birini unutmanın en iyi yolu

hadi gülüm güle güle demek, kızlar bunu iyi yapar. yapsınlar...
gülü gülü.. yallah. yürü de ense tıraşını göreyim totoş filan...
hadi anam hadiler.. bize de iyi hadiler filan. ne yapalım üzgün zurat.

ve iste rihanna girer,

-work work work
tesekkurler.

sanki var olmamış gibi hayatınıza devam etmektir.
unutmanız gereken birileri yokmuş gibi yaşayın. unutmak isteyeceğimiz insanlar her zaman olacaktır ama belki de önemli olan onları unutmayı istemeyi bırakmaktır. beyin neye şartlanırsa dönüp dolaşıp ona değinir. beyninizi boş yere unutmaya şartlamayın. sanki hiç o kişi yokmuş ya da varsa da hayatınıza bir dönem değinmiş bir kişi olarak varlığını sürdürmesine izin verin. unutmak ancak o zaman başlar.

o kişiden önce de bir hayatın olduğunu hatırlayıp, onsuz da yaşamaya devam edebileceğini düşünmek.
ayrıca hayatımızda aileden daha önemli temel yapı taşları olduğunu düşünmüyorum.

tamamen bireysel bir olay ve unutacak kişiyle unutulması gereken kişinin olayına göre değişir. unutması gerektiğinin farkındadır ama unutamaz çünkü psikolojik gerekçelerin farkında değildir. ilişkinin derinlerine inmek gerekir. belki de hiç var olmaması gereken bir şeyleri kabul etme hatasına gidilmiştir ve bu unutmak için makul bir gerekçedir.

o biraz b 12 ve burca bağlı bir durum. (benim tespitlerime göre) arkadaşım ikizler burcu ve b 12 si var .bir gün düştüğü bir kişiyi bir saat sonra unutabilir ama ben 7 yılda unutabilmiştim. aslında bunu buraya yazmak bile onu unutamadığımı gösteriyor. zaman hiçbir şeyin ilacı değildir sadece alışır insan.

daha iyi bir yaşam ve aynı hataların tekrarlanmaması için o birini asla unutmamanız gerekir arkadaşlar. o biri unutmak istense de hayatınıza o kadar çok şey katmıştır ki o gider izi gitmez. hayatınızın en büyük dersidir o biri ya da en büyük hatanız belki de sadece öylesine biridir ama yine de sizi bugünkü siz yapan şeylerde mutlaka izi vardır. o nedenle o birini unutmayın, unutamazsınız. önemli olan nasıl hatırlayacağınızdır bence. keşke demeden, affederek ve pişman olmadan bunu başarmak gerek. yoksa devam etmek çok zor oluyor.

kimi . bak unuttum bile.

o yokmuş gibi davranmak.

uyumak bir kaç saat garantili bir yöntem ondan sonrası size ait garantiden çıkıyor.

birini unutmanın yolu yoktur. sadece hatırlanmaz. ara sıra akla gelir.

uzaklaşın yeter.

başka insanlara yönelmek. kendinizi kapatınca geçiş süreci uzuyor.

tembelik etmek.
unutmaya çalışmamak
hatırlamayada çalışmamak .

kabullenebilmektir. neden mi? çünkü insan beyni ayrılıkla ölüm arasındaki farkı ayırt edemiyor. yapılan araştırmalar bunu söylüyor. neden sonuç ilişkisi kurup bağlantı kuramadığı için de sürekli canınız yanıyor. objektif bakamıyorsunuz. ya da bu kişiye göre zaman alabiliyor. yapılacak en iyi şey ise; gündelik rutininizi sürdürmenizdir. kendinize o'nu sürekli anımsatacak şeylerden uzak tutmanız, o yokmuş, hiç olmamış gibi davranmanız sizi sadece avutur. lakin olası bir karşılaşmada eliniz ayağınıza dolanır. bastırılan duygular ve düşünceler aniden canlanır. bu yüzden de birisiyle ilişkinizi kestiyseniz, kabulleniniz. en sağlıklı yolu budur. illa her dostluk, arkadaşlık, ilişki güllük gülistanlık ve bir ömür olacak diye bir kaide yok. belki siz bir insanın başka bir insan için yapabileceği fedakarlıklardan da öte fedakarlıklarda bulunmuş veyahutta vazgeçmiş olabilirsiniz. fakat karşınızdaki de bir birey ve kendi düşünceleri var. hatta bu düşünceler değişebilir olumlu ya da olumsuz yönde. o yüzden ne kendinizi yorun ne de karşınızdaki insanı. uzatmaları da oynamaya çalışmayın zira taşıma su ile değirmen dönmez.

aga unutamıyorum en sevdiğim şarkı ikimizin şarkısı,yemek yapıyorum aklıma bana yemek yapmayı öğrettiği geliyor iştahım kaçıyor dışarıya çıkıyorum onun evinin önünde buluyorum kendimi.

onu hunharca yalamak.

bu eylem her şekilde işe yarıyor.

onu yoksaymak. yoluna bak!

en çok kendini sevmektir. bu ruh haline eriştikten sonra acı verici olaylar karşısında üzülseniz de "beni sevmeyeni ben hiç sevmem" deyip işinize bakıyorsunuz.

en dibi görmektir. en dibi görmeden ne yaparsan yap onu unutmazsın, hep aklının bir köşesinde kalır