en büyük hayali devlet memurluğu olan üniversiteli

en büyük hayali devlet memurluğu olmayan kişi ile aynı noktaya gelme ihtimali oldukça yüksek kişidir. ya da bunu tersten okuyun. ne yazık ki çok yönlü, yetkinliği olan, seçim hakkı olan kişiler olarak yetişmedik, ortam ve şartlar buna müsaade etmedi diyelim. mevcut iş hayatı da bizim bir yansımamız; o nedenle nereye gidersek gidelim, hayalimiz ne olursa olsun sıkıntı büyük kardeş.

özelde yapılabilecek bir meslek olsaydı kamu seçeneğini gözüm kapalı silerdim

(bkz: benim memurum işini bilir)

gerçekçi olup gerçekçiliği isteyen arkadaşlardır.

ne yapsın bu insan ey sözlük! bir yanda yükselme ve iyi bir maaşa erişme ihtimali %0,1 olan sektör, öbür tarafta ömür boyu garanti bir gelir vaadeden bir konum. yüz kızartıcı bir olayda bile en fazla sürüleceğin garanti bir iş, öyle bir iş ki bu 10 gün rapor alsan kimse sorgulamaz. ben işe bir gün gitmiyorum hayırdır diye soru yağmuru ile uğraşıyorum ertesi gün, hani robotum ya ben. valla bu ülkede atomu parçalasan neden parçaladın diye dayak yersin. kısacası sonuna kadar destek verdiğim insan.

hayatı başlamadan bitmiştir, allah rahmet eylesin.

hukuk fakültesine isteyerek girdim, severek okudum, okudukça daha çok sevdim.

hayalim akademiydi. ilgilendiğim alana dair türkiye'de tam isabet bir yüksek lisans programı yok. kamu hukuku yüksek lisansı için defalarca şansımı denedim. bu uğurda oturdum sabahtan akşama kadar past contunuous tense çalıştım. olmadı, giremedim bir yere. dedim bari avukatlık yapayım, bir senede sinir krizleri geçirmeye başladım. ülkenin tüm kurumlarından pislik akıyor. adliyeler de buna dahil. sabahtan akşama kadar oraya koş, buraya koş eline de beş kuruş para geçmesin.

ben mesleğimi çok seviyorum, yapacak imkanım olsa yapayım ama elime geçen para bağkur, stopaj, ofis gideri derken bitiyor. karın tokluğuna bile çalışamıyorum. bu kadar iş yaparken, sürekli ordan buraya koşarken, yeri gelip gecenin 3'ünde 4'ünde karakola gidip ifadeye giderken bir de üstüne para alamamak, zorlukla çalışmak insana çok koyuyor.

hal böyle olunca kamuya sırtımı dayayayım demekten başka bir şans kalmıyor.

--! better call saul spoiler !--

dizide, ilk bölümlerden birinde zor durumda olan jimmy kamu avukatı olarak tek bir duruşmaya giriyordu da 700 dolar verdikleri için bu para mı be diyordu. ha işte biz cmk görevinden atandığımız asliye ceza dosyalarında 700 liraya en az 2-3 celse duruşmaya girip, onu kanun yoluna taşıyıp bir de raporlara, beyanlara itiraz yapıyoruz. kanun yolunda da yeri geliyor duruşma oluyor yeri geliyor 2-3 sene iş takibi sürüyor. verilen para daha bize ödenmeden %18 kdv'si kesiliyor, para yatarken %20 gelir vergisi stopajıyla yatırılıyor. 700 lira para oluyor mu size 450. senelerce takip etmemize rağmen hem de... türkiye'de emeğimizin karşılığı bu kadar işte.
--! spoiler !--

çoğu gencin hayali bile yok sen neyden bahsediyorsun?

en büyük hayali güneye yerleşip, kafe açmak olan plaza çalışanı ile kıyasıya kapışır. (bkz: al birini vur ötekine)

ne yapalım peki. çok gelişmiş bir ülkede yaşıyoruz da haberim mi yok. bütün iş kapıları açık. keyiften devlete girip çalışmanın peşindeyiz. bu ülkenin gençleri hayal kurmayı bırakalı çok oldu. yaşamaya çalışıyoruz o kadar.

neden küçümsendiğini çözemediğim bir hayale sahip olan üniversitelidir.
peşin maaş alıp “decent work” kalıbına uygun başka yaygın iş nerede var? mis gibi hayal sayın üniversiteli, devam.

bu tanıdığım çoğu türkonun dünyaya bakış açısıdır. bu arkadaşlarda, zamanının ilk orman mühendisine “azıcık daha okusaydın da memur olsaydın” diyen köylü amcanın cahilliğini seziyorum. fakat vizyon aşıyla zerk edilebilir bir şey değil, ne yapacaksın, hallerine biraz acıyıp “allah yardım etsin” diyeceksin.

