can sıkıntısı

ciddi anlamda çok sıkıldım. bir şeyler için çabalamaktan ama bir yere varamamaktan, düşünmekten, nasılsın sorusuna iyiyim demekten, beklemekten, kendi kendime moral vermekten, kendimden çok başkasına değer vermekten, bulunduğum şehirden, iş bulamamaktan, gündemden.. ya ben 23 yaşındayım yaa 23 bu yaşlarımın böyle geçmesi de çok canımı sıkıyor. ne yapacağım bilmiyorum.

çok sıkıldım, anlatamam.

ara ara başıma gelen bir durum. bazen içimden hiç birşey yapmak gelmiyor.

çünkü bazen sürekli üzerimize yapışmış o hali bu can sıkıntısı ile ifade ederiz. bir yılan gibi kabuğumuzu değiştirip yeni, canlı ve parlak bir deriye ihtiyacımız vardır. ama eski, fasit derimizin içinde bir yerden sonra o deri bizi sıkmaya, canımızı yakmaya başlar. dönüşüm bize iyi gelebilir. içinde kaldığımız fasit daireden çıkarak dönüşmek.

o kadar sıkılıyorum ki kendimi portakal gibi hissediyorum.

insana aklına gelmeyecek her şeyi yaptırabilecek bir güce sahip olan tehlikeli bir nokta...

şuan yaşadığım durumdur. bunalıyorum aga, her yer bi dar geliyo. tavsiyelerinizi beklerim.

sıkı can iyidir, kolay çıkmaz.

şuan tam olarak içinde bulunduğum durumdur. içinden çıkamıyorum bir türlü. film-dizi izleyeyim diyorum, can sıkıntısından izleyemiyorum. bir şeyler okuyayım diyorum, can sıkıntısından okuyamıyorum. puzzle'ıma devam edeyim diyorum, can sıkıntısından edemiyorum. hiç birinden keyif alamıyorum, kendimi veremiyorum. uyuyayım bari diyorum, can sıkıntısından uyuyamıyorum. nereden düştük bu çukura? nasıl çıkacağız?

fena bişey. genel olarak sözlükte de hakim. temmuz ayı yaramadı bize.

şuan tam olarak hissettiğim.ne yapacağıma karar veremediğim,boş boş bakındığım yeri gelince kendime sataşıp kızdığım. tek başınalığı şuan hiç istemediğim ama beni anlayacak kişilerinde çevremde olmayışından kaynaklı sürecin ister istemez devam ettiği noktadayım. yani ne içinde bulunduğum koşulu değiştirecek enerjim var nede karşı tarafın bana bir iyilik edip sıkıntımı kendi üzerine alacak hali.ortada kalmış nötr bir his tam olarak bende yarattığı etki. çok canım sıkılıyor ama neden? belki anlaşılmamak belki anlatamamak belkide bir şeylerin olması gerektiği gibi gitmemesinden.velhasıl kelam can sıkıntısı bu sana buda gelir bir şekilde ve geldiği gibi gider.

aniden insanın içine çöken nefes alamama hissi uyandıran duygu.

öf limon olsam bu kadar sıkılmazdım arkadaş, illa sıkacaksan kafama sık da kurtulayım yahu.

hiç sormayın, bunu yaşamayan yoktur.
hele birde iç sıkıntısı ile birleşirse tam bir kombo.
o kalp var ya, o kalp boşlukta kalır. biri gelip tutsa tutsa.....
geçer mi?...

'' bir insan bir insanı sıkamaz, bir insan; canı isterse sıkılır'' der küçük iskender...

can sıkıntısı, sevmek istemediğimiz insanların yanından topuklama bahanemize verdiğimiz addır belki de.*

hayatın diğer adı falan olabilir.

dört duvarın ortasında uzay boşluğu kadar uzak görünen tavan ile yüzleştiği bitmeyen yalnızlık mesailerinden birinde ıssız masasının üzerindeki dikenleri güneş ışığına hasret minik küskün kaktüsüne en son ne zaman su verdiğini hatırlayamayışıyla beraber uzandığı plastik su şişesinin iyice incelmeye başlayan kapaklarını fark ederken incelikten nasibini alamayan insanlara karşı inatla mücadele edişlerinin ne denli nafile olduğunu umursamadan kendileri ile olan münasebetlerinin akıbetini zamana bırakması gerektiğini düşündüğü sırada duvardaki saatten gelen kulak tırmalayıcı tik tak seslerinin işaret ettiği zamanın akşam vaktine yaklaşmış olmasının hiçbir anlam ifade etmeyişi ile boş boş ekrana bakarak yanlışlıkla ısırdığı dudaklarındaki en son hissiyatlı öpüşme anlarını hatırlamaya çalışırken saatlerdir çalan müziğin notalarına kulak kabartınca ne denli haklı olduğunu kendi kendine söylenerek o eski güzel günlere bir daha geri dönülemeyecek olduğumuz gerçeği ile hüzünlenip zaman makinesini icat edecek mübarek insanın annesine edeceği duaları hesaplarken başının çatlayarak geberip gideceği korkusu ile cebelleşerek içi kararıyor; görülmeyenlerin gölgesine düşüp ruhu bulanarak daha da çok canı sıkılıyordu...

benim başımı her zaman belaya sokandır.
ne zaman ya benim yine canım sıkılmaya başladı, ne yapsam ki desem belalara uça uça gitmeye başlıyorum.
hatta bunu söylediğim anda çevremdekiler bir şey yapmamam için uğraşmaya başlıyor. bu öyle büyük bir boyutta yani.****

canı sıkılınca arkadaşlarıyla görüşen insanlara imreniyorum,gıpta ediyorum yahu sorun bende mi tek bir dostum yok, kalmadı hiç biri?

çok kakadan bir durum.

sevdiğim insanların kitapta olması ve zamanda yolculuğun hâlâ yapılamıyor oluşu.