normal sözlük yazarlarının bugün fark ettiği şeyler

hayat uzun vadeli planlar, ince hesaplar yapacak kadar harcanabilir değil. bugün bunu fark ettim.

yarınlar yokmuşcasına yaşamaktan bahsetmiyorum elbette. bahsettiğim şey gerek kariyer gerek insan ilişkilerinde kendimizi kaptırıp sanki 100 yıl daha yaşayacakmışız gibi kafa yormak, didinip durmak. günler haftalar seneler geçerken biz neyin ne olduğunu bile anlamıyoruz.

yaşadığım anlarda kalmayı öğreniyorum yavaştan. sorunlarla karşı karşıya kaldığımda eskisi kadar kafamı meşgul etmesini engelliyorum. çünkü hayat bana ikinci kez gelmeyecek. bu tek olan şansı güzel anlarla doldurmalıyım. işkolikliğimi bastırıyorum. ben kendimi yiyip bitirirken veya stresten saçımda bir tel daha beyazlarken dünya durup helal lan sana demedi demeyecek de :d

özetle; hayat kavgasıymış, sevdaymış, uzak yerler özlemiymiş... hepsi gömleğimin sol cebinde ağzı dikili.

zamanı tanrı yaşar, insanoğlu ölmek için türemiş.

hayır, bu meşhur sözü elbette yeni duymadım. lakin sanırım yeni anlamaya başlıyorum. çünkü zaman kavramını kaybettim. artık kaç yaşında olduğumu unutuyorum. son 3 yıldır kendimi aynı yaşta sanıyormuşum meğer, oturup düşününce idrak edebildim.