bir yakınını kaybetmek

her gün yeniden bıçaklanmak gibi acı verir. ölmedi, başka ülkeye gitti sanırsın.

cenazesine katılamadıysanız öldüğüne inanmak imkansızdır.
telefonlara çıkmıyor ama bir yerde yaşıyor, şaka yapıyor sanırsınız.

sadece onu kaybetmezsiniz, biraz da yüzünüzdeki gülümsemeyi kaybedersiniz.

ölen kişi ne kadar yakınınızsa o kadar yolunuzu kaybetme ihtimaliniz artar. bazen de kafa yiyecek duruma geliriz ve öldüğünü bir müddet kabul edemeyiz.

artık renkli giymeye utanmaktır.

yaşaması zor, tarif etmesi daha zor olan durum.

düşüncesi bile insanı yaralayan bir şey ama hayatın gerçeği işte.*

her canlı ölümü tadacaktır sonuçta hayatın gerçeği budur.

1 yanini kaybetmek gibidir.

anneannemi kaybettim şubat ayında. bir insan 80 yaşındaki insan için bu kadar ağlamaz ya diyordum. ama insan öyle bir ağlıyormuş ki. annem gibiydi çok başka bir insandı. çok zormuş arkadaşlar yani insan o yakınlığı anlatamıyor.

sevmiyosam umrumda olmaz, iyi ki ölmüs derim. seviyosam uzulurum tabi.

kalan hayatının yaşanmaya değer olup olmadığını sorgulamaya iter.

çok acıdır. 13 yıl önce anneannem vefat etti ama bir yandan da diyorum ki yaşasaydı belki çok acı çekerdi diye. kendisi yaşlılığa bağlı hastalık geçirdi yürüyemiyordu, ihtiyacını gidermek için lavaboya gidemiyordu, yemek yerken acı çekerek yiyordu mecbur meyveli yoğurt falan yiyordu. sonra bir sabah evin önüne karavan benzeri bir ambulans geldi, eve tabut geldi feryat figan herkes ağlıyordu. meğer ki anneannem, meleğim vefat etmiş. tabi ben nereden bileyim 7 yaşındayım olayları idrak edemiyorum, evden apar topar uzaklaştırılmışım dışarıdayım bir baktım bizim evin önü kalabalıklaştı.

ben bugün oğlumu kaybettim.


tam 10 yıllık hayat arkadaşımı, sırdaşımı, dostumu kaybettim sözlük.
her akşam öpüp sarılarak uyuduğum,
saf sevginin ne anlama geldiğini bana ilk defa öğreten canımı kaybettim.
hiçbir rahatsızlığı yoktu, ani bir kalp krizi.

malum geçenlerde 1 aydır uykusuz olduğumdan bahsetmiştim.
bütün bunları, memleketteki evin bahçesine defnedip gelirken yolda uyumayayım diye içtiğim 3 litreye yakın kahvenin etkisiyle yazıyorum.
saçmalamış olabilirim, yukarı çıkıp ne yazdığıma bakacak halim bile yok.
insanın hayat parçasını kaybetmesi ne zor bir şeymiş...
bu gece eve dönünce kapıda sırf ben geldim diye deliren, kendini kaybedip yerlerde yuvarlanan bir şey olmayınca anladım...

her şey için teşekkürler arthur *
bana yaşattığın bu harika 10 yıl için,
her derdimde sana sarılmama izin verdiğin için,
en zor günümde bile beni güldürdüğün için,
gezmelerimde, kamplarda, hayatın her alanında hep yanımda olduğun için...
çok ama çok teşekkürler.
umarım sana layık bir baba olabilmiş,
seni mutlu edebilmişimdir...