hayat

tuhaf bir eylemdir cancağızım, nefes aldığın için mutlu olduğun zamanları da bünyesinde barındırır, son bulsun dediğin anları da. hayat acayip bir şey işte. içinde dolu dolu pişmanlıkların olduğu, saplantılı seçimlerin seni vurduğu tuhaf birşeydir; ancak son bulunca ne olacak ki o yüzden hayat, hayattır vardır ve yok olacaktır.

hayat tek kelimeyle yorumdur.biraz da anlamsızlık hali

hayat bize verilen en güzel şey dopdoludur aslında yaşamaya bakın

bir belirsizlik silsilesidir. bu belirsizliği geleceği düşünerek değil geçmişin bazı kesitlerinde fikirlerinizi ve hayallerinizi hatırlarsanız hayatın size yaptığını anlarsınız.

hayat, cinsel ilişkiyle bulaşan ölümcül bir hastalıktır.

hayat umduğumuzdan az taşıyamadığımızdan fazla. seneler önce bir dizide duyduğum sözde hala hayat deyince aklıma gelir.

cinsel ilişki ile bulaşan bir hastalık mıdır?
hadi dibe vuralım

bir ağlama ve son bir nefes arasındaki kısımdır: hayat. kimileri için yorucu, kimileri için eğlenceli, benim için ise sürprizlerle dolu. hayata nasıl bakarsak öyle bir hayat yaşarız. ben hayata hep güzel bakma taraftarıyım. bir de fenerbahçe:)

hayatt benii nedenn yoruyorsun?

çok zordur.

hayat yapılan basit bir iyiliktir

bugün iş yerinde çalışan ablaya yorgun gözüküyorsun iş çok mu yoruyor seni, dedim.

-her şey yoruyor, hayat yoruyor be oğlum keşke sadece iş yorsaydı diye cevap verdi.

cevap veremedim gözlerinde ki o yorgunluğa bizzat kendim şahit oldum , gerçekten hayat bazıları için çok çekilmez olabiliyor.

yaptığın ve yapacağın planlara uyum sağlamayan belirsizlik girdabı gibi kendine çeken ve çıkışın sadece ölüm olduğu, bazen çok uzun bazen de çok kısa bir zaman çizgisidir.

doğum, gelişim, ölüm.

parasiz kalinca anladigin gerçek.

şâirin; ''işbu mânâ-yı bedîhi görünen gün gibidir / ömür bin yıl dahi olsa bir gün gibidir.'' beytiyle anlattığı, acısı çok ve lezzeti geçici olan, vâde dolana dek taşıdığımız allah emânetidir.

doludizgin koşuyor üzerime hayat. bazen altında kalıp nalları dikeceğimi düşünüyorum. ama korku olmuyor içimde. tebessüm edip onun güzelliğine dalıyorum. umutlarım artıyor. bu sefer daha yükseğe sıçrayıp onun sırtına atlamaya çalışıyorum.

düşüyorum, başarıyorum, çifte yiyorum, yeniden düşüyorum. her seferinde daha da tutkuyla uğraşıyorum.

varoluşun olay yeri. yok oluş için bir bekleme süresi.

artik bana agir gelmeye baslayan seydir. cekemiyorum.

gerçekten çok garip.

işsizken ne iş olsa yaparım dersiniz; maalesef ki o "ne iş" olduğunda da bunu hak etmiyorum dersiniz.

yıllarca üniversite okuduktan sonra evet insanın zoruna gidiyor mavi yaka çalışmak. harcanan paraya mı yanacaksın, çektiğiniz öğrenim kredisine mi, torpili olan aptalların en iyi yerlerde çalışmasına mı, geçen yıllarınıza mı, aptal insanlarla (aptal insanlar derken yanlış anlaşılmak istemem mavi yaka çalışanları kast etmiyorum, bizzat şu an çalışmaya çalıştığım kötü insanları kast ediyorum) çalışmak zorunda olduğunuza mı; seçin, beğenin, alın.

o da yetmezmiş gibi zar zor bulduğunuz işte herkes çakaldır. tek derdiniz işime gideyim geleyim, maaşımı kazanayım, kimseyle sorun yaşamıyımdır; ama buna da müsaade etmezler. kadınların piç erkek tercihi muhabbeti gibi aynı bunu da beğendiremezsiniz. isterler ki dedikodu yapın, herkesin hayatına burnunuzu sokun, varoş sohbetler yapın; işinizi ne kadar iyi yaptığınızın önemi yok. iyi insan olmayın.

gerçekten artık nefret ediyorum. türkiye'nin en kötü dönemine geldiğimiz için, gençliği çalınan bir y kuşağı olarak çok zoruma gidiyor yaşadıklarım. borçlar burdan tee nerelere uzanmış, işten çıksam iş yok, nefret ediyorum her şeyden.

sonra çıkar birileri der ki sabah güneşi selamla, yogayla başla. bunu diyenlerin de sorumlulukları, borçları yoktur. hepsinin son model arabası vardır, her tatilde hayatlarını yaşarlar. sen tabii güneşi selamla. neymiş çok politika konuşuyormuşum. gençliğim çalınmış, az bile yapıyorum. tek hücreliler zenginken borç içinde 30 yaşını geçmiş olmak ve nefret ettiğiniz yerlerde çalışmak zorunda olmak... bu hissi anlatamam...