önündeki kısa dönem için mantıklı bir hayali olan üniversitelidir. herkesin de söylemiş olduğu gibi yeni mezun olarak devlette bir iş sahibi olmak özelde asgari ücretle sürünmekten iyidir. ancak unutmamalıdır ki bu ülkede memur kesimi, hatta genel olarak orta direl bilinçli olarak yok edilmiştir - 20-30 yıl tecrübeli devlet memuru ile yeni mezunun aldığı maaş öyle çok farklı değildir. 23 yaşında tek başınıza rahat rahat yaşatırken 45 yaşında 2 çocukla süründürebilir.
yine de haklıdır tabi bu üniversiteli arkadaş, 45 yaşındaki durumunu düşünebilmesi için önce önündeki birkaç yılı açlıktan ölmeden atlatması gerekmektedir çünkü

üniversiteliye değil, sisteme kızdırır. üniversiteli kendini garantiye almak istemektedir, haksızdır diyemeyiz. ekonomi, iş hayatındaki zorluklar göz önünde bulundurulduğunda mesai saatleri, tatilleri ve çalışma koşulları garanti sunabilmektedir. her şehire üniversite açılmasına kızılabilir ama. böylelikle -kimse alınmasın ama- basit bir memurun bile üniversite mezunu olması beklenmektedir. hatırlarsanız ilkokul-ortaokul-lisedeki memurlar üniversite mezunu değil, kpss ile atanmış lise mezunuydu. ha bence herkes üniversiteye gitsin, mesleki açıdan olmasa da kişisel olarak ufkunu genişletsin. ama diğer yandan bu insanların hayatından 4 yıl çalmak gerekli midir, sorguluyorum. ekonomiyi de göz önünde bulundurunca ailenin ve kişinin ekonomisine de vurulan bir darbe sonuçta.

günümüzde bolca bulunan, kendisine ve aldığı eğitime haksızlık ettiğini düşündüğüm birey.

seçim onun tabii dediğim kişidir.

son 5 yıllık dönem için hak vermiş olduğum üniversiteli.
biz vizyon sahibi oldukta ne oldu?
yaşıtlarımın çoğu çoluğa çocuğa karışmışken biz hala iş arıyoruz!
sorun sistemde maalesef.

biz üniversite okurken (çok değil 2000li yılların başında), devlet memuru olacaksam neden üniversitedeyim derdik.
şimdi en garantisi memurluk. dünyanın başına gelebilecek en kotu salgın da bile memur değil işçi mağdur oldu.
günümüzde haklı hayaldir, umarım hayaliniz gerçek olur üniversiteli arkadaşlar.
ama sizde memur olduktan sonra yatmaya başlamayın.

yüksek lisansta sınıfın yarısı kpss ye girmiş, mülakat sürecini atlatmış atama bekleyen insanlardı. lisans sonrası sırf memurluk için bu kadar sınava çalışmak, iş hayatına henüz atılmamış olmak bana her zaman garip geldi. bir de sanırım tek başıma mülakatı geçemem diye düşünüp hiç hazırlamayı istemedim bile.

belki de hayali, başkent ankara’mızda, vergi denetim kurulu başkanlığında vergi müfettişi veyahut da sayıştay’da denetçi olmak olan üniversitelidir.

unutmadan söyleyeyim. eğer kendi işinin patronu değilse ortalama bir özel sektör maaşlı çalışanı en düşük memur maaşını anca rüyasında görür. gerçi cumartesileri de dahil olmak üzere günde 12 saat çalıştığı için rüya görmeye bile fırsatı olmayabilir.

özel sektör denilen, leş piyasadan haberiniz yok galiba. kendini garantiye almak isteyen adamdır.