nasıl dayandın sorusu

"seni öldürmeyen şey, seni güçlendirir"

insanın içini paramparça edip boğazını düğüm düğüm eden sorudur. derin bir iç çekip sadece zamanla geçti ya denilir .

işin aslı umutla falan değil. bi canım var altı üstü hadi gelin alın oe evlatları dedim. bekledim ne gelen var ne giden ben de anlamadım ki. insanlar bakınca sanıyor ki hayatı çok seviyorum tutunmak için şekilden şekile girerim. 3 günlük dünya hiç gerek yok.

ordan bakınca dayanmış gibi mi duruyoruz allah aşkına, anca bize dayamışlar denir buna

kaybederek, tüm emeklerimin hiç olmasıyla. en kötüsü de bu zaten.

"kim günün birinde yeni bir cennet kurmuşsa, gerekli gücü kendi cehenneminde bulmuştur."

neden dayandım diye sorulması gerekir.

"bu zorlu günler de geçecek" diye düşündüm, umudumu kaybetmedim..

dayanmak mecburiyetinde kalınca dayanıyor insan. başka çaresi olmadığını anlayınca dayanıyor.

valla dayanamıyoruz ki midemize vuruyor. nasıl bir stres seviyesiyle yaşıyorsam midem sizlere ömür olmuş.

ben dayanamıyorum ve dayanamadım zaten, hani ula allah kuluna kaldıramayacağı yük vermiyor du, yerin dibine geçtim zebaniden başka bir şeyim yok.

sık sık kendime sorduğum soru.
aslında hiç de dayanamadım ama dayanmış gibi göründüm desek daha doğru olur. bana çektiğim ağrılar sırasında ötanazi hakkı sunulmuş olsaydı onu seçerdim. kendimi öldürecek kadar mecalim zaten yoktu. kimse de acıyıp beni öldürmedi.

bu soruyu yanıtlamaktan hicap duyarım. çünkü bunu henüz gerçek fırtınalarla sınanmamış birinin kibri sayıyorum. dünyada ne devasa dertler, ne sessiz sedasız taşınan ne büyük dağlar, aşılan dalgalar var... onların yanında benim yaşadıklarım, okyanusta bir damla gibi kalırken, dayandım diyerek kendime pay çıkarmaktan utanırım..

el yumruğu yemeyen, kendi yumruğunu balyoz sanırmış derler. bu söz bu konuya ne kadar uyuyor bilmiyorum. ancak şuan zihnimde yankılanıp duruyor. belki de en büyük hatamız, kendi sızımızı dünyanın merkezi sanmakta.. oysa kendimi o kadar da önemsememem gerektiğini biliyorum. ben, milyonlarca hikayeden sadece biriyim. eğer bir dert kapımı çalmışsa, çaresi de onunla birlikte, belki de aynı paketin içinde gelmiştir. ben sadece o paketi açacak vaktin dolmasını bekledim.

insan, artık bittim dediği o ince çizgide aslında yeniden başlıyor. dayanamayacağımı sandığım o en karanlık noktada, çıkış yolunun bir ışık sızıntısı gibi belirdiğini gördüm. meğer dayanmak dediğimiz şey, bir kahramanlık sergilemek değil sadece hayatın o amansız akışına, haddini bilerek eşlik etmekmiş.

ben de kendime ayni soruyu soruyorum. is hayati da zormus aile evinde issiz gucsuz sap gibi oturmak daha da zormus. ben ilk zorlugu tercih ediyorum ve cok zorlaniyorum. nasil dayandigimi ben de bilmiyorum..

sad but true

“isa’yı ölümden dirilten tanrı’nın ruhu içinizde yaşıyorsa, mesih isa’yı ölümden dirilten tanrı, içinizde yaşayan ruhu aracılığıyla ölümlü bedenlerinize de yaşam verecektir.”

çok korktum, o kadar anı ile nasıl başa çıkacağım bilemedim. çok utandım o kadar söylenenlerden sonra insanları haklı çıkarmaktan. çok sustum konuşursam bir daha dönülmez o yoldan diye.

sonrası iyilik güzellik.

allah sabrını veriyor diye cevap verebileceğim soru.

pes etmedim, savaştım. gerçi ben mi dayandım yoksa bana mı dayadılar o kısım muallak ama ne olursa olsun kılıcımı çektim.

dayandım halen dayanıyorum çünkü geçecek biliyorum. eninde sonunda bir noktada bitecek. daha da güçlü bir kadın olarak çıkacağım bu savaştan da, bu hissiyat bana güç veriyor. kendim için, kendime güvenerek yürüyorum yolumu. bazen "böyle yolun..." diyorum içimden, sonra kaldığım yerden devam ediyorum. bu hep böyle oldu bundan sonra da böyle olacak. tabiki sevdiklerimin bana olan desteği paha biçilemez, çok büyük bir güç kaynağı da bu ama öncelik her zaman kendim için devam etmek oluyor. ben iyi olursam onlar da iyi olur çünkü, biliyorum.

geçer bu zor günler de :)

başka bir seçeneğin olmadığını bilmek yeterli oluyor.