çok şey yapmak isteyip hiçbir şey yapamamak

bıkkınlık göstergesidir. her gün aynı şeyleri yaşamak, klişe bir döngüye girmek, amaçsızlık bu hissi körükler. önceliğinizi kendinize vermeye, hayatınıza değer katacak şeylere yönelim gösterirseniz giderek azalacaktır.

hafta boyunca iş yerinde "izin günümde şunları şunları yapcam, buralara gitcem, bu kitapları okuycam, şu yeni tarifleri deniycem" vs vs diye konuşup izin gününde malak gibi yatmakla tanımlanabilir.. en azından benim için öyle :') bugün iznimin yaklaşık 16 saatini uyuyarak geçirdim. hâlâ yatıyorum. yatmaktan da bi verim alsam keşke. o kadar saat uyuyup elli kişi tarafından dayak yemişim gibi uyanmam adil değil.. :/

...kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım.”
farkına varmamı saglayan bir cümle oldu. çünkü ilerde boş bir duvar görmektense yarım eksik resimleri görmeyi tercih ederim.

sürekli mücadele ettiğim durum. yapmak istediklerimi rutinlerime ekleyince üstesinden gelebiliyorum ama önce heves mi yoksa kalıcı bir istek mi olduğuna karar verme sürecim oluyor. sonrası güllük gülistanlık.

bu başlığı
çok sex yapmak diye okuyan tek kişi olmadığımı biliyorum.

geçenlerde bu konuyla ilgili bir şey okudum. yapmak istediklerinizin hayal ettiğiniz gibi şekilenmeme ihtimali ertelemenize yol açıyormuş.

çoğu zaman sebebi üşengeçlik değildir. vardır bunun bilinç dışı bi uzantısı. neyi çözemedin ve dert ettin de kendi içinin çıkmazında kaybolup adına üşengeçlik dedin? ya da para ve zaman yok. bu da geçerli sebep

ne istediğini bilmemek

uzun bir süre devam ettiği takdirde insanın bünyesinde öğrenilmiş çaresizlik temalı bir boşvermişliğe neden olan eylemsizlik hali.

çok şey yapabilecek dönemde hiçbir şey yapasım yoktu. bir şeyler yapmak istediğimde ise vaktim olmadı. zaman ve hevesi birarada yakaladığım nadir zamanlarda da ben harekete geçme konusunda bahaneler üretmeye başladım. iteklene sürüklene istediğim şeylere doğru yaklaşmam gerekiyor da olabilir. kafamda kuruyor da olabilirim. henüz hiçbir şeyi çözmüş ya da harekete geçmiş değilim.

ünlü düşünürümüzün de söylediği gibi;

ben ve hergün aldığım kararlar. ısrarla hergün bunu yapıcam şunu yapıcam diye karar alıp hiç birşey yapmadan eve dönüp uyuyorum..

maalesef erteleme hastalığıdır. tedavisi ancak ve ancak g.t sıkışmasıdır.

doğduğumdan beri böyleyim.

iki tavşan kovalayan ikisini de yakalayamaz .

herkes tembellik demiş yine bir yönden bakılmış duruma. öncelikle neden yapamıyor ve yapmak istemiyor onu anlayın sonra kesin kanıda bulunun.
bkz. mental çöküşte olmak vs ile tembellik arasında dağlar kadar fark var.

sahip olduğum özür.

bazı günler yoklar bu durum ama genelde böyle olmak iyi değil bence

şu balkonda aynısını düşünüyordum.

(bkz: jordan peterson) bu adamın bir videosunu izleyin derim. bitince yine götünüzü kaldırmasanız da en azından video sırasında insan motive oluyor. batıda da durum aynı.

üşengeçlik ve irade eksikliği.

dileyen, dilediği hayatını sıfırdan yaşayabilir,

yaşasaydım şayet; kendime notlar, uyarı levhaları asardım

hoş sonuç değişmezdi.

kadere müdehale edemezsin...

belki de döndüm sıfırdan tekrar yaşıyorum, aksini

ispat edebilir misin?

aynı hataları 2. kez yapmak daha acı olsa gerek...

yaşanmış 2. el hayatın!

belki bugünden geleceğe not yazmalı, henüz vakit varken,

enerjin, gücün artık eskisi gibi olmasa da

cesaretini yitirmiş olsan da

belki de doğrulmalı yeniden

geçmişe değil yolculuk geleceğe olmalı!

belki de iz sürmemi bekleyen notlarım var

olamaz mı?

gelecekten haber veren rüyalarım var

silkelen, toparlan, ayaklan...

susturmalı, aynı bedende yaşadığın şeytanı

unutmamalı ne için yaratıldığını,

duygusallığa yer yok dostum!

kemâlat içindi tüm acılar,

gel yoldan dönme!

bırak geçmişi, geleceği

anda ol, o'nunla ol, şükret, sabret, gayret et.....

bu galiba ben. uyuyamıyorum da. bir dumur hali. uykusuzlar kulübü izliyorum. çünkü neden olmasın?