sözlük yazarlarının yaptığı mesleğin en zor yanı

ulaşılamamak. bana -özellikle telefon ile- ulaşabilen kendini seçilmiş kişi falan sanıyor. telefona bakmayı sevmiyorum, mail atın. *

yolculuk ve seyahat konusunda, kamyon şoförlerini dahi cebinden çıkartmak. gün geliyor sabah uyanınca nerde olduğumu hatırlamıyorum lan.

insanların evinde eşiyle, işinde arkadaşıyla kavga edip edindiği sinir stresi bizlerden çıkarmaya çalışmaları.

tek yapmam gereken çinli partnerlerle şirketin iletişimini sağlamakken, alakasız bir şekilde, grafikerin yaptığı bir tasarım hatasının bile üzerime kalmasıdır.

vay efendim gönderirken neden bakmamışım... nereden bileyim ben... adam tasarım yapıyor, bana gönderiyor, ben de onu çinlilere gönderiyorum.

dönüşü yok ve hata seni kapının önüne koydurur.

insanları üç kağıtçı veya dolandırıcı olmadığına ikna etmek...

kodladığın şeyin neden çalışmadığını bulmak ve bunu da işin teknik tarafını bilmeyen birisine anlatmak.

günde üç öğün "bizim vergilerimizle maaş alıyorsun!" tribini çekmek...

henüz olmaması.
her sey olunup hiçbir şey olunamayan bir bölüm okuyorum bu entryi bu gidişle anca bi beş sene sonra falan editlemeye gelirim...

umrumda olmamasına rağmen temsil ettiğim kişileri tatmin edecek makul anlaşmalar yapabilmek için insanların bahanelerini dinlemek ve buralardan açık noktalar yakalayıp insanları haksız olduğuna ve nihayet anlaşmaya ikna etmek.

ortada meslek mi kalmış para kazanıp karnımı doyurayım dedim o da olmadı. allahtan ailelerimiz var da bakıyorlar bize. kaç yaşında oldum hala bir kazmaya sap olamadım çok üzülüyorum bu duruma be.

gün içinde başka insanlarla konuşmak zorunda olmak. insansız hava sahasına ihtiyacım var.

#24904 siviller.

erkek egemen bir sektörde bir sürü ergen kafalı adama birşeyler satmak idi. bitti gitti çok şükür. bir daha dünyaya gelirsem anaokulu öğretmeni olacam. dünyanın en saf ve temiz müşterisi.

bizim mesleğimiz müşteri ile alakalı olmaktan çok hayatın kendisi ile alakalı..

yeri gelir ağaçta kalan bir kedinin, yeri gelir evine su basan vatandaşın imdadına koşarız.

yeri gelir su altına dalıp arama yapar, yeri gelir gecenin karanlığında kayıp bir çocuğun aranmasına yardım ederiz.

yeri gelir trafik kazasına koşarız, yeri gelir bacası çekmeyen vatandaşın evinin bacasını temizleriz.

yoluna engel olan ağacın dallarının budanması için de bizi ararlar, ocakta yemeğim kaldı kapım kilitli imdadıma koşun da derler.

hayatın her yerinde biