normal sözlük yazarlarının bugün fark ettiği şeyler

ne anlatırsan anlat, karşındakinin anladığı kadarsın..

başlıklarımda karaktere ne kadar önem verdiğim ve sistemin bizi karaktersiz başlıklar açmaya zorlaması.

kar, sadece sıcak bir yere ulaşım şansı olduğunda keyiflidir..

kendime ait sandığım oda, ya da, kendimi o odaya ait sanmam, yanılgıymış. anıları yıkmaya bir dozer yetermiş. bir yere kök salmamalıymışım.

reglin düzeni kaydığı aylarda, en olmaması gereken anda oluyormuş.
günü gününe takip ediyorsunuz, kaymayacağına eminsiniz ama en aksi anda o ağrı giriyor, daha fazla konuşmak istemiyorum.

bana gerçekten evde durmak yaramıyormuş. anamı ağlatacak bir tempoda koşuşturmak bana daha iyi geliyor sanırım.

insanlara iyilik yaramıyor,

şarj soketini temizleyerek şarj etmesini sagladigim cihazın sahibi neden değiştirmedin dedi.

yahu para istememişim bir şey yapmamışim neyin derdindesin be adam. seni gönderip komple alt board değişecek diyip 300 lirani mi alsaydim?

"yeniden" fark ettim şey; insanlara yüz verdikçe tepemize çıkmaları. keşke her hafta adaya veda eden biri olduğu gibi bu eve de allahın rahmetiyle dönmemek üzere vefat ay, veda eden biri olsa.

birinin ölümünü dilemek ne kadar ahlaki bilemiyorum, ahlaklı olduğumu da iddia etmiyorum. sadece, yeter artık. kesinlikle bana dokunmayan yılan bin yaşasın!

az önce bir konuşma geçti. ben daha önce gemiye binmediğimi fark ettim.

adana'da gemiye nereden binilir ki acaba istense? bence binilmez. gemi geçmiyordur buradan.

suyu severim de acaba açılınca deniz tutar mı beni?

bir gemiye binersem bir gün, yapacağım ilk şey gemi başına gidip, jack gibi kollarımı iki yana açmak olacak.

bugün ekstra gevezeyim.

kimse benim gözyaşıma değmezmiş. ama gözyaşım da sormadan dökülüyor. bi sor di mi? “akayım mı akmayayayım mı?” diye. biraz da kontrol bende olsun da kendime sinirlenmeyeyim.

bugün canım çok sıkılıyor.

her geçen günün yeni sabahı fark ettiğim gibi..

mükemmelim lan. gözlerimden öpüyorum gözlerimden..

canım kendim. bayılıyorum bu adama. iyiki varım yahu.

dünden daha iyi, daha sakin, daha huzurlu ve umursamaz olduğum. her geçen günün beni daha iyileştirdiği, içimi soğuttuğu, acılarımı ve ağrımı azalttığı.

yanımda olanlara, sevenlerime, sevdiklerime sımsıkı sarılmamı, olmayanları umursamamamı, yaşadığım her güne, aldığım her nefese şükretmem gerektiği.

sevince sevilmiyorsun

mezuniyetlerde kendimi tutamıyorum
ağlıyorum.
bu gün ortamcamın lise mezuniyeti vardı.
utanmasam hıçkıra hıçkıra ağlayacaktım.
anne olmak ne garip bir şey.
2004'lüler kocaman olmuşlar ya.
daha dün doğmuşlardı.
ne ara?
ağladım ağladım rahatladım.
ağlamak iyi bir şey.

haziranın da bitmiş olduğu.

akşam oldu. bir gün daha eksildi. tatilim bitiyor. of sözlük bu nadir sevdiğim bir haftaydı. tekrar başlatamaz mıyız?

dünyaya kök salmak için ölümüne debelenirken, bir yandan da dünyada hiç iz bırakmak istemiyoruz, belki biraz nihilist.

şarkının da dediği gibi, bir yanımız bahar bahçeyken bir yanımız yaprak dökebiliyor. bu kadar kötü bir hale getirdiğimiz dünyadan hepimiz aslında bıktık, ama yaşamın biteceği fikri bizi yine de çıldırtıyor, partiyi mahvediyoruz, yani dünyayı, ama partiden ayrılmak da istemiyoruz asla.

herkes sıkışmış göğsündeki duyguya, şarkıda dediği gibi, 10 yaşında köşe başında kimlik arıyor gölgeler...

yanımızdaki insanlar yarın mezarlıkta yaşayabiliyor, yaşamın ne kadar değerli olduğunu düşünüyorum kaç gündür, ve şuna benzetiyorum, elinde sadece 1 kibrit çöpü var, o çöpü öyle bir yakacaksın ki, sönmeyecek, işte o 1 kibrit çöpü yaşam. öyle bir yaşayacaksın ki, başka yok.

hayat mutluyken çok kısa, üzgünken çok uzun...

fark ettim ki yazmayı bir kez bilen biri onu asla bırakamıyor...

fark ettim ki yaşamak isteyen biri, bu dünyayı ne olursa olsun çok seviyor...

''fark ettim ki, biz gidiyoruz, çocukluğumuz dünyaya kalıyor...''

bu ayki kredi kartı borcum maaşımla aynı seviyeye geldi.
yaşasın taksitli nakit avans.