sevilmediğini anlamak

kendi kendine yetmeyi* öğrenmeye geçişi olur. sonuçta en çok kendini sevenler böyle yapar.

her şey gibi sevilmek de sevilmemek de şans; doğru yer doğru zaman, doğru insan/(lar).

hiç sevmediği sorusunun cevabının evet olması mı yoksa bi ara sevdi de şimdi vazgeçti sorusunun cevabının evet olması mı daha üzücü karar veremiyorum...
her iki türlü de nedenini öğrenemeden ikimizden biri giderse bu diyardan yandım ki ne yandım...
sanki böyle düşünüyo olmam çoktan yandığımın göstergesi değilmiş gibi...

anlaması çok zor değildir ama kabul etmesi zor durumdur.

bunu anladığım an çok acı olmuştu, kimse tarafından sevilmemek değildi tabii. sadece sevdiğim insanın en azından benden biraz da olsa hoşlandığını düşünürken bir anda birkaç kız ile yakınlaşıp hepsi ile bir şekilde deneyip en sonunda bir ilişki içerisine girdiğini öğrenmiştim, çok yıkıcı olmuştu bu. sorgulamıştım uzun uzun, bu kadar fazla insan için zamanı varken bana hiç vermemesi ve hep bir sebep belirtmesi üzmüştü beni. sonra ise sadece olmadı işte boşver deyip ilerledim tabii, yine de acı bir tecrübeydi.

ölüm gibi bir şey olup, kimsenin ölmediği durumdur.

şu anlarda üzerine düşündüğüm mevzudur

arıza çıkarırım itinayla, inanmıyorsam.
hasar da bırakırım ruhunda, kandırıldıysam* demekle de kalmayacağım, bilakis incelikle ve itinayla uygulayacağım farkındalıktır.
aklı olan varsa, sevmesin. *

edit: şarkıyı bırakmamışım. aman o da eksik kalmasın.

koşarak uzaklaşırım o ortamdan. en güzel senelerimi bir daha kimse bana veremez, keza ben de zamanda yolculuk yapamam. kendi seçimidir sevmemesi, saygı duyup yoluma bakarım.

aynı zamanda sezen aksu'dan bir söz geldi aklıma: 'ben de yoluma giderim, ezdirmem kendimi...'

o an çok kötüdür, aklın seni küçük bir çocuğu sevindirir gibi umut verip teselli etse de o küçük teselliler bile fayda etmez içten içe gelen o değersizlik duygusu benliğine işler o günden sonra ne kadar kusursuzlaştırmaya çalışsam da kendimi hep bir eksiklik hissi, hep bir eksiklik hissi...

ayak kuş parmağını sehpaya çarpan dengesiz gibi canınızı acıtır.

sevilmediğini hemen anlamaz insan. zamanla oturur o içinde.

hemen yer etmez yani.

trendyoldan aldığın bi kanepe değildir yada bi çiçek değildir köşesini sevmedi diye kaldırasın.

abesle iştigaldir. bu dünyada sevilmeyecek tek bir nesne, tek bir allah'ın kulu yoktur. şeytanın bile avaneleri varken, seri katillerin, tecavüzcülerin binlerce hayranı, seveni, aşık olanı varken, zorba yöneticilerin milyonlarca destekçileri varken "sevilmediğini anlayan" kişinin uzulmesi ancak "egosantrik bir sanrı" olarak değerlendirilebilir. çünkü "sevilmediğini anlayan" kişinin üzüntüsünün tek ve en büyük sebebi "sevilme isteğinin yerine getirilmemesi"dir. yani istediği kişi onu sevmiyor diye üzülmesidir. cidden buna üzülecek bir insan mısınız? ya da insan buna üzülür mü? kimse seni sevmek, kimse beni sevmek zorunda değil. her insanın özgür iradesi var. ve özgür irade sahibi hiçbir insan bir başka özgür irade sahibi insanın iradesine müdahale edemez. istese de edemez. kimsenin gönlüne zorla giremezsiniz. gönül başına buyruktur.

anlamak yeterince zor değilmiş gibi bir de olduğunu sandığın yerde başkasını görmenin acısını yaşarsın

oysa sen en içten çocuksu duygularınla sevmişsindir onları, aklına en ufak bir hinlik dahi gelmemiştir şimdiye kadar. fakat an gelir fark edersin ki aslında yalnızca işlerine yaradığın için severlermiş seni...

kendi ortamınızdan siz kaçmayın, sizi sevmeyenler uzaklaşsın.
kaç kere anlatacağım bebeğim kendinize değer verin.

sizleri anlamıyorum.
özellikle size söylüyorum erkekler.
birileri kulağınıza ''seni seviyorum'' deyince ; sevildiğinizi zannediyorsunuz.
sonra da ; gerçek ortaya çıkınca ; ''sevilmediğimi anladım'' diyerek yıkılıyorsunuz.

ben de bir zamanlar gençtim.
üstelik yakışıklı bir hovardaydım.
yeni bir kız ile birlikte olunca ; bir hafta sonra ''seni seviyorum'' demeye başlardı.
birlikte olduğum kızın sayısı belli değil...
ulan bunların hepsi mi, beni seviyor veya bana aşık.
tabii ki yok böyle bir şey.
tiyatrodan başka bir şey değil.
kadınlar çok iyi tiyatrocular.
hele ki ; erkeklerle oynama konusunda uzmanlar.

kadınlar güçlü (paralı veya kariyer sahibi) erkeklerle birlikte olmak ister.
bu gün size ''seni seviyorum'' diyen kız ; yarın daha yukarıda birini bulduğu zaman ''seni zaten sevmiyordum ki'' der ve bakar kalırsınız.

her kulağınıza fısıldanan kelimeye inanmayın.
sonra yıkılırsınız.
ve bu başlığa yüzlerce entry girersiniz.

bunu üniversite zamanında yurtdışı master programı için burs için kabul edilmediğimi öğrendiğimde anladım. dil bölümü okudum ve sınıf birincisiydim. hocalar nedense tavsiye mektubunu o kadar kötü yazdılar ki, başvurduğum bursa neden kabul edilmediğimi iyi anladım. yedeğe bile seçmediler beni. ulan ben size ne yaptım be vicdansız hocalar.

sevmeyi de sevilmeyi de gözünüzde büyütürseniz kaçınılmaz olarak sevdiğiniz tarafından sevilmediğinizi er ya da geç hissedersiniz. belki gerçekten sevmediğinden belki de o anki ruh halinizden dolayı davranışlarını buna yorduğunuzdan illaki içinize çöker o sevilmeme hissi.

böyle anlarda sevsin diye zorlamakta bir tercih dönüp gitmekte. genelde zorlamayla olmuyor ama o "belki sever" umuduna sarılan birini görünce de yargılamak bana doğru gelmiyor. çok çabalamışlığım vardır zamanında sevsin diye de olmayınca olmuyor işte.

tabi bu bi süre sonra yer ediyor insanda. alışıyorsun sevilmemeye ve artık bi ihtimal olmaktan çıkıyor senin için sevilmek. kabullenmek bazen ağır gelir insana ama böyle anlarda rahatlatıyor kanımca.

seven birinin artık sevmediğini anlamak kadar yıkıma uğratmaz.