platonik aşk

ben azda olsa farkedince arama mesafeyi koyup, kanka falan diyorum.hoşlanmadığım birinin beklenti içinde olmasını istemem.her kanka yada arkadaş olup sizinle samimi olan erkeği size yürüyor zannetmeyin lütfen *

(bkz: simge sağın)'a karşı hissettiğimdir. bu durumun pençesinde yıllardır acı çeken biri olarak söyleyebilirim ki;

- merhaba bile diyemiyorken, onun sizin olabileceğini hayal etmenizdir.
- batan güneşin umudunuz, doğan güneşin teselliniz olmasıdır.
- kalbiniz onu unutacak kadar adiyse, ellerinizin kalbinizi parçalayacak kadar asil olması durumuna getirten bir olgudur.
- bulutlara yazdığınız hasretinizi, yağmur yağınca anlamasını beklemektir.
- "sen gözlerimde bir umut, sen yüreğimde bir sevinç ama karşılıksız aşk yaşarken ölmekmiş gülüm." olgunluğunda bir cümleyi size kurdurabilecek bir duygudur.
- karşılıksız sevgidir sizinki. ona platonik bağımlı bir serserisinizdir. o ise sizden habersiz masum bir melek, bebektir.

kafada kurduğun kişiye aşık olmaktır, çoğu platonik karşıda ki kişiyi elde edince ona aşık olmasını kendi kafasında kurduğu güzellemelerden olduğunu anlar.

(bkz: allah'tan o beni sevmiyor)

#2250893

büyük oranda doğrudur. insanlar kusurludur. uzaktan herkes iyidir, hoştur.

karşılık alamayacağınızı bile bile imkansıza meydan okumaktır. umut ışığı tam söneceği anlarda ' aha bana baktı lan. kesin o da beni seviyor.' gibi tırto cümlelerle kişi tarafından bizzat alevlendirilir. ve siz de göğüs kafesinizin tam ortasına oturmuş 100 kiloluk insanı itina ile beslemeye devam edersiniz.

girişi olan çıkışı olmayan bir karadelik. bu tarz bir durumdan kaçınmak yerinde olacaktır.

en sevmediğim olduğu halde yaşayabildiğim tek aşk çeşidi. ben karşılık alınca şımarıyorum çünkü.

üniversite yıllarında müptelası olduğum durum.

- yarın konuşacağım abbas. bu böyle olmaz. ne olacaksa olsun artık.

üniversite bitti, o yarınlar bir türlü bitmedi.

platon'un sokrates'e olan aski

gölgene aşık ol daha iyi. hiç değilse bir adım yalnız bırakmaz, çekip gitmez.

sanırım bazılarımıza hiç uğramıyor. insan doğası gereği bencil bir varlık sevgide bile sevildikçe hisler gelişiyor. * güzel hislerimi muhatabının haberi bile olmadığı bir hayale harcamak bana saçma geliyor.

bir yaştan sonra yorar. ergen işidir bence. enerji,vakit,gamsızlık,hayat telaşından yoksunluk gerektirir.

en masum aşk türü. en azından karşındaki bunu bilmiyor, reddedilme korkun yok çünkü adı üstünde bilmiyor.

en güzeli
ve en üzeni

hayatima giren butun adamlarla aramda bir golge gibi duranimsin.
sana sevgimin yuceligi nasilsa hepsi bas dusmani olarak daima seni gordu..

ne tuhaf dimi ? sahip olmadığın birini kaybettiğini sanmak . en güzel bu söz açıklıyor bu durumu .

yetişkinlik hayatında yeri olmadığını düşündüğüm bir şey. karşıdaki kişinin size değer vermediğini bilerek ona değer vermeye devam etmek, kendine verilen değerle ilgili sıkıntılar olduğunu gösteriyor bence biraz. birinin benimle ilgilenmediğini bilmeyi veya fark etmeyi geçtim, "ilgilendiğini fark etmezsem" dahi hoşlanmam biter. bana değer vermeyen veya bunu hissettirmeyen biri neden hayatımda olsun ki? hayata bir kez geliyoruz, bu kısacık hayatı da sizden hoşlanmayan, değer vermeyen ya da bunu gösteremeyen kişilere harcamayın.

platonik aşk, adı üstünde filozof olan platon'dan gelir. platon'un felsefesinde varlığa gelen her şey idealar aleminden pay alır ve bu payı oranında o şey güzele, iyiye , hakikate yakındır. örneğin tamamen pürüzsüz ve mükemmel bir daire hayal edebiliriz ancak gerçekte ne kadar pürüzsüz yapmaya çabalasak bile, sonsuz açılı bir daire yapmak mümkün değildir mutlaka mikro düzeyde bile olsa pürüzler olur. platonik aşk ise, aşık olan kişiyi gerçekte olmadığı şekilde zihnimizde aşırı derecede idealleştirmeye vurgu yapar. yani beğendiğimiz bedene gerçekte asla öyle biri olmamasına rağmen her türlü güzelliği atfeder ve sonra aşık oluruz. ciddi anlamda platonik aşık bir kişi, olur da aşkı ortaya çıkar ve karşılık bulursa çok sandığı gibi mükemmel bir ilişki yaşamayacaktır ya da bu kısa bir süreliğine illüzyon geçene kadar sürecektir.

bu illa bir insana aşık olmakla da ilgili değil, çok arzuladığınız bir eşyayı sonrasında ona sahip olduğunuz bir anı düşünün. ergenlikte o uğruna öldüğünüz telefon iki ay sonra normal bir şeye dönüşmüştür. oysa ona sahip olmadan önce kafanızda kura kura o telefonu tek hayat amacınız ve her şeyin çözümü olarak görüyordunuz. uzun lafın kısası platonik aşk çocukluk etmektir, kendini kandırmaktır. yapılmamalıdır.