çok şey yapmak isteyip hiçbir şey yapamamak

ne yapman gerektiğini bilirsin ve derinden bir istek duyarsın ama değil o yolu yürümeye adım atmaya bile mecalin yoktur ya işte öyle bir çaresizlik hali. o istek o kadar derinde, onca hayal kırıklığının altında ve belki de korkulara saplanmış haldedir ki çekip çıkaramazsın oradan.

ardında performans kaygısı yatan; mecal, çaresizlik adı altında tanımlanan bilimum bahanelerdir. öncelikle kişi kendine dürüst olmalı, kaygısıyla yüzleşmeli ve bunu kabullene kabullene üzerine gitmeli. yoksa bütün gün yatakta yatarsın.

aynı zamanda ciddi imla derslerini de bünyesinde barındıran durum.

(bkz: hiçbir şey yapmak istemediği halde her şeyi yapan insan) ın gerisinde kalan insandır...

major depresyon, yaşın 35'i geçmesi ve hayallerin gerçekleşmemesinin birleşiminin sonucudur.

köpek sahibi olmak istiyorum köpek yok,
kedi sahibi olmak istiyorum kedi yok,
kız çocuk istiyorum anası yok.

kardeşim neden yaşıyoruz ya biri bana anlatsın?

yapman gereken kocaman bir iş varken senin küçük bir ayrıntıda takılıp kalman bu duruma üstün dökmen tulumbacı sendromu demiştir.

üşengeç insan itemi. yapmayınca eksikliğini hissetmiyorsan, iyi ki enerjimi harcamamışım diyen yüzsüz üşengeçler de vardır.

üşengeçlik.

işte ben hep bundan kaybediyorum.

mental yorgunluk.

üşengeç ve tembel bir insan olmanın ilk şartıdır.

belki üşengeç değil mutsuzsunuzdur. ya da mutsuz değil de sadece tembel olabilirsiniz.
belki de hedefiniz yoktur. motivasyonsuzsunuzdur.*

planladığım, yapmak istediğim çok şey olmasına rağmen yataktan çıkmaya üşendiğim durum.

adhd

gayet normal her yerde olmak isteyen hiçbir yerde olamaz en nihayetinde. ne ömür yeter ne de.. neyse aklıma bir şey gelmedi. öyle işte olmaz. bir de şey var ya 'ölümü özledim anne, yaşamak isterken delice..' başka bir şey söylemeye gerek yok artık. kederlendim yine.

bu da bi çeşit bunalım türevi gibi , zihninde bi sürü eylemin coşkusunu taşırken bunları uygulayamamanın verdiği yorgunluk hissi.

2-3 yıldır içinde olduğum durum. kötü bir bölüm okumanın cezasını mı çekiyorum bilmiyorum. yaşım ilerliyor ve hayatta iki adım dahi yol ilerleyememiş, evden milletin hayatını izleyen birisine dönüştüm. kpss var dedim bu sene çalışacağım dedim ve yapmadım. çünkü kazanacağıma inancım yok. geçen iş araştırırken farklı bir ilçede opete eleman alacaklarmış aradım. asgari maaş dendi falan, kira fiyatları 2500 minumum. çoğu iş ilanında lokasyon, tecrübe konularında otomatik eleniyorum. bir şey yapmak istiyorum ama yapmasam daha karlı duruyor gibi. yaşamak istiyorum ama böyle yaşam mı olur demek istemiyorum. olduğum yerdeyim işte sözlük, kendimden vazgeçmeye bir adım var. cesur da değilim ki finishi görebileyim. yaşamak cidden buysa üstü kalsın.

temelde 2 sebebi olduğunu gözlemlediğim olaydır. birincisi imkan olmaması durumu, ikincisi ise -ki bence bunun daha büyük payı var- üşengeçlik ve ertelemek.

deminden beri dambıl seti ile yaylara bakıp duruyorum.
kalkarsam en az 40 dakika çalışmam lazım.

ama ben şu an çikolata yiyerek kemal sunal postacı filmini izlemeyi tercih ediyorum.