bir yakınını kaybetmek

ne kadar güçlü olursanız olun hayatınız boyunca geçmeyecek br yara açar. en çok ta gün geçtikçe onun ses tonunu unutmanız yakar canınızı.

kaybettiğimden beri her gün "bir gün ben de öleceğim" gerçeğini anımsıyorum ve bunun nasıl olacağı üzerine uyumadan önce yarım saat düşünüyorum işin garip tarafı artık insanlara baktığım zaman "bu da bir gün ölecek ya da hangimiz önce ölecek" diye içimden geçirmeye başladım , umarım böyle devam etmez .

travma

....ve sonra alışıyorsunuz, hatta bu okadar abartılacak birşey olmadığına kanısına vararak, sıradan bir olay gibi geliyor, hatta yakınlık derecesine bile takılmadan öldü gitti bittiye getiriyorsunuz olayı...

bu gerçek ile henüz tanışmadım, ama tanışma ihtimali beni oldukça ürkütüyor..

başlık engelleme özelliği gelirse ilk uygulayacağım başlık olabilir. psikolojimi bozuyor rüyamda görüyorum bütün günüm mal gibi geliçiyor sonra.

soğuk, ıssız durum. kimse uğramasın istediğim coğrafya.

acıların en büyüğüdür bir söz var ölenler ölümü bilmez ölüm kalanlar içindir diye tam da bunun karşılığı.

benim için bir anne yerinde olan bir sevdiğimi 3 sene önce kaybettigimde hissettiğim acı.. söyleyebilecek başka sözüm yok.

çok ama çok sevdiğim dedem ile yaşadığım kayıp. aradan 10 yıl geçmiş olmasına rağmen hala ne bir fotoğrafına bakabiliyorum ne bir videosuna. duyduğum özlem kalbimi sıkışıyor. sanki hala bir yerde benim yanına gitmemi bekliyor gibi. yüzüne gülüşüne öyle hasretim ki...

bir uzvunu kaybetmek gibidir , özellikle bunun sebeplerinden biriysen.

babamı kaybedeli daha 2 ay bile olmadı, hala ölmüş olduğunu kabullenemiyorum her an çıkıp geri gelicek gibi hissediyorum. keşke gelse diyorum tüm bunlar şaka olsa diyorum ama yok. babamdan rahmetli diye bahsettiklerinde tuhafıma gidiyor. kabrine gidince toprağın altında yatıyor olmasını babama konduramıyorum, yakıştıramıyorum. yağmur yağıyor düşünüyorum orada yağmurda ıslanır. babam daha 50 yaşında bile değildi çok ani bir şekilde kaybettik. sonra babama kızıyorum bizi neden bu kadar erken bıraktı diye. yaşı daha büyük olsaydı belki bu kadar canım yanmazdı çünkü biliyorsun ki yaşlı insanların zamanı azalmış gidecekler. ani ve genç ölümleri kabullenmek çok daha zor, o kişi babaysa daha da zor. en son gece üstümü örttü sonra da sabah işe gitti sonrası da yok. babamı bir daha asla göremeyeceğim, sarılamayacağım onunla derteleşemeyeceğim. bu kısmını daha kabullenemedim bile. babamın yokluğundan çok babamın genç yaşta ölmesine üzülüyorum giden genç canına üzülüyorum. çünkü görecek yaşayacak çok şeyi vardı ama o hiç birini göremeyecek artık. içimdeki o sızı hala ilk günki gibi geçmiyor. hem kendimi çok güçlü hem de çok güçsüz hissediyorum.babam ani öldüğü için annemi ve kardeşimi kaybetmekten artık daha çok korkuyorum. sonra düşünüyorum annem ve kardeşim dışında benim canımı ne yakabilir böyle? hiçbir şey. hayatta her şeyin bir çaresi var ama ne yazık ki ölümün çaresi yok.

en yakın arkadaşımı kaybettim. görseniz nasıl dinç, sağlıklı bir çocuktu. gençliğinin baharında, 20 yaşında öldü. 22 haziran 2019 gecesi 02.18 haberini aldım. o telefon konuşmasını, cenaze namazında annesinin nasıl sarılıp ağladığını, evde saçlarını yolup iğneyle uyutulduğunu unutamam. telefon numarasını hâlâ silemedim, ınstagram hesabı hâlâ duruyor. canım arkadaşım çok özledim. mükemmel bir insandı, kibar, dürüst aynı zamanda başarılıydı, tıp kazanmıştı. ınstagram hesabımı uzun bir süre önce dondurdum arada aklıma gelir bakardım fotoğraflara. zamansız ölüm daha çok yıkıyor herhalde insanı. evet, her ölüm zamansız ama bilemiyorum, belki de bu kadar yakın olduğum biri öldüğü için bu şekilde düşünüyorumdur. umarım huzur içinde uyuyordur.
(bkz: ölmüş insanların sosyal medya hesapları)

allah sıralı ölüm versin. hayatın acı gerçeği.

kayıp hem soyut hem de somut manada gelişebilir ne acıdır ki ikisinin de acısı sürekli yoklar insanı..

hayatının en zor günü birini kaybettiğin gün değildir, ondan sonraki günlerdir
biri demiş. ama çok haklı

unutulmuyor ama alışılıyor.
beyninin bir yerinde gizleniyor ve ne zaman birinin ölüm haberini alsan, bir süre korlanıp sönüyor.

12 yaşındayken babam öldü, o gün bugündür tökezlerim hayatta.

allah korusun dediğim hadisedir.

kaskatı kesiliyorum,
delirecek gibi oluyorum bazen.

otuziki yaşıma günler sayan ben, çocuklar gibi tepinip hala seni çıldırmış gibi istiyorum. göğsümün topraklarına sensizliğin tohumunu ekeli 7 yıl oldu çiçeğim..

yüksek sesle 'anne' diyemiyorum, içimden çığlık atıyorum duyuyor musun? duy beni nolur. duymana, görmene, saçımı okşamana çok ihtiyacım var.

kokunu bulabileceğim hiç bir şeyim kalmadı. bana biraz kokunu gönderir misin anne?