normal sözlük yazarlarının bugün fark ettiği şeyler

ben yarın gerçekten gömlek giyip kollarımı sıvayacağım sanırım. evren beni buna hazırlıyormuş, derhal farkettim. tuttum yakasından 'huop delikanlı nereye böyle?' dedim. seçime gidiyormuş meğer, hemen bıraktım.

hayat boşmuş.

benim hayatımda kolay kolay hiçbir şey değişmez. değişime kapalı biriyim demek değil bu. sadece şunu fark ettim. eskiden tanıdığım herkesin sürekli arkadaşları, çevresi değişiyor. asla aynı insanı görmek mümkün olmuyor yanlarında. eskiden arkadaşlarını tanıdığım bildiğim insanlar kimlerle birlikte artık tanıyamıyorum. benim görüştüğüm insanlar yıllar geçse de değişmez. artmaz azalmaz. samimiyet derecelerim hep farklıdır. evet çok arkadaşım vardır ama çoğuna yüz yüze vakit ayıracak zamanı tanımam.

cevap veriyorum: hala farketmeden neyi farkettiğimi düşünüyorum.

akşam vakti yürüyüş yapmaya çıktım. çok değil şunun şurasında 20 dakika yürüdüm. sonra fark ettim ki bu benim çok sevdiğim bir şey, bunun kolaylığı olsa, ne bileyim az nüfuslu bir yerde düzayak bir yerde yaşasam, canım sıkıldıkça mutfağa gitmek veya kediye sataşmak yerine 15 dakika da olsa tur atsam ne kadar da güzel olurmuş. bugün yürümeyi kolaylaştıracak bir yerde yaşamam gerektiğini farkettim kısacası, şuan için de zor diyemem, evin önünde yürüyebileceğim bir alan var lakin 4 kat çıkmam gerekiyor, işte bu bir eziyettir.

anı yaşamamak için elimizden geleni yapıyoruz. anı yakalayacağız diye tuttururken elimizden kayıp gidişini görmüyoruz.

bunu bugün konserde iliklerime kadar hissettim. sanatçı sahneye çıkar çıkmaz telefonlar havaya kalktı ve bir anlığına ortada kameraların altında gözlerim çıplak kaldı. yabancılaşmış hissettim. boyum nispeten kısa ve orta-arka kısımda olduğum için sanatçıyı göremedim. önümdeki telefon kameralarından birinden baktım ona. yanımda birisi instagram'da canlı yayın açmış, öteki hiç tanımadığı yanındakine senin telefonun ne güzel çekiyor bana da atar mısın diye soruyor. atarım diyor, sonra tekrar telefonunu övüyor. o hissederek şarkısını söylerken oluyor tüm bunlar. ben de biraz afallamış, eşlik etmeye çalışırken tam onu görebilecek konumdayken birisi telefonunu çıkarıyor ve sanatçıyı kapatıyor, bendeniz yine küçük bir ekrandan selamlıyorum sanatçıyı. şarkılarını seviyor, anlamaya çalışıyorum.

kafamda bu kadar şey dolanırken kendimin anı yaşadığını söyleyemem. hele konser grubumun attığı hikayeyi paylaşmış birisi olarak. ancak denedim. telefonu elime almadım bu sefer. onu görmek ve ritme uymak istedim. işin sonunda, kalabalıktan kaçıp eve doğru gitmem dışında, yanağımın yastığa değerken hissettiğim yumuşaklığın kafamdaki konser gürültüsünün sessizliğine eşlik ettiği şu anda yarım yamalak sözcükler sıralayıp duruyorum.

görmezlikten,bilmezlikten gelmek çok kolaymış.kafanı çevirince ya da şakalar yapılınca her şeyin üstü kolay bir şekilde kapanabiliyormuş.sonuçta o toprağın altında her ne kalıyorsa bir daha ses çıkaramayacağı kesin.

her insan hata yapar
hata yapıyorlar diye insanlığa küsmemek gerek .
kim ne hata yapıyorsa ona o konuda fırsat verme birdaha tamam oldu bitti .
birden fazla hatası varsa senin onunla olman bı hata

gerçek aşkı falan bulamayacağım. bir de 27 yaşından sonra gerçek aşkı aramak, romantik bir salağa dönüşmek çok tuhaf.

saat gece ikibucuk, kimsecikler yok

yolu uzun bu askin
benim gozum ama yasli
anlatamadim tastim
bastan yanlisti

bastan beri biliyodum aslinda ama bazen sonunu bildigim seyleri yapiyorum hata da olsa mallikta olsa. cunku ask kadin olmak bunu gerektirir

haksızlığa uğrayan insanları gördükçe içim parçalanıyor. bugün de görünce kendimi tutamadım ağladım. belki de ağlamaya ihtiyacım vardı bilmiyorum. ama bildiğim ve fark ettiğim bir şey var ki eninde sonunda haklarını alıyorlar. umarım iyisinizdir. çok sabrettiniz. umarım üzgün uyumamışsınızdır. ben size yapılan haksızlıkları görünce dayanamadım ağladım. siz kaç sene sabretmişsiniz. umarım önünüzde güzel günler sizi bekliyordur. size yapılan haksızlıklarda payım var yok demeden tüm göz yaşlarımı döküyorum. ben bile vicdan azabı çekerken size bunları yapanların kalpleri de yanmalı. yanmıyorsa bu da onların insanlık ayıbı olsun.

mesaj alımı kapatılabiliyormuş. birine mesaj atacaktım, atamadım. kaldım ortada çük gibi. hahahah.

not: normalde mesaj atmam ani bi gaz gelmişti...

istanbul'un benzemiyor neden o urfalara,
yoksul maraş, susuz urfa, ya diyarbakırların?

sen anandan ben babamdan ağa doğmadık dostum,
gel beraber yaşayalım, sanma ki sana küstüm,
yandım yandım, ayrı gezme, etme gardaş,
n'olur, n'olur, n'olur, n'olur, n'olur n'olur...

umutsuz bir aşık olarak hata yapabileceğimi ve bununla çok eğlendiğimi fark ettim. kendi kendime eğleniyorum deli gibi.

ülkede ölüm çok kolay. bir anlık.

anlasilmiyorum diye zirliyodum ama sanirim karsisi anlamak istemiyomus. zirlamamla kaldim ortada

alkol sonrası baş ağrısı pek yok ama kulaklar çınlıyor, zombi gibi beyin

her ne kadar değer versen de kimseden değer beklememek gerektiğini fark ettim. insan ne yaparsa yapsın elinde koca bir sıfırla kalıyor.