büyümek

en çok senin görmeni isterdim. o kadar büyüdüm ki ve hâlâ da büyüyorum ama bunu sen görmüyorsun. başarıyorum ama paylaşacak kimsem yok ne acı aman neyse. umarım şimdi iyisindir hep iyi ol.
denizler aştım geliyorum bilirsin derdim seninle, ister eğlen benimle, yüzüne bir görsem yeter.
yolumuz ayrı biliyorum, ölmeden son bir defa...

kanıksamaktır.

bir samak.

"ailenden uzakta geçirmek midir her sene bayramları?"

sancılı bir eylem. asla hazır olmazsın ve mutlaka tökezlersin.

büyümek anlamını asla bilemeyeceğim kelime olarak kalacak. çocuk olmadan büyümek zorunda kalanların anlayacağı bir durum olarak...

nahoştur ve gereklidir

sanıldığının aksine acı vermez. acı veren şey olgunlaşmaktır. insan büyüdükçe olgunlaşır, olgunlaştıkça farkına varır herşeyin. o yüzden acı çeker.

fiziksel büyüme dışında bir büyüme yoktur. toplum içerisinde ve insan ilişkilerinde nasıl davranacağını öğrenmek vardır. onu da yaşı ne kadar genç olursa olsun yapabilir insan, zahmetli olsa da.

kişisel gelişim bir palavradır. hayatından memnun olmayan insanlara bir büyüme gösterdiğine, vaktini boşa harcamadığına dair bir yalanı satmaktır. bu tür yalanlara itibar vermeyiniz, elle tutulur sonuçlar edinmeye yönelik yaşayınız. günün sonunda kan, et ve kemik bohçalarıyız. ölümlü olduğumuzu unutup böbürlenirsek b**u b**una yaşayıp ölmemiz mümkün.

herşeyin anlamanı yitirmesidir.

olgunlaşmaya başlamaktır.

hayatın ne kadar boş olduğunu anlamaktır.

az set yüksek ağırlık çalışmaları ve yeterli beslenmeyle ve dinlenmeyle yaklaşık 3 sene içinde kişinin sahip olacağı yeni vücut gelişimidir.

çocukluk hayallerinin bitmesidir.

şu günlerde büyümekle ilgili tek kıstasım, kırılmamayı öğrenmek. kırılmamayı öğrendiğim gün büyümüş olacağım. allah'ım ne muhteşem bir şey olmalı kırılmamak. o kafaya nasıl geleceğim çok merak ediyorum. kırmamayı bile bir şekilde öğrenebilirim ama kırılmamak!

hayatın suyuna gitmeyi öğrenmektir.

bebeklikten ve çocukluktan yetişkinliğe doğru geçilen gidilen evrelerdir. keşke koç holding gibi bir şey olup da büyüseydim ama eppur şeklinde büyüdüm.

fiziksel yaş almadan ziyade yaşamda insanın başından geçenlerdir. zordur, zorluğu arkada kalanlardan gelir. zamanla heyecanınız tükenir, dinginleşirsiniz. hatıralarınızı anımsadıkça tebessüm eder, eskiyi özlersiniz. çünkü bir daha aynı hisleri alamayacağınızı, bugünün geçmişiniz, geleceğinizin de bugün kadar güzel olmayacağını bilirsiniz.

dün fazlasıyla tepkisel telefon ekranım yüzünden kamera açıldı. açılmışken birkaç fotoğraf çekileyim dedim. yorgunluğumu ve uykumu alıp götüren şeyi, iğrenç gözaltı torbalarımı gördüm. son birkaç gün iyi uyuyamamıştım, kabul, fazlaca da yorulmuştum fakat yine de gözlerimin altında bundan fazlası vardı. ergenken duyduğum yalancı korkuyu ilk defa, vücudumun yükselen ısısıyla gerçekten duydum. bu yaşlanma korkusuydu.
sabah uyanır uyanmaz ilk işim iki koca buz küpünü yüzümde gezdirerek eritmek oldu. bilmem işe yarar mı ama aciz haldeyken insan her yolun işe yarayacağını düşünüyor. kahretsin! buruşuyorum! güldüğümdeyse bıçakla kesilmişcesine derin çizgiler gözlerimin kenarlarından uzayıp gidiyor!

resimsiz kitapları sevmeye, çizgisiz kağıdın altına çizgili kağıt koymadan yazmaya başlamaktır.

ne yazık ki insan çocukken hayalini kurduğu şekilde büyüyemiyor. çok istese de bir türlü olmuyor. ama yaşlanıyor, beden asla aynı kalmıyor. hangi yana düşse darbe alacak, canı yanacak. onun için yaklaşan son aynı zamanda büyük bir başlangıç olacak, biliyor. sallana sallana gitmeye çalışıyor. yetişemiyor, yetmiyor. sanki hep aynı yerde adımları, bir türlü diğerleri gibi olamıyor.