çok şey yapmak isteyip hiçbir şey yapamamak

bu şey değil mi ben

başlamak gerçekten büyük bir eylem. sorumluluklarımızdan kaçmaya başlarız. ve onlar bir çığ gibi büyüyüp peşimizden gelir. ne zmn kaçmak yerine onları kabullenip yapmaya başlarsak o peşimizden gelen çığı durdururuz

insanoğlunun çok normal bir durumu.

keşke tedavisi olsa dediğim durum .
tabi bazen yeterli imkan olmuyor orası ayrı.

sinir bozucu durumlardan biri daha ..çok şey yapmak istiyorsun ama zaman denen kavram engel oluyor herşeye yetişmeye çalışıyorsun hepsi yarım kalıyor onada öbürünede derken herşeyi yapmak isteyip hiçbirşey yapamıyorsun.bazen gerçekten tembel olsam diyorum....

tam da bu durumu yaşıyorum, bir sürü plan yapıyorum ama hiç birini uygulayamıyorum, hiç bir şeye enerjim yok, ölmüşümde toprak atanım yok gibi...

bazen hayatın sizi kilitlediği anlara denk gelirsiniz ve siz yırtınsanız da işler yürümez, yürüse de yarım yamalak gider ve bir türlü istediğiniz şekliyle tamama ermez.
bu durumlarda asla negatif olmayın, olaylara negatif bakmayın. çevrenizde o an hayatınızın içinde olan pesimist insanlardan da o sürede uzak durmaya çalışın, yaptığınız ya da yapmaya niyetlendiğiniz özel, şahsınıza ait işleri her önüne gelenle de paylaşmayın.
insan egosu ve tavrı hep onda niye var, bende niye yok felsefesi ile çalışır. yani bu şekilde olmayan oran çok düşüktür.
her daim mücadele edin ve başaracağınıza inanın, dibi görseniz de bunu yapın.
çünkü her zor işin peşinden bir kolaylık gelecektir.
ama şunu sakın şöyle düşünmeyin; pozitifim, enerjim var ve çabalıyorum, haliyle hayatta her şey cillop gibi 4/4'lük olacak!
hayır; hayat inişler ve çıkışlarlarla dolu, zorluklar ve karşısında mutlaka kolaylıklarla dolu.
ömrünüzün sonuna kadar sürecek bu şekilde, sadece sizin zorlukları daha kısa sürede atlatmanızı sağlayacak akıl sağlığında ve umudu koruyarak mücadele içinde olmanız gerekiyor.
hayat toz pembe değil, bütün mesele bunun idrakine varmak.
bizim planlarımız bize ait ama planlarımızın hayata geçirilmesi bazı sınırlar hariç bize ait değil.
anlayan anladı dediğimi, bizden çok daha güçlü bir plan var tüm evrenin içinde.
ben buna yazılmış mukadderat diyorum, kimisi de kozmos veya başka bir şey diyor, her neye inanıyorsan artık.
kendini dev aynasında görme ve mücadele et, egonu da törpüle.

şu an içinde bulunduğum durum.
yapmak istediğim bir şeyler var ama baş dönmesi yüzünden dışarı çıkmak istesemde çıkamıyorum, çok üzgünüm.
zira dışarıdaki hayat ve insanlar, açık açık söylenemeyen sözler, anlamakta zorlandığım durumlar, başımı bir döndürdü pir döndürdü.
oysa ki bir papatyanın duruluğu ve sadeliği kadar şeffaf olsa herkes ne güzel olurdu değil mi?
ima ile değil direkt söylenen kelimeler ne güzel mesela.
olmuyor ama bir türlü olmuyor işte.
neden bilmiyorum.

türkiye'de yaşayan sıradan bir gencin durumu.

hep böyle oluyor. yarını düşünürken en mükemmel en verimli gününü geçireceğim hakkında plan yapıyorum. ne zaman böyle plan yapsam genelde hüsranla sonuçlanıyor. tüm gün yerimden kalkmadan sadece zorunlu olduğum işleri sürünerek yapıp günü bitiriyorum ama hiç plan yapmadığım günler tam tersi aşırı verimli geçiyor. asla çözemiyorum.

hiçbi şey yapmak istemiyorum ama çok şey yapıyorum ve nası yaptığımla alakalı hiçbi fikrim yok..

can sıkıcı. hiç bir şey yapmak istemeyip hiç bir şey yapmamak daha tutarlı. en azından kendim ettim kendim buldum der avunursun.

bırakalım artık şu oblomovluğu.. herkes kendine gelsin. biz yaşayacağız be. hayatımızın sonunda biz yaşadık diyebilmeliyiz....

yazıyoruz arkadaşlar . bir kağıt, bir kalem alıp yazıyoruz. planlarım neler . şuan hangilerini hayata geçirebilirim diyip sıralıyoruz ve başlıyoruz

harekete geçememek bir hastalık mıdır diye düşünmeme sebep olan durumdur. tembellik, bitkinlik, boşvermişlik karakter özelliği mi? kendimi bildim bileli hep böyleydi, bu dertle boğuştum. istediğim şey her ne ise, onu gerçekten istiyor olup olmadığımı kendi içimde tartışıp durdum. başlarda hep istekli ve hevesliyim, konuşunca o anki özgüven patlamasıyla karşımda olanları da yapabileceklerime ikna edebiliyorum. fakat gerisi gelmiyor. yolun başında şöyle ucundan bakıp kolayca pes edebiliyorum. baştaki o özgüven ve heyecan tuzla buz oluyor. bu duruma o kadar çok alışıyorsun ki, yapmayacağını bildiğin için isteklerini de bir kenara bırakıyorsun. insan dolu dolu yaşamak istiyor. bu böyle iken ben kendi ayağıma taş bağlıyorum. bunu niye yaparsın ki? koşullar her zaman mükemmel olmak zorunda değilken bazıları büyük zorluklardan geçip büyük başarılara imza atıyorken, sen neden hep taş taşıyormuşsun hissiyatına kapılırsın?

sözüm meclisten dışarı. bu eylül ayı için bile bir planım vardı. daha başındayım evet, olabilir. diğer ayda da yapabilirim. sürekli erteleyebilirim de. kendime ne zaman gelirim bir haberim olsaydı güzel olurdu benim için.
bir kağıda istediğin her şeyi yazmalı.. bugünden başlanmalı. tik atmak istiyorum. bazı şeylerin üzerini kırmızı kalemlerle çizmeyi...

rehavet git başımdan..

tükenmişlik sendromu aslında bu olay insan koltukda yaşıyor hayalleri reel olarak

tam olarak hayalleri ve ruhsal yorgunluğu arasında sıkışıp kalmış insan modeli...

nefes almak dahi paraya bağlıyken mümkün olmayan hayaller listesi.

kişinin fakir olduğunu gösterir.fakir ve tembel.

tek tek ilerlemek ve yola devam etmek gerekir bu gibi durumlarda. hepsini uyduruk yapmaktansa yaptığını iyi ve tam yaparak diğer hedefe gidilmeli bence.