hayatında hiç antidepresan kullanmamış insan

antidepresan kullanmadım hiç inşallah kullanmadan ömrümü tamamlarım
( çok amin )

ne olursa olsun hayatın devam ettiğinin farkında olan insandır. düşse de kalkmayı bilen, yardıma ihtiyacı olunca bunu kabul edip başta kendisinin sonra çevresindekilerin desteğini almaktan çekinmeyen kişidir. ve sağlığının kıymetini bilir vücuduna iyi bakar. çünkü stres bağışıklığı düşürür, beyne zarar verir. acısını yaşar ancak bunu yaşarken sağlığını bir kenara atmaz.

bırak antidepresanı mecbur kalmadıkça ilaç, şurup bile kullanmadım.

önyargılı olabilir benim gibi babam bazen çok ağır antidepresanlar kullandığı için onu görerekten önyargım oluştu acaba bende baslarsam hayat boyu kullanmak zorunda kalırmışım vb. gibi ama şimdi bakıyorumda ihtiyaç olduğunu gördüğünüzde doktarara gitmemek boşu boşuna işkence çekmek. hiç kullanmadım ama tekrar o kadar kötü duruma gelirsem gidecem direk artık.

chinaski'nin sözü geldi aklıma: "bazıları hiç delirmez, oysa ne korkunç hayatlar yaşıyorlardır"

ben.
kafam dağıldığında konuşamayacak halde isem uyuyana kadar müzik dinliyor ve ağlıyorum.
konuşacak halde isem tüm arkadaşlarımı arıyor saatlerce konuşuyorum.
hiç olmadı, tüm evi dip köşe temizliyorum.
temizlerken elimi ayağımı sağa sola vuruyorum.
sayıyorum beni dağıtanlara.
bir kaç güne şeker gibi oluyorum.

psikiyatriste gitmeye üsenmis insandır başka bir açıklaması olamaz.

ben en son ne zaman ilaç aldığımı unuttum.

#399320 bu mantıkla isterseniz hiçbir hastalığınızda tedavi olmayın öylece bekleyin bu imtihan diye. psikiyatrik rahatsızlıklar gerçektir, nasıl kanser, grip, enfeksiyon gerçekse onlar da gerçektir ve doktorların kararlarına uymak önemlidir. her şey yaradandan geliyor diye öyle bekleyecek misiniz? ne demiş atalar, sen eşeğini sağlam kazığa bağla ondan sonra dua et. bunun haricinde gerçekten hiç gerek görülmemişse kullanmaya helal olsun o psikolojiye.

ne kullanan zannedildiği kadar zayıftır, ne de kullanmayan göründüğü kadar güçlüdür. ihtiyaç hissediyorsan alırsın ve rutini kabullenmeye devam edersin. henüz hayatın sillesini yememiş birinin ömrünün sonuna kadar hayata karşı mücadele eden insanları ufacık bir haptan dolayı küçümsemesi doğru değil. aile hikâyesi olanı var, alkoliği var, ağır travma geçireni var, uyuşturucuyu bırakmaya çalışanı var yani var oğlu var. kafayı en azından yastığa rahat koymak için mücadele eden insanlara saygı duyuyorum.

başlıkta müthiş entryler var gerçekten. antidepresan kullanmamak üzerinden ego mastürbasyonu yapanlar mı dersin antidepresana beynin kimyasını daha da bozuyor diyenler mi dersin antidepresan kullanan insanları zayıf olmakla suçlayan mı dersin. aynen kardeşim bunca yıllık tıp bilimi ve farmakoloji bilimi bilmiyor siz biliyorsunuz en iyisini. allah akıl fikir versin size.

sarı kantaron ile melisa çayı içiyordur onun yerine.

ekmeğin üstüne devit 3 te mi döküp yemediniz bre zalımlar bari magnezyum falan alsaydınız

hayatında hiç sorunları için psikolojik yardım almamış insanlar olmaları muhtemeldir.

büyük ihtimalle çevresindekiler kullanıyordur.

henüz tanışmadık şükür.

malesef insanlar bilgisiz. daha da kötüsü bu bilgisiz insanların her şeyi bildiklerini öne sürmeleri.
diğer yazarların da belirtiği gibi "ben kullanmadım, sorunu şöyle çözdüm, böyle çözdüm" diyen kişiler, ne dediklerini bilmiyorlar.
siz hekim değilsiniz. konuya hakim değilsiniz. kendiniz istediğinizi yapabilirsiniz ama insanları yanlış yönlendirmeye hakkınız yok.
siz modern tıp bilimini reddedebilirsiniz. sorunlarınızı kırıkçı-çıkıkçılarla, şifalı otlarla, simyacılıkla çözmeyi uygun bulabilirsiniz.
bu size kalmış ancak modern tıp bilimini eleştirmek sizin haddiniz değildir.
antidepresan tarzı ilaçlar üzülünce yutulan bir şeker değildir.
nasıl üşütünce, ateşiniz çıkınca ilaç alıyorsanız bunlar da adı üstünde bir ilaçtır.
bu ilaçları her şeyi tedavi eden mucize ilaç olarak da düşünmemek gerekir.
bu ilaçlar sadece uzman hekimlerin kontrolünde alınmalıdır. ilaçlara başlama ve bırakma süreci yine uzman hekimlerin kontrolü altında olmalıdır.
bu konuda gerekli hassasiyeti göstermek de en çok bizim gibi okumuş insanlara düşüyor.
bu satırları hangi durumlardaki insanların okuduğunu bilmiyorsunuz.
belki gerçekten zor durumda olan ya da hayat kalitesini yükseltmek isteyen insanlar var.
bu insanlar kolay kolay profesyonel destek alma kararı vermiyorlar. siz yazdıklarınızla bu insanlara zarar veriyorsunuz.
o yüzden bilmediğiniz sağlık konularında lütfen yorum yapmayınız.

bu benim. hiç antidepressan ilaç kullanmadığım gibi, hayat felsefemi "ko döte, gitsin öte" deyimi üzerine kurduğumdan depresyona bile girmedim. hayat güzel, güneş var, kuşlar, ağaçlar,su, deniz. kadının biri giderse geride üç milyar dokuz doksan dokuz milyon dokuz yüz doksan dokuz bin dokuz yüz doksan dokuz kadın daha var. neye üzülecem. allah uzay gemisi kazası vermesin.

denedim ama 1 günden fazla değil.
antidepresandan sayılmıyor ama 1 yıl adderall kullandım, sonra onu da bıraktım.
doktorum tedaviyi reddettiğimi söylüyor ama benim ona da ihtiyacım yok.

depresyona girmemiştir.

depresyon dediğimiz sebepsiz bir melankoli hali daha ziyade. üzüntü ve acı veren bir sebep yokken yaşanan bir durum. konunun zayıf veya güçlü olmakla pek az alakası var senin anlayacağın. olağan bir hüzün hali değil. öyle olağan bir duruma verilen tepki olsaydı zaten adına hastalık deyip ilaç yapmazlardı tedavisi için. skalalar, testler oluşturulmazdı tanısı için.

bir sebepten olağan olarak hüzünlü olmanı gerektiren bir durum varsa mesela bir sevdiğini kaybettiysen olağan yas süresi içinde durumuna depresyon demez doktorlar. bazı insanlar ortada öyle bir durum varmışçasına üzüntü ve acı duyuyor normal bir günde. öyle bir tablodayken de doktorun önerdiği antidepresanı kullanmasından daha mantıklı bir seçenek yok.

ayak bileğini burktuğunda iyileşene kadar verilen bir koltuk değneği gibi aslında o antidepresan. biri ayak bileğini burkabilirken senin de sebepsiz yere için buruk işte. bilişsel terapi de faydalı ama bazen tek başına yeterli olmayabiliyor. bunun da senin güçlü olmanla alakası zerre yok. olur öyle...insanın bazen ayağı burkulur; bazen gönlü.