normal sözlük yazarlarının bugün fark ettiği şeyler

iptal edilen diploma sonrası erdoğan ve imamoğlu'nun diploma sayısı eşitlendi

insanlara kendileri gibi davranırsam hayatımda kimsenin kalmayacağını fark ettim.
aslında yeni fark ettiğim bir şey değildi ama bugün daha çok kafama oturdu.

ne oldum diye değil, nü olacağım diye kork.

bu yaşıma kadar iffetimle geldim ve asla soyunmadım.

bir sabah yoldaşı da alabilirler.

alsancagin girisinde bi cicekci abla var. onceki gidisimde gul ve papatya almistim kendisinden ama pos cihazi arizali diye parasini verememistim. numarasini verip cicekleri de vererek parayi ibana atarsin demisti. sonra fark ettim ki ben bu ablanin kocasini da taniyomusum. baska yerde hep kocasindan da cicek aliyomusum.

bu arada abla tam bi olay ya. her gectigimde ordan artik hatrini soruyorum. istedigin zaman gel yardimci olurum diyor. resmen baglandim ona. mincircam seni ablaaaaa

ben kanaat onderiyim

bir arkadaşım var. bir ay önce ağır yaralandı. başından, göğsünden ve sırtından kılıçlandı. farkındaysanız bıçaklandı değil kılıçlandı dedim. bildiğin kılıçlandı. göğsünden sokulan kılıç sırtından çıktı. bir aydır yaşam savaşı veriyor. hatta bence bir aydır ölemiyor desek daha uygun. yaşaması çok zor. yaşasa bile bilinçsizce makineye bağlı kalacak.

bugün ziyaretine gittim. ancak kameradan görebildim. kafa bütünlüğü bozulduğu için başına lastik bir bone takılıydı. nefes alıp verdiğini inip kalkan göğsünden anladım.

o an anladım ki güçlü bir adam olmak iyi değil. ölemiyorsun bile. sürünüyorsun. o halde yaşamaktansa ölmek çok daha iyi. aynı şey benim başıma gelse kesinlikle ölmek isterdim. ben vicdansız birisi değilim hele arkadaşım için ama güçlü kuvvetli sevdiğiniz birisini o halde görmektense ölmüş olmasını dilerdiniz. kesinlikle dilerdiniz.

normal sandığım şey normal değilmiş, benimle ilgili sandığım şey benimle ilgili değilmiş.

bir zaman sonra yaa bunu neden yazmışım ama diyeceğim büyük ihtimal ama unutmam inşallah. önemli çünkü.

ülkemden uzakta olunca kalbimde kıymete binmesi. türk marketindeki kasiyere merhaba diyince ağlayasım geldi.

kötülüğün sınırı yokmuş.

bugün fark etmedim ama bugün iliklerime kadar hissettim. yalnızsın. fiziki yalnızlık, fikir yalnızlığı o ya da bu farketmez. kollektif hareketlerin çoğu da toplu yalnızlık. belki de ilk defa ürküttü beni bu yalnızlık. bahsettiğim şey yaşlanınca kim bakacak gibi şeyler değil. beraber gibi dursan da yalnızsın bu hayatta. ne kadar acı bir durum aslında. gerçekten kendini yalnız hisetmeyen var mı? muhteşem bir çaresizlik aslında. biliyordum insanın sosyal bir varlık olduğunu ama bu kadar kuvvetli bir his olduğunu bugün deneyimledim. yalnızız.

ülke gündeminin absürt olduğu ve hayatımın ülke gündeminin yanında sıradanlığı.. bu ülke bana göre fazla iyi, ben bu ülkeyi hak etmiyorum.

sözlük dutluğa dönmüş.*

dünya üzerinde benim dışımda evli olmayan herhangi biri yok. 20'lerin başında olan gencecik insanlar bile evli... yazıktır. üstelik evli olup çocuk sahibi olmayan kimse de yok. hatırlıyorum, ben çocukken 25-35 yaş aralığında bekar olan bir ton abimiz ablamız vardı. bizim kuşaklar iyice babaanne kılıklı çıktı. "evlenmemek, çocuk yapmamak" akıllarına seçenek olarak bile gelmiyor. hani öyle bir ihtimal falan yok onlar için. hepsi ya evlenmiş ya da evleneceği günü iple çekmekteler. başka bir şey de yok kafalarının içinde. bu ne gelenekçiliktir kardeşim? bir insan da ben evlenmiyorum ulan deyip evlilik karşıtlığına gönül vermez mi?

ama neyse ki tek kişi olsa da hâlâ öyle biri var: ben.

ne zaman "ben oldum" desen hayat sana öyle kişiler ve öyle olaylar getirir ki bir bebek saflığında daha pişmemiş olduğunu anlarsın.
yenilenen ve sürekli değişen bir oyun gibi.
her yaş ve her konumda hayat bize hep farklı şeyler gösteriyor, öğretiyor.

insanlarla sohbet etme- dinleme kapasitem maksimum 5 saat. daha sonra içime bir sıkılma, bunalma, yükseklerden alçaklara doğru bir yolculuk yapma, kafamı duvarlara vurarak sesleri susturma gibi ihtiyaçlar hissediyorum. sesler hala kesilmedi, lütfen yürümeyin, herkes yerine otursun ve nefesini tutsun çünkü o da bir sestir.

hafta sonu evde oturmak daha mantıklı.

şimdi çıkayım desem leş trafik yüzünden 20 dakikalık yolu 1 saatte giderim. o 1 saat de sol şeridi 30 km hızla kapatan micralara, sağdan soldan fırtlayan motorculara söverek geçer. gideceğim yer de hayvan gibi kalabalık olur, bi de orda koparım o yüzden hiç gerek yok baba.

birazdan kendime bi ice latte yaparım, çökerim berjere burhan altıntop videoları izlerim daha iyi.

evi derin temizlememin bir günde bitmesi için günün elli beş saat falan olması gerekiyor.

neyse bitecek az kaldı.

içerken fark etmiyorsun ama ayağa kalkınca votka çok pis çarpıyormuş...

evdeki koltukları silmek bambaşka bir disiplin gerektiriyormuş. diğer ev işleri gibi değil. bir kere canhıraş bir çaba gerektiriyormuş. ayrıca ..sina koyim bu nasıl çıkmaz bir lekeymis diyebilmek için evde çocukların olmaması lazimmiş. öğreniyoruz işte yavaş yavaş.