insanın ölümden korkmamasının sebebi

rezalet bir yaşamı vardır. sağlığı yoktur. seveni yoktur.
hiçliğe dönüşmekten daha güzel ne olabilir ki.

en sevdiği insanı kaybetmiş olması olabilir.

insan en sevdiğini kaybettiğinde zaten ölmüş oluyor, ölümü beklemeye başlıyor.

insan, acı çekmekten korkar; ölümden değil. acı çekmekten korkmuyorsa, zaten ölüm de doğum kadar doğaldır onun için.

annem babam ben ölünce, nasıl karşılarlar diye, ben ölünce başımda ne yaparlar diye,

kafayı yiyorum.
çok büyük sıkıntı benim için. çook.

korkmazsınız tabii. çoğu insan 25'inde ölüp, 75'inde gömülüyor çünkü.

olum meleginin tirpanini 7 milyar dolara satin almak.

coktan defalarca kendisini oldurmus olmasi olabilir.

korkması için sebep yok. kaçınılmaz olandan korkmanın anlamsızlığı..yaşam dediği formundan önceki haline dair bir korkusu var mı ki, ölüm ve sonrasına dair olsun..

en sevdiği insanın ölmüş olması.

termodinamiğin birinci yasasına göre enerji asla yok olmaz sadece form değiştirir. insan da bir enerji olduğuna göre ölmek diye birşey yoktur mekan değişikliği vardır.

çıldırmıştır. değil mi nazım?

çoğu şeyin bizim dincilerin anlattığı gibi olmadığını düşünüyorum hatta okuyup araştırarak öyle olmadığına emin olma aşamadındayım. buraya gelirken nasıl bir şey hissetmeyip büyüyüp gittiysek ölümde de farklı bir pencereden devam edeceğiz gibi geliyor.

insanın ölümden korkmamasının nedeni olabilir mi ki ?
herkes ölümden korkar, en çok ta ben korkarım.
yaşamayı seviyorum çünkü, nefes almayı, sesini duyduklarımın o güzel seslerini bir daha duymayı.
gördüğüm o güzel yüzleri bir daha görmeyi.
bir dakika daha fazla nefes almak için neler vermezdi ömrünün 1 dakika sonra sonlanacağını bilen birisi.
çünkü bir defa deneyimlenecek bir duygu yaşam. kıymeti bilinesi,
belkilerin gerçekleşebileceği ümidi.
keşkelerin hayata geçirilebileceği bir hayat.

ne hasta bekler sabahı
ne taze ölüyü mezar
derken necip fazıl hayattaydı zira,
bilseydi öleceğini kaleme geçiriri miydi bu sözleri.