masumiyet

belki de gelecekte çekeceğin acıyı bilememektir.

insanları tanıdım, artık masumum.

genelde yaş ilerledikçe düşer, yaşlılık gelmeye başladığında azalır.

bazı erkekler masumiyet takıntılı oluyor.
patronun yavsak bı söz mü söyledi? hemen istifa et.
sen benim meleğimsin.
filan.

benim hayatımın favori erkeğim o.

zaruriyetle birleşince tehlikeli, sahte bir halde piyasada görülebiliyor.

masumiyetin bu formunda köprüyü geçme hayalleri gerçeğe dönüştüğünde karşımızda troller, tiranlar beliriyor hemen. dolayısıyla masumiyetin saflığı biraz zamanla ortaya çıkıyor, mezarda falan.

kelime anlamı olarak yazmış herkes ben film olan sanmıştım neyse bende ondan bahsedeyim. eski bir kız arkadaşım izletmisti kader ve masumiyet filmlerini güzel bulmuştum o zamanlar meğerse ben bekirmişim çok sonradan anladım.

zaruriyetle birleşirse karbon monoksit gazı açığa çıkar kapalı ortamlarda birleştirmeyin

türkiye'de artık insanda bulunmayan sıfattır. olsa güzel olurdu ama yok? ne yapacaksınız?

benim gibi bir zeki demirkubuz hayranı iseniz duyduğumda ilk aklıma düşen filmidir.

hayattan keyif alanların izlememesi gereken bir yapımdır.

buyudukce kaybedilen utopya

edinilen kazanılan bir şey tıpkı diğer erdemler gibi.

film, freudyen okumayla türk sineması'ndaki id-ego-süper ego formülasyonunu en net biçimde işleyen alegorilerden birisine sahiptir.

zagor id yani ilkel dürtüyü temsil eder. vicdansız ve saf kötülüğün sembolü olarak görülür. kötülüğü filtresizdir. uğur'a sahiptir ama onu sevdiğine dair bir emare göremeyiz. uğur'u aşağılar. buna rağmen terk etmez. vurup kırdığı hatta cinayet işlediğinde bunu bir nedene dayalı olarak yaptım demez. bu nedenle ahlakla bağı olmayan salt kaba güçtür. kazananların ahlakının egemen olduğu sert bir toplumun yansımasıdır.

bekir-ego: arafta bir karakterdir. kendisini sorgular ve yaptığı hataların farkındadır. üst aşamaya, yani uğur'a ulaşmak ister ama onu elde edemez. asla edemeyeceğini de bilir. buna rağmen pervane misali uğur'u yani süper ego'yu arzular. uğur onun tüm zaaflarının kristalize olduğu bir zirve noktası, ufuk çizgisidir.

uğur-süper ego : tercihleri bilinçlidir ve sonuçlarına katlanır. kendisini cezalandıran, acıyı yaşayan bir figürdür. iyiymiş gibi gözüken bekir'i reddeder. çünkü bekir, onun sahip olunma arzusunu tatmin edecek, itaat etme hissini doyuracak bir karakter değildir. uğur, bekir'den çok daha güçlü ve mantıklıdır. bağlanacağı korku ve arzu figürünü, zagor'da bulmuştur. zagor'a ait olmak için yıktığı ahlaki bariyerlerden ötürü, toplumun saygı duyduğu, cemiyetin bir parçası olma rolünü de dışlar. ne düzgün bir anne, ne de iyi bir eş olabilmiştir. bu konudaki umutsuz girişimleri de işe yaramamış, bir jiroskobun mili gibi hep aynı noktaya yani zagor'a rücu etmiştir.

iş yerinden bi cocuk gecmişim kalabalık diye cakal cukal oldugumu soyledi.
kırıldım.
ben kendimi masum goruyorum.

ne bilim hayatım boyunca hic bir erkegi tavlamadım. onlar pesime dustu. hic bir erkegi ilk open olmadım. hep onlar beni optu. utangac bi yonum var ısrarla. hic bir erkegi sokakta kesmedim. begensem de bakamam, utanırım mesela.

butun gecmişimi inceleyin. bir kişi gulmekicinyaratılmıs bana kotuluk yaptı diyemez. hayatım boyunca kimseye gram kotuluk yapmadım. ben insanlar incinmesin diye kırıcı söz bile soylemiyorum.

fesatlık, kıskanclık, fettanlık yapmam.

vefalıyımdır. hem iyi hem kara gun dostuyumdur. hayırlı bir evlat, sadık ve sevgi dolu bir sevgiliyimdir. fedakarımdır.

masum sizce ne ki? bakire olmak mı sadece?

"bir süre sonunda tüm yaralarından oluk oluk akar gider, kara bir kan gibi vücudu buz keserek"
diyor ünsüz bir yazar.

suçun olduğu yerde masumiyette vardır elbette. ben suça inanmıyorum, o halde masumiyete de inanamam. herkes yaşamak için ne yapması gerekiyorsa onu yapıyor. o kadar. bazıları suç işlediğine inandığı için masumiyet masalları yazıyor sadece. suçlu olmadığıma göre masum da olamam. bunlar beni ilgilendirmiyor.