normal sözlük yazarlarının bugün fark ettiği şeyler

"8284 vakası: ekşi sözlük’te cinsiyetçi kamusallığın yeniden üretilmesi" diye bir makale vardı. geçmiş senelerden birinde, 8 mart'ta, 8284 kadının yazar yapılması sonrası erkekler tarafından açılan başlıkların incelenmesiyle ilgiliydi. sanki bu sözlükte de uygulanabilir gibi.

gs. yönetiminde birilerinin anlamsız bir erden timur kompleksi yaşadığı, erden timur başarılarını tekrarlayamayınca da takıma zarar verecek transfer adımlarına yeltendiği kuşkusundayım.

ölümden dönmek
1-ölümü gördüm ucundan döndüm=>bakamamak
2-biz topluca ölümden döndük=>bir vazgeçiş
3-ölümden döndü=>yol tarifi

normalsözlük diye bi yazar keşfettim
official mı bilmiyorum.

bugün bu ortamda sevilip sayildigimi farkettim. bunun ne önemi var ki demeyin, bence bu önemli.

maymun sendromuna yakalandığımı.

soru işaretleri olurmuş ama yaşamaya engel değilmiş

yapmaktan kaçtığın tüm vedalaşmalar sonra boğazına ateş gibi yapışıyormuş.

artık diyecek bir şeyin kalmasa da eşek gibi o yüzleşmeyi yapacaksın kızım. yoksa bu hastalık vücudunu yiyip bitirecek.

hayat uzun vadeli planlar, ince hesaplar yapacak kadar harcanabilir değil. bugün bunu fark ettim.

yarınlar yokmuşcasına yaşamaktan bahsetmiyorum elbette. bahsettiğim şey gerek kariyer gerek insan ilişkilerinde kendimizi kaptırıp sanki 100 yıl daha yaşayacakmışız gibi kafa yormak, didinip durmak. günler haftalar seneler geçerken biz neyin ne olduğunu bile anlamıyoruz.

yaşadığım anlarda kalmayı öğreniyorum yavaştan. sorunlarla karşı karşıya kaldığımda eskisi kadar kafamı meşgul etmesini engelliyorum. çünkü hayat bana ikinci kez gelmeyecek. bu tek olan şansı güzel anlarla doldurmalıyım. işkolikliğimi bastırıyorum. ben kendimi yiyip bitirirken veya stresten saçımda bir tel daha beyazlarken dünya durup helal lan sana demedi demeyecek de :d

özetle; hayat kavgasıymış, sevdaymış, uzak yerler özlemiymiş... hepsi gömleğimin sol cebinde ağzı dikili.

zamanı tanrı yaşar, insanoğlu ölmek için türemiş.

hayır, bu meşhur sözü elbette yeni duymadım. lakin sanırım yeni anlamaya başlıyorum. çünkü zaman kavramını kaybettim. artık kaç yaşında olduğumu unutuyorum. son 3 yıldır kendimi aynı yaşta sanıyormuşum meğer, oturup düşününce idrak edebildim.

çocukluğumun bir kısmını geçirdiğim eski evimizin olduğu apartmana gittim. uzun uzun inceledim her yeri. hatıraları getirmeye çalıştım. çoğu hatıra bulanıktı ama en yakın arkadaşım tarafından pusuya düşürülüp 3 kişi tarafından dövüldüğüm o taş duvarları hiç unutamadım. beni ben yapan şeydi. beni olduğum kişi yapan o hatıraydı.

yaklaşık 15 dakika boyunca sigara içip anılara daldıktan sonra binadaki bir sakin benden gitmemi istedi. doğru, artık orada kiracı değildik. aradan geçen onca yıldan sonra apartmanda beni tanıyan ve bana kefil olacak birisi de yoktu.

ve o anda şunu fark ettim. bu dünyada parasını ödemediğiniz hiçbir şeye sahip değilsiniz. hatıralarınıza bile.

normal sözlükte çoluk çocuğun çok olduğu. aynı zamanda dayıların ve teyzelerin olduğu. ortada kalan 2-3 kişiyizdir herhalde hehe..
tiktok gibi bir yer..

aslinda beni hic tanimadigi. kinci ya da tripli degilim. sadece bensiz cok daha iyi oldugunu gorebiliyorum.