nasıl dayandın sorusu

bu soruyu yanıtlamaktan hicap duyarım. çünkü bunu henüz gerçek fırtınalarla sınanmamış birinin kibri sayıyorum. dünyada ne devasa dertler, ne sessiz sedasız taşınan ne büyük dağlar, aşılan dalgalar var... onların yanında benim yaşadıklarım, okyanusta bir damla gibi kalırken, dayandım diyerek kendime pay çıkarmaktan utanırım..

el yumruğu yemeyen, kendi yumruğunu balyoz sanırmış derler. bu söz bu konuya ne kadar uyuyor bilmiyorum. ancak şuan zihnimde yankılanıp duruyor. belki de en büyük hatamız, kendi sızımızı dünyanın merkezi sanmakta.. oysa kendimi o kadar da önemsememem gerektiğini biliyorum. ben, milyonlarca hikayeden sadece biriyim. eğer bir dert kapımı çalmışsa, çaresi de onunla birlikte, belki de aynı paketin içinde gelmiştir. ben sadece o paketi açacak vaktin dolmasını bekledim.

insan, artık bittim dediği o ince çizgide aslında yeniden başlıyor. dayanamayacağımı sandığım o en karanlık noktada, çıkış yolunun bir ışık sızıntısı gibi belirdiğini gördüm. meğer dayanmak dediğimiz şey, bir kahramanlık sergilemek değil sadece hayatın o amansız akışına, haddini bilerek eşlik etmekmiş.

ben de kendime ayni soruyu soruyorum. is hayati da zormus aile evinde issiz gucsuz sap gibi oturmak daha da zormus. ben ilk zorlugu tercih ediyorum ve cok zorlaniyorum. nasil dayandigimi ben de bilmiyorum..

sad but true

“isa’yı ölümden dirilten tanrı’nın ruhu içinizde yaşıyorsa, mesih isa’yı ölümden dirilten tanrı, içinizde yaşayan ruhu aracılığıyla ölümlü bedenlerinize de yaşam verecektir.”

çok korktum, o kadar anı ile nasıl başa çıkacağım bilemedim. çok utandım o kadar söylenenlerden sonra insanları haklı çıkarmaktan. çok sustum konuşursam bir daha dönülmez o yoldan diye.

sonrası iyilik güzellik.

allah sabrını veriyor diye cevap verebileceğim soru.

pes etmedim, savaştım. gerçi ben mi dayandım yoksa bana mı dayadılar o kısım muallak ama ne olursa olsun kılıcımı çektim.

dayandım halen dayanıyorum çünkü geçecek biliyorum. eninde sonunda bir noktada bitecek. daha da güçlü bir kadın olarak çıkacağım bu savaştan da, bu hissiyat bana güç veriyor. kendim için, kendime güvenerek yürüyorum yolumu. bazen "böyle yolun..." diyorum içimden, sonra kaldığım yerden devam ediyorum. bu hep böyle oldu bundan sonra da böyle olacak. tabiki sevdiklerimin bana olan desteği paha biçilemez, çok büyük bir güç kaynağı da bu ama öncelik her zaman kendim için devam etmek oluyor. ben iyi olursam onlar da iyi olur çünkü, biliyorum.

geçer bu zor günler de :)

başka bir seçeneğin olmadığını bilmek yeterli oluyor.

dayanmadım genel olarak.
ilk başta ciddiye almamaya çalıştım, her şeyle dalga geçtim, her şeyi halı altına süpürdüm.
sonra da halı altına süpürmeye çalıştığım her şeyin altında kaldım.

bir gün çıkabilirsem nasıl dayandığıma değil de 'nasıl dayanılmaz' konusuna değinirim belki ama şu an değil.

dayanamadım aslında. baş etmeye çalıştım, çözmeye çalıştım, alışmaya çalıştım... kendimi değiştirmeye çalıştığım zamanlar bile oldu. fakat dayanamadım. dayanamadıgım her noktada da uzaklaştım. bazen kendimden bazen insanlardan.

her trajediyi bir ders olarak adlandırmayı tercih ettim kendi açımdan, tanrı da öğretmen oluyor benim için bu denklemde.

en ağır darbeye bile yaşamın bir parçası gözüyle bakınca acı azalmaz belki ama acı veren duygu ve durumlara karşı bakış açını değiştirebilirsen acı hayatını eskisi kadar etkilemez, ağlamamak mümkün değil, hiçbir zaman mümkün olmamıştır.

sabretmeyi ve artık hiçbir yok oluşa şaşırmaman gerektiğini öğrenerek dayanacaksın...

yaşamı kavradığında bir küle dönmüş olabilirsin, küllerinden doğacaksın.

kendinden vazgeçmek çocukluğundaki insandan da vazgeçmektir,
işte en çok da bu yüzden dayan...

artık acıtmayınca dayanıyorsun. alışıyorsun artık, şaşırmıyorsun bir süre sonra. e tabi zamanında çok yanarak buralara geliniyor.
ormanlar bile yangından sonra tekrar yeşerir.
yürek olmuş artık köz, parçalarını bulana aşkolsun.
kabullendim ve '' sen herkes gibi olamayacaksın''ı anladım.
ruh canlı işte. :) o kadar.

şimdi düzensiz olarak ağlıyorum. yine de iyi ilerledim.

bir çıkış yolu bir tutunma dalı aramak için sorulan sorudur.
nasıl dayandığından ziyade - ne için dayandığın- daha önemli.

valla pek dayanamadım açıkçası. her gece çivili yataklarda yattım ve kalınca bir halatla her gün 100 metre tura çıkmış teyze dolu otobüs çektim diyerek umut vermek istemem.

gameplay videoları izleyerek. yoksa meraktan geberirdim. sonra pc alınca oynadım, dayanmama gerek kalmadı*

dayanamadım.
ruhum çekildi. içim ezildi. hayatım bitti. tamamen tükendim. şimdi yeniden oluşuyorum.

(bkz: arkadan)

daha evvel acıklamıstım.
benim birbirinden tatlı iki kedim.
dunya tatlısılar.
ama bazen bi seyleri yere atıyorlar.
bazen alakasız yerlere cis yapıyorlar.
bazen benim yemegimden yemek için diretiyorlar.
gibi gibi turlu seyler yapıyprlar. onlara kızmıyorum. onlar bebek. akılları yok. bu kadara kapasiteleri yetiyor.
insanları kedilerim gibi dusunuyorum.
mizacı buna yetti diyorum geciyorum.