kişinin büyüdüğünü fark ettiği anlar

arkadaşlarının bir bir evlenmesi, hatta bazılarının çocuklarının olması. yaşıtlarının yuva kurduğunu görmek cidden bir garip yapıyor beni.

bizim mevzular çok hızlı gelişti usta bir bakmışım bir şeylerin içindeyim

şaşırmıyorum. en son neye şaşırdığımı dahi hatırlamıyorum.

ve “x yapmaz” gibi bir cümle artık ağzımdan çıkmıyor. yaparlar gülüm, yaparlar annem…

yaşlarımız kaç?...14 mü? 15 mi?...

yok mu burda büyüdüğünü bilen birileri?!...yoksa çoğunluk biberonu daha yeni bırakmış tipler mi?..

hocam,madem öyle, buraya bi "ergenler bölümü" açın, bu tipler kendi aralarında orada zırvalasınlar. ben bu ergen başlıklarıyla her an karşılaşmak zorunda mıyım?!...

abi diyecekken sana abi diye hitap edilmesi.

başkası adına sevinmeyi, başkasının acısına üzülmeyi öğrendiğinizi fark ettiğiniz andır.

hastaliklarin ortaya cikmasi diyebiliriz.

emekli site yönetici albay moduna girdiğimi farkediyorum bazen. kavşakta kavşak içindekine yol vermiyor basıyorum kornayı, sipariş veriyorum pos cihazı göndermiyor al abisi yemeğide git diyorum, yolda yürürken karşı tarafıda işgal edenlere yol vermiyorum artık. önceden o kadar da takmazdım bunları.

evlen baskısı.

kar yağdığında sevindirik olmamak. kartopu oynasam bile o sevinç oluşmuyor. çocuklar gibi şen olamıyorum.

bir şeyleri artık senin için halledecek insanların artık yanında olmaması

bugün bir devlet görevlisi kartını uzatıp, çocuklarınızla birlikte misafirliğe bekleriz dedi.....
insan bazen bazı şeyleri açıklama ve dile getirmekten aciz mi kalır yoksa utanır mı? veya kendi yaşam seçimleri başkasının hor görüşünden mi saklar?
bence insan, cevabını yutkunduğu soruları sindirirken büyüdüğünü fark eder ve anlar.

öpücükle veya ağlayınca istediğini elde edemiyorsun.

aileniz size bir takım şeyler sormaya başladığında ya da aile ile alakalı bir takım hassas görevler ister istemez üzerinize kaldığında, artık yetişkin bir insan olduğunuzu anlıyorsunuz.

türk aile sisteminde çocuk her zaman fikri olarak yok sayılır. çocugun sorumluluk algısının oturtulmasına değer verilse de, bu sorumluluklar sadece çocuğun kendi hayatını kapsayan, minimal düzeyde prensipleri veya değerleri kapsar. misal: ödevlerini zamanında yapmak, derslerine ve sınavlarına sıkı çalışmak, oyun oynamayı limitlendirebilmek, haylaz olmamak vb gibi.

yani cocuga sorumluluk verilse de, bu çocugu tamamen insani anlamda geliştirecek düzeyde olmaz. aslında çocugun yaşının üzerinde gelişebilmesini sağlayacak sorumluluklar ebeveynler tarafından çocuga asla verilmez. örnek vermek gerekirse: bir cocuk gitmek istediği okulu seçemez. bu konuda fikir beyan etse de, ailesi ciddiye almaz. sonunda yine ebeveynin dediği olur. cocugun şahit olduğu herhangi bir olay ciddiye alınmaz. çocuk sayısız kez hakkında konuşsa da, o durum kulak arkası edilir ( cünkü cocuktur ve cocuga güven olmaz diye düşünülür ki en büyük yanılgı burada başlar). cocugun aile içi bir konuda veya herhangi bir hususta verdiği öneri kabul edilmez( cocuk bir birey olarak görülmediği için dikkate alınmaz).

fakat... avrupa ve amerika'nın cocuk yetiştirme sistemine baktığınız zaman ise tam tersini görüyorsunuz. çocuklar en başından birey olarak konumlandırılıyorlar. küçük yaşlarda fikirlerinin ve aile içerisindeki varlıklarının önemli olduğu hususu aşılanıyor ve çocuklar ne istediklerini bilen, özgüveni tam insanlar olarak büyüyorlar. 16-17 yasında araba kullanıp, lisede okurken başka işlerde part time çalışıp, istedikleri üniversiteleri kazanıp bir de üstüne üniversite okurken evlenebiliyorlar. amerika'da sayısız 18-20'li yaşlarda olan bireylerin çocukları var..

sorumluluk algısına bakar mısınız? iyi bir üniversitede okumak? bir eve bakmak, aile kurmak ve baba/ anne olmak?

kısaca: türkiyede bir insanın 25'den sonra ancak yapabildiği her şeyi bizden çok çok önce yapmaya başlıyorlar. bu yetiştiriliş farkıdır. doğal olarakta bu insanlarla dünya görüşümüz ve entelektüel kapasitemiz bir olmuyor. onların 35 yaşındaki bireyleri, kafa olarak bizdeki 60-70'lere denk oluyor. bu yüzden kaybediyoruz.

işin özü: en başından beri yetişen bir birey olduğumuzun hissettirilmesi gerekiyordu. gerçekten koca koca insanlar olduğumuzda değil.

atlet giydim kazağımın altına geçen gün. ondan önce de gömleğimin altına giymiştim. artık atlet giymek istiyorum.

küçükken büyüklerin düğününe giderdim şimdi küçüklerin düğününe gidiyorum.
küçükken abi dediğim yaşa geldim şimdi bana abi diyorlar.
psikologlarım dawn.

zihnen daha fazla büyümeme olanak yok. ancak tartıda gördüğüm her artış fiziksel büyümeyi fark ettiğim anlardan oluyor. bazı büyümeler acı veriyor.