bir yakınını kaybetmek

aslında tarifi olmayan ruhsal bir acı. içinize işleyen, her duyguyu yıkan büyük bir çaresizlik hissi. yaşadığınız iyi ve kötü tüm anıları hatırlatan görülmez bir film şeridi.

en fenası da bu acıyla yüzleşmek. bu acıyı yaşatanı kendi ellerinizle o çukura koymak, yerine yatırmak, üzerini toprakla örtmek. bir daha görüşmemek üzere o çukurdan ayrılmak.

kadife kumaşa dokunamazdım ben.. tabuta yapışık kaç saat geçirdim bilmiyorum.. biri başsağlığı dilerse gerçek olduğunu fark ederim diye telefonları açmadığım kimseyle konuşmadığım durum. halen hastanede olduğuna ve eve geleceğine inanmayı seçiyorum.

çok yakın bir zamanda yaşadığım durum. gece 6da ablamın çoruma gel, biz de gidiyoruz demesinden hayır çıkmayacağını anlamıştım, zaten bi yüzünü yıka dediğinde ellerimin titremesinden doğru düzgün hareket edememiş içime doğsa da inkar etmiştim ilk duyduğumda. her ne kadar yurt çıkış saatine kadar beklemiş olsalarda 3 saat boyunca otobüs olmaması ve sürekli olarak varmaya çalışmak berbattı. vardığımda da cenazesinde üzülmemem için çok içeride tutulmadım. iki gün cenaze için köyde durup üniversite okuduğum şehre geri gönderildim. eşyalarını ben olmadan topladılar. hattını ve telefonunu ben bakmadan kapattılar. hala ölmemiş de canlı gibi geliyor. sanki beni birazdan arayacak da bizim eve gelmiyor musun salak diyecekler gibi. içtiğim ilaçlar sayesinde mi bilmiyorum ama sanki hayat o gece yattığım ve iyi olsun diye dua ettiğim yatakta durdu ama aynı zamanda hiçbir şey değişmedi. hala eğleniyor, hala arkadaşlarımla buluşuyorum. neredeyse hiçbir şey değişmedi ama yine de onun olmadığını bilmek, onu aradığımda cevap verilmeyecek olması aniden suratıma çarpıyor. bilmiyorum, ne hissettiğimi ben bile idrak edemiyorum. hem en yakın arkadaşım, dostum, adeta diğer yarım hem de kuzenim olması nedeniyle hayatım boyunca hep vardı ve olacaktı. ama yok işte. en yakın arkadaşım, diğer yarım diyorum böyle ama bunu söylerken bile acaba böyle demem onun için doğru muydu diye düşünüyorum, acaba sonradan kaybedince değerini anlayan insanlar gibi miyim diyorum, acaba onun için yeterince orada mıydım diyorum ama bunların hiçbir anlamı yok artık. çünkü o yok artık. aslında onun gidişinde bile bencilce düşünüyorum, hayatımda değişen tek şey onun yokluğu. başka hiçbir şeyi değiştirmedim diye kendime kızıyorum. insanoğlu böyle işte, yalnızca bencil.

kaybettikten sonra ne kadar acı geldi aslında yakın gibi rol yaptığımız.zaten ismimi de unutmuştun,önemli değildi benim için ama o gün cenazende herkesin rol yapması battı.herkesi bir anda kovmak istedim.ben ilk defa o zaman yakın hissettim.uzağım yakın, yakınım uzak olmuştu.hoşçakal diyemedim.

cenazede değil belki ama sonrasında sevdiğinizin kazağını sandalyeye asılmış şekilde görürsünüz ya işte o an yüreğinize bir öküz oturur..

gitme diye çok ağladım çok da çabaladım ama gitti.

parmaklarından birini kopmuş gibi hissettirir. ya da kolunu, kafanı, artık en sevdiğin uzvun neresi ise orası yok gibi gelir.

hiçlik ve kabulleniş arasında yalpalatır.

kafayı kırdıran bir durum.

son günlerde yaşadığımız elim olay. kimi fiziken yakın kimi ruhen yakın ama kaybettik . nice can yitirdik .yitirdiğimiz sadece bedenler değildi aklımızı yitirdik, duygularımızı yitirdik, vicdanımızı yitirdik daha nice nicelerini yitirdik.
hepimiz kaybettik bu sefer hepimiz yakınımızı canımızı kaybettik.

haberini alınca, başka birinden bahsedildiğini düşünüyor insan, asla asıl kişiyi değil.

hepimizin yaşadığı ve yaşayacağı bir durum. duygusal olarak anormalite gibi gelse de, insan doğasının gereği bu..

birisi ölür, yenisi doğar. jenerasyonlar böyle ilerliyor. hepimiz, bizden öncekilerin genetik mirasıyız. bunu mümkün olduğunca normalleştirmek gerekiyor ki bu yaşandığında, duygusal bir buhran oluşmasın. bazı insanlar ölüm duygusunun verdiği “ kayıp” hissini uzun yıllar aşamayabiliyor. işte bunlar hep kendinize psikolojik dengenizin kontrolünü ele almama konusunda verdiğiniz izinle alakalı. siz beyninizi yönetmezseniz, o sizi yönetmeye başlar.

yakınlık derecesine göre hayatınız şekillenir.
bir yakınınız dayınız, halanızsa bu durumda ölümü hayatın normal akışı olarak görüp kaldığınız yerden devam edersiniz.
babanızsa kayabettiğiniz, kalan hayatınızın hiç bir zaman eskisi olmayacağını bilerek, yeni bir başlama noktası bularak hayata devem etmeye çalışırsınız.

fena üzüyor. nasıl izah edilir, o bile zor. en son görüştüğündeki yüzü gitmez gözünün önünden. genelde de bu yüz, gülen bir yüzdür. başka türlüsünü hatırlamak istemiyor belki beynimiz. hatta beynimiz kabullenmekte de zorlanıyor. dün vardı, bugün yok. ne acı.

yakın zamanda tekrar deneyimledigim hadise, her gidenle biraz daha eksildigini hissediyor insan.günlük hayatta ne kadar boş şeylere üzüldüğünü ne denli kendini yıprattıgını anlıyorsun ama bir süre sonra kaynar suya alışan kurbağa misali yine bu döngüden çıkmak için hiçbir şey yapmamaya başlıyorsun.

bir de gözünüzün önünde vefat ettiğini düşünün.

yaşamın acı yönlerinden biri, ortadan kaldırılamayacak bir gerçeği... yaş aldıkça daha da çok yüzleşir bu acı gerçekle.

gözlerin değil, ruhun ağlıyor.

biraz da kendini kaybetmektir.

ölüm tabirini hep duyup da gerçek anlamda tattığımız an ilk defa bir yakını kaybettiğimiz andır. o zaman her ne kadar vafat edene üzüldüğünü sansa da insan en çok ölümün gerçekliğiyle yıkılıyor her konuda olduğu gibi içten içe bu konuda dahi öncelik insanın kendisi oluyor. kendi cenazesi olabilme ihtimali ile yüzleşiyor. sonra yakınının ardından o kişi olmadan nelerinin eksik kalacağını hesaplıyor farkında bile olmadan. ölen kişiyi çok sevip sevmemekle alakası bile yok anlattıklarımın. bilinçsizce yaptığımız şeyler bunlar. çünkü kalan sahalarda bizi neyin beklediği hep aklımızın bir köşesinde.

onu kaybettiğini idrak edene kadar rüya gördüğünü sanmaktır.
en az 1 yıl kafası kesik tavuk gibi dolaşırsın, kendine gelmek en az 2 yıl sürer. öyle büyük bir kazadır.



t/ bir yakınını kaybetmek.

yine mi ölüm yine mi kayıp? yeter allah aşkına yeter. ne bu en çok acıyı ben çektim yarışı mı? yeter kusasım geliyor.