sevilmediğini anlamak

para istemiştir.

karşıdaki kişi ısrarla sevdiğini söyleyip hiçbir eylemde bulunmadığında anladığım şey. birini seviyorsanız çaba gösterirsiniz, ortak paydada buluşulur. oturduğunuz yerden seviyorum diyerek zırlamak ancak bebeklerin yapacağı şeydir.

kendinizi yoklamadan karşınızdaki sınava tabi tutmamalı

incitir.

kırar ama aynı zamanda bir şeyleri değiştirmenizin gerekliliğini gösterir.
dağıtır ama başka şeyler için toparlanmanızı gerektirir.

yaşadık kardeşim
bunu da yaşadık

en çaresiz kaldığın andır. bir şey yapamazsın, bir şey söyleyemezsin, niyesi de yoktur bunun sevilmemişsin işte.

ben anlayamıyorum bu durumu işte. yani sevilmediğimi farkedemiyorum. ben her zamanki gibi devam ederken, planlar yapıp hayaller kurarken bir anda "ayrılmak istiyorum" diyorlar ya o an ebelek gibi kalakalıyorum. sonra kafamın içinde sürekli artan bir desibelde kahkahalar duymaya başlıyorum. "sen neler neler düşünüyorsun, neler kurup gerçekleştirmeye çalışıyorsun ama bak, gördüğün gibi s...r edildin yine allahın malı" der gibi gülüyor sanki. yutkunamıyorum, konuşamıyorum. güç bela silkelenip "tamam görüşürüz" diye çıkıp gidiyorum dolu gözlerle. bakın o an bile görüşürüz diyorum çünkü idrak edemiyorum bi süre.

sevilmediğini fark ettiğinde burulacak kadar saf ya da taze kalpler için bir yıkım; kırgınlık. üzerinden zamanın geçmesi de çözüm olmuyor çünkü tortusu tecrübe hanesine sabit kalemle yazılıyor.
bu kırgınlık noktasındaki bir insan ilk önce bakışını kendisine yöneltiyor, sorguluyor, didikliyor, kendisini suçluyor. sevilmemekten yalnızca kendisini sorumlu tutuyor. üzerine çekingenlik, güvensizlik, eziklik, rahatsızlık ve doğal olarak samimiyetsizlik yapıştığı için de sonraki ihtimaller tutuşmadan eriyor. sevilmemek kronik hale geliyor. sonuç: tercihli ya da değil mutlak yalnızlık.

sevilmediğini fark ettiğinde burulmak safiyetinde ya da tazeliğinde olmayan, nispeten duygulanım bakımından fakir ve fakat aklı devrede bir insan ise ilk örselenmeden sonra kabuk bağlamaya başlıyor. her tecrübe kabuğun kalınlaşmasına, kişinin vurdumduymazlığına, belki biraz arsızlığına sebep oluyor. her ilişkiden hafif sıyrıklarla çıkıyor, sarsılmıyor. sonuç; ne bir içe kapanma ne kendiyle hesaplaşma ne de mutlak yalnızlık ve fakat; hissizlik ve umursamazlık.

fazla ciddiye aldım konuyu, gerek yok! şöyle toparlayayım da gülelim biraz:

"bana düşer çekip gitmek,
farz et sevgi yalan yarim..."

off başlığı okumak bile canımı yaktı o derece zor bir durum. kimsenin başına gelmesin diyeceğim ama... kessin gelir.

#1698369 vaktiyle gerekeni söylemişim cicim.. ehe.

"neden" sorusunu günlerce aylarca yıllarca kendine sorup bi cevap alamayıp sonrasında alelade bi olayda birden kafana zınnnkk!! eden olay olarak özetlenebilir. tabi bu (zınk!) olay epey can acıtıyo. hayata bir daha adapte olamıyorsun. çünkü kabullenemiyorsun "ben naptım ki onlara" diyerek. ama sevilmiyorsun abi işte sevilmemişsin hiç. bi sürü ama, fakat, lakinli cümleler kur, neden diye yırt kendini istersen sonuç değişmiyo. bu yaşına kadar hiç sevilmediğin gerçeği zebani gibi duruyo karşında. ve sana onu kabullenmekten başka hiçbir çare bırakmıyolar.

ulan zaten ben kendimi sevmiyorum, baskalarinin sevip sevmemesi cokda umrumdaydi

cok da zor degil ya pembe gozlukleri cikarinca full hd gorunuyor zaten.

sizinle tartışmaya girip aranızın bozulmasından korkan bir insanın sizinle kavga ettiği/laf sokmaya başladığı zaman anladığınız durumdur.

sevilmediğin yerden her gün biraz daha uzaklaştırır.


t/ sevilmediğini anlama eylemi.

acı verir gece gözüne uyku girmez
mutsuzluğun 2 m ötede belli olur

sevilmediğini anlamamaktan bir tık daha iyi durum. tabii biraz acı olabilir ama emin olun en iyi dersler acı veren hakikatler sayesinde alınır.

artık çok da şaşırmadığım bir konudur.

hassas yapıda olanlara sesleniyorum : hayatınızın sonu değildir aman ha !