musun sen diyorum hatırladıkça.

ergenlik travmam

bu nasıl bir manyaklık arkadaş.

kaldırım sonra da sokağın ortasında eve kadar giden yolda.

köydeyken ahırda ağlamıştım. anneannemin biricik ineği zeliş napıyor bu avel dermiş gibi yüzüme bakıyordu.

böyle tam dolmuştayım en arkada sadece ben kalmışım. o gün de kazık yemişim. "ben nasıl bu hatayı yaptım?" diye düşünüp o gözyaşının pıt diye düşmesine engel olamamıştım. hey gidi zaman be

banyoda lan banyoda hayatımı s*k*y*m bir insan niye ağlar lan banyoda.

restoran

aklıma şimdi geldi otogarın orda ki börekçi de ağlamıştım hem de börek yiyerek nasıl aklıma gelmedi bu, nasıl silmek istediysem artık:))

yatağın altında ağlayarak uyuyakalmıştım bi ara. ağlanılan olayın saçmalığından daha ziyade bir durum var ise içinde bulunduğum vahim durumdu.

bir de misafirliğe gidilen evin tuvaletinde ağlamıştım. adını feriha koydum dizisindeki koray'ın bok borusuna bakıp kitlendiği gibi bakakalmıştım üstümden geçen boruya. tüm konsantrasyonum bozulmuş, ortamın ambiyansının içine üst komşu etmişti.

trambolin. çocukken bir alışveriş merkezine gitmiştik hemen önüne de gariban bir trambolin kurulmuş, yarım saati 1 tl falandı sanırım. yalvardım bizimkilere, babam izin vermeyince ağlamaklı oldum. o kadar zırladım ki en son eee yeter deyip izin verdiler. trambolinde zıplarken çaktırmadan yarım saat boyunca ağladım.