sözlük yazarlarının yaptığı mesleğin en zor yanı

5. sınıflar. ortaokulda olmamalılar.

insan faktörü çok zorluyor. hem idareci kısım hem de müşteri kısmı. köprü değilsin resmen tenis topu... bazen djokovic ve nadal arasında hissediyorum kendimi.

çok kısa cevabı olan sorudur; net bir şekilde; insan.

insanlara laf anlatmak,

sorun bende değil insalar gerizekalı. şu kadar gün sürer elimde iş var diyorum hemen olmaz mı diyor.

ders çalışmak mı desem*

asla para değil ama sendikalar, iktidar, medya hep bunu haber ve gündem yapar. halbuki biz artık çocuklara fayda sağlayamıyoruz verdiğimiz eğitim de hazırlanan program ve saçma sınav sistemleri nedeniyle berbat işin kötüsü ne programı bize soran var nede eğitim sisteminde görüşümüzü alan. eğitimin içinde bir birey olarak bu koşullarda fayda olmayacak emekler bizler ve gençler tarafından harcanmakta.

jigoloyum arkadaşlar, utanmıyorum bu durumdan.

mesleğim gereği bir çok kere hizmet bedelimin anca yarısını alabildim. faturalandıramadığım için havale usulü veyahut elden nakit almam gerekiyor. devlet nezdinde vergi vermediğim için taşeron statüsüne bile sahip değilim. vergi kaçıran konumunda olduğum için hiçbir yan hakkım dahi yok (sigorta vb)

5.000 tlnin yüzde 50si buluşulduğu an takdim edilirken kalan tutar mesai bitimine yakın tahsil edilir. bu raddede genelde yanlarında yeterli miktarda nakit olmaz. geç saat olduğu için havale şansımız da kalmaz.

kan ter yatakta pertimiz çıkmış uzanıyorken giderler. sabah eft yapacaklarını belirterek.

asla gelmez o para.

mağdurum.

yoğun tempo , bu yüzden mesleki dezenformasyona uğradım hızlı yürüyorum yemeğimi 5 dkda, sigarayı 3 dkda bitiriyorum yakında kanatlarım çıkarsa şaşırmam.

çok dikkatli olmalıyım.

matematik soruları çözmek

insan. daha zoru varsa, buyursun gelsin.

çocuklar veliler kısaca insanlar

bayram, seyran, yaz, kış, haftaiçi, haftasonu (pazar dahil), gündüz, gece (vardiyalı çalışmaktan bahsetmiyorum), 1 mayıs, yıl başı, 15 temmuz, 23 nisan, 19 mayıs, 29 ekim, 30 ağustos demeden çalışmak.

#752157 sanmaktan öteye geçmeyen vasat yorumları sindirmek.

kan, iltihap ve tükürük dolu daracık bir yerde çalışmak

insanlarla uğraşmak. ki alışverişe,dışarıya içmeye bile tek çıkan bir kadınım. çok zor çok..

hassasiyeti.. bir hata her şeyi başa alıyor.

sizden; "hitleri seviyorum iyi ki sizi gebertmiş" diyen sarhoş bir john galliano gibi giyinmeniz, yves saint laurent gibi sarsılmaz bir münzevi ve aynı zamanda nasıl oluyorsa parti hayvanı olanız, lagerfeld kadar donuk ve kibirli bir mesafeden hayata yaklaşmanız, sık sık; "hayvanları öldürmezsek onlar bizi öldürecek" demeniz, linçlenince bile umursamayacak kadar kaşarlanmanız, dior gibi köşenizde yaşamanız ama her şeyi kontrol edebilmeniz, tom ford gibi filmler çekebilmeniz, kitaplar yazabilmeniz, günün sonunda da depresyona yenik düşen bir mcqueen gibi intihar etmeniz falan bekleniyor. normal olamıyor, mesleğinizi mesai saatlerinizle sınırlandıramıyorsunuz. insanlar onları sadece nasıl giyindiğinizle değerlendirdiğinizi sanıyor. herhangi biri; "güzel" deyince bir anlam ifade etmiyor ama siz profesyonel bir göze sahip olduğunuzdan doğal olarak güzel'in de tanımını kendi çıkarlarınıza göre değiştirebiliyorsunuz. bu bir felaket.

(bkz: deadline)

her mesleğin en zor yanı insanlar tabii. ikinci olarak da birinin vücuduna kolay kolay geri dönüşü olmayan, mezara götüreceği bir şeyi işlemek. işin garibi mesleğin en güzel tarafı ve en zor tarafı aynı.