birini unutmanın en iyi yolu

başkasına bağlanmak. en kestirme yol bu.

yeni bir aşk,
yeni bir iş,
yine gülecek bi neden lazım.
yeni bi haber,
yeni bi kader,
bunlar için bana şans lazım.
aaahhhh kendime yeni bir ben lazım, ... diye bir şarkı sözü geldi aklıma, bilincimin duvarlarını aşıp... bence de, bunlar. geçmişe çok da takılmamak lazım.

iyi şanslar.

başka biridir. nasıl unuttuğunuzu kendiniz bile anlamazsınız.

yeni bir insana veya amaca sarmaktır herhalde.

kafada bitircen aga

öncelikle unutmak diye bir şey olmadığını kabullenmek gerekir. insan unutmaz sadece zamanla daha az hatırlar ve bu yüzden unuttuğunu düşünür. yeni ilgi alanları oluşturarak ya da yeni ortamlara girip farklı insanlarla tanışarak o kişiyi daha az hatırlamayı başarabileceğini düşünüyorum.

birinin unutmanın en iyi yolu olan biteni kabullenmektir. bazen bir parçamız yaşanılanlara direnir. herşeyin bambaşka olması gerekiyormuş gibi,birşeyleri değiştirebilme olasılığı yuva yapar kalbimizde. bazen teslimiyet zaferdir. olan biteni kabullenip şu ana varmak unutmanın en iyi yoludur bence.

birini unutmanın en iyi yolu falan yok, keşke olsa herkeste işe yarayan off/on tuşuna ihtiyaç duyuyor insan.

(dikkat, buradan sonrası bir miktar edebiyat katli, melenkoli, ergenlik tripleri, isyan bayrakları, acı , keder, hüzün, özlem ve binumum insan sağlığına zararlı içerik barındırabilir!)

sesi şarkı gibi gelen bir insanın gözünde küçülüp yok olması doğal afet gibi bir şey, önce içinde bir şeyler kırılıyor, sonra birileri ölüyor gibi bir sessizlik kaplıyor etrafı. kalbin yas tutmak istiyor, hayat devam ediyor, saçma sapan şeyler kabuk bağlıyor dediğin yaranı deşiyor tekrar ve tekrar ve falann filannn...

unutmaya çalışırken önce kendinle mücadele veriyorsun sonra sana bıraktığı hayal kırıklıklarıyla, hayali biri ile yaptığın savaş ne zaman son bulur, sen ne zaman kazanırsın, beyaz bayrak ne zaman asılır belirsiz, kişiden kişiye değişiyor.
ne demişler:
unutmak kolay önemli olan hatırlamamak!

o kişinin en yakın arkadaşı ile beraber olmak.

ona ait sevmediğin özellikleri, hareketleri sürekli hatırında tutmak.
soğuma ile başlayıp unutmayla son bulur. (bizzat denenmiş ve de sonuç alınmıştır.)

affetmek ve olayı kabullenmek. suçlu aradıkça veya bir şeylerde hata vardı dedikçe olay hep başa sarıyor. onun için affedip böyle olması gerekiyordu ve oldu demeyi öğrenmeli yolumuza bakmalıyız yoksa aynı noktanın etrafında dönüp dolaşıp hayatımızın içine edebiliriz

unutmak anlık bir olgudur. bir koku bir mimik herşeyi hatırlamaya yeter ve artar bile. bu yüzden unutmak olmuyor adı alışmak olur, kabullenmek olur, saygı olur. yani demem o ki unutmanın yolu yok bence.
insan kendinde iz bırakmayanı bile unutmaz, sadece daha zor hatırlar.

muhtemelen olmayan ya da kişiye/bağlama göre değişecek yollardır. zira hatırlama oldukça kompleks bir mekanizma. unuttum derken yıllar yıllar sonra bir koku, bir anı, bir ses o kişiye/ana/duruma kişiyi ışınlayabilir. eğer spesifik bir kişiden bahsediyorsak, onu hatırlatacak imge, nesne, olaylar kontrolünüz altındaysa o hatırlatıcıları hayatınızdan çıkarmak iyi bir yol sanki.
annesini kaybetmiş bir arkadaşım, kaybından bir süre sonra, muhtemelen biraz da alkole sığınarak, "ne zaman onu hatırlamadığım bir gün olacak, çok merak ediyorum." demişti. bazen hiçbir şey kontrolümüz altında değildir ve hatırlamak iyidir; bedellerini ödeyerek.

karşıdaki kişiye verdiğin değerden daha fazla kendine değer vermek. umutsuzluk girdabı ve depresyon yerine olumlu bir yaşama odaklanmak.başarıyı kovalamak.

o biri size iyi gelmiyorsa unutmalısınız.hayat kısa kuşlar uçuyor.yüreğinizdeki kuşları öldürmeyin.

birini unutmanın en iyi yolu yoktur her yol acılıdır

yazıldı mı bilmiyorum ama onu sıç*rken düşünmek. garantili yoldur.

sabır ve direnç isteyen dünyanın en zor işidir. her giden mutlaka sizden bir parça koparır. kiminin yarası kabuk bağlarken, kimi yara metastaz yapar. ama o yara izi hiçbir zaman geçmez.

o kişiye veya o kişiyi düşünmeye harcadığın zamanı kendin için kullanmak. güzel bir yoldur, insanın ruhuna iyi gelir; belki o kişi ara sıra aklınıza geldiğinde bir üzüntü dalgası geçer üstünüzden ama eskisi kadar acıtmaz, yıpratmaz. en kıymetli şey olan zamanınızı kendinize ayırarak, kendinize iyi gelmeye başlamışsınızdır çünkü.

zamana bırakmaktır.
günde 2 yerine 60 bardak nane limon içmen, gribi bir saatte atlatmanı sağlayamaz, 7 gün beklemelisin...

olmayan yoldur. zaman lazım belki az belki çok ama illa zaman gerek.