çok şey yapmak isteyip hiçbir şey yapamamak

zihin yorgunluğunu anlatan olaydır. aslında bünye eğlenmek, kafa dağıtmak ister ama bir taraftan da baya yorgundur. depresyon da olan insanlarda daha çok görülüyor, bir yakınımdan biliyorum.

o yüzden önce bir şey yapmaya karar verip ardından iki üç diyerek çok şey yapmak daha mantıklı. tek seferde odağı çok fazla şeye yöneltince en sonunda ağırlığı altında ezilip hiç şeye dönüşüyor.

önüne geçmenin yolu motto olarak "her seferinde tek problem." i benimsemektir.

hayatımın genel akışı hiç birini yapmadan öleceğim sanırım *

=uzak mesafe ilişkisi

hastalık gibi insana öyle bir yapışıyor ki deli gibi kalkmak isteseniz de mümkün olmuyor.

başlarda biraz mızmız hatta ağlak bir halin oluyor. kendine acıdığın bile oluyor. yapmana engel olan kişilere ya da imkansızlığı karşı öfkeleniyorsun belki biraz da kinlenme hali.. zamanla daha kötüsü oluyor, alışıyorsun. alışmak, koşullanmaktan geliyor. bazen iyi, bazen de kötü tecrübelerden kaynaklı bir koşullanma bu.

alışınca olan oluyor asıl. sana engel olacak kimsenin olmadığı ve imkanın dahilindeki her şeye ilgisiz kalıyorsun. sonra bu ilgisiz duruma da alışıyorsun. bu da sana yapmak istediklerinde "hevesmiş" algısı yaratıyor. bir şeyi ne kadar çok istesen bile bir süre sonra bu isteğin de söneceğini biliyorsun. böyle böyle donuk bir kişilik oluşuyor.

almak istediklerini alamayan, yapmak istediklerini yapamayan insanlar zamanla basit şeylerle kendini eğlemeye çalışıyor ve çevrelerine de bu baskıyı aşılıyor. gerek var mı? şimdi gerçekten yapmalı mıyımlar ağızlarından eksilmiyor ve yaşamadan kendine bir şeyler katamayan insan, kendini gerçekleştirme aşamasına ulaşamıyor, neslinin gelişmesinde durağanlığa neden oluyor.

çizim için kalem alınmayan çocuğu düşünün. zamanla almak için her yolu deneyecek ve hep bastıralacak. kimse almasına engel olmadığında parası olmayacak. imkan sağladığında pahalılığından yakınacak ve bu zaman aralığında kendini çizimle geliştirebilecekken oradan oraya savrulduğu ile kalacak. ve bir gün eline o kalem geçtiğinde neden istediğini bile anımsamayacak kadar sönmüş olacak arzusu. bir başka şey yapmak istediğinde kendi kendine "bakarız" diyerek söndürecek bu arzusunu da.

makus talihimdir.

motivasyon eksikliği olan insanların çektiği sıkıntılardan biri. zaman zaman bunu ben de yaşadığım oluyor. kendimi motive edecek şeyleri düşünerek bu sorunu aşabiliyorum.

kesinlikle depresyon dediğimiz şey ,tedavi görmeli

şu an içinde olduğum durum.

içinde bulunduğumuz imkan kısıtlılığı.

hiçbir şey yapmak istemeyip hiçbir şey yapmamaya kıyasla bir tık daha ümit vericidir.

bir çok yazar; tembellik, tam beni anlatıyor gibi cevap vermiş.
ve fakat, çok şey yapmak isteyen bir kişi, tembel olamaz; istek ve tembellik birbirine fersah fersah uzak kavramlar. biri varken birisi olamaz yani.
akla şu soru gelir o zaman; istek li olunmasına rağmen, neden elde var 0?
bunun farklı sebepleri olabilir; yöntem den kaynaklanıyor olabilir örneğin; yada sen bir şey yaparken aksi yönde işi bozan etkenler olabilir, bu durumda sen ya hala başlangıç (orjin) noktasındasındır veya daha da kötüsü başlangıçtan daha da geridesindir;
bir italyan atasözü der ki; çok istemek ile keman çalınmaz. (yani emek ve mesai gerekir.)

bu tamamen ben bir.çık isteğim aile ve maddiyst kaynaklı gerçekleştirememiş ve her gün yapmak istediklerini düşünerek kafayı yeme noktasına gelen birey olarak özetlenebilirim

her günüm böyle geçiyor bir şeyler yapmak istiyorum sonra aniden vazgeçip yatağa kıvrılıyorum.

welcome to turkey.

tembelliğe bulunan en güzel kılıflar sınıfına giren cümledir.

bunu okumak için şehir değiştirdikten sonra daha iyi hissettim

kararsızlık belirtisidir.

çok plan beraberinde kararsızlığı getirir çünkü ne yapacağını bilmediğin zaman kafada oluşan her duruma farklı plan geliştirirsin. "o olmazsa bunu yaparım, şu olmazsa şunu yaparım" falan diye düşünmek yerine uygulamaya geçme vakti.