biz bu çağda sıkılıyorsak taş devri insanları ne yapıyordu sorunsalı

bize gelsene mağara resimlerimi gösteririm sana.

günümüzden çok da farklı olduğunu düşünmüyorum. çağımızda vakit geçirilecek pek çok var diye biliyoruz geçmiş çağlarda da bir hayvanın peşinden koşarken saatler günler geçiyordu. yani herhalde ilk avladıkları hayvanı yiyorlar diye düşünmüyorsunuz değil mi? onlarca denemeden sonra bir hayvanı yakalamak tuzak kurmak zaten bir hayli vakit alıyor.

ekmek almaya bakkala gidip gelmesi 1 ay süren bir dünyada neden sıkılsınlar. yolda mamutla uğraş dinazorlar kovalasın ohho sırf aksiyon zaten.

şimdiki yaşıma kadar zaten çoktan ölüyorlardi oyuzden sıkılmak için pek vakitleri olmuyor olsa gerek.

bizden daha çok eğlenmişlerdir. her iddiasına varım

kendini çalışmaya veren insanın sıkılmaya vakti olmaz. zor hayat şartları daha çok çalışma gerektirir. yani sıkılmak tuzu kurulara özgüdür.

sürekli savaş ve hastalıklarla zaten erken göçüyorlardı ,kısacık ömürlerinde de yontulmadık taş bırakmıyorlardı.

o insanların sizin gibi salak dertleri yoktu.
öncelikle hayatta kalmak, yemek bulmak ve barınmak gibi gerçek dertleri vardı.
muhtemelen sıkılacak vakitleri yoktu.

her çağın kendine göre zorlukları ve sıkıntıları vardır elbette. günümğz konforuna sahip olmayan taş devrinde de insanlar barınma yemek ve yenmemek için mücadeleyle günlerini geçiriyordur sanırım

sen de vahşi hayvanlara yem olmamak, mağarada götü kaptırmamak zorunda olsan senin de sıkılmaya şansın olmazdı.

taş devri çizgi film serileri, bu sorunsalın yersizliğini yeterince ortaya koyar. zaten fred çakmaktaş kim uyduruyor bunları şeklinde sert bir açıklama da yapmıştır.

avcılık, toplayıcılık biraz taşı taşa vurma sonra sabaha kadar mokoko.

yırtıcılardan kaç, taşı taşa vur ateşi bul, duvara resim çiz, odunu yont oku bul.. adım atsan yeni bir buluş bundan başka keyif mi olur misss.

onlar daha çok eğleniyordu. primitif yaşam candır.

sıkılacak kadar çok yaşamıyorlardı.

insan neden sıkılır sorusuna bir cevabım yok ama biz içine doğduğumuz tarih aralığına kadar yaşanmış olan olayların ve içinde bulunduğumuz din- dil - etnik mezhep - sosyal grup kültürü etkisiyle iç - dış dünyamızı belirliyoruz.

mağara adamının böyle bir derdi yok. yanındaki insana sen nerenin neanderthalisin demiyor. zaten bir şey de demiyor, aslan kaplan görürse zıplayıp homurdanıp derdini anlatmaya çalışıyor.

hayat onlar için basit öl ya da yarın ölmek için yaşa.

çağ atlamaya çalışıyorlardı.

sıkılmiyodu. cunku bu cagi bilmiyolardi ki o caga sıkılıp ileriye gitmek istesinler olm.

insan neyin içine doğduysa ona alışır ve bilmediği şeylerin eksikliğini de hissetmez (herkesin bildiği sıradan gerçekler). o çağda yaşasak mağaraya resim çizmek veya ne bileyim toprağa çomakla resim çizmek falan çok büyük eğlenceler ve anlamlı aktiviteler olabilirdi misal. tatmin edici olurdu. şimdi ise yeterli gelmez. zira pc oyununda headshot atma seçeneği daha keyifli geliyor falan. işin özünde pc oyunu veya toprağa çomakla resim çizmenin tatmin işlevi arasında sanıldığı kadar büyük bir fark yok. dönemin normallerine göre ikisi de aynı sonuca götüren unsurlar. neticede hepsi sıkıntı geçirmek için tutunulmuş algılardan ibaret. bu açıdan bakınca senin daha gelişkin eğlence araçlarının olması seni taş devrindeki adamdan daha kaliteli eğlence tatminlerine ulaştıracak diye bir sonuca varılamaz.

500 sene sonra insanlar: yav biz şimdi bunca teknoloji içinde sıkılıyorsak 2025'teki garibanlar nasıl durabilmişler hayret valla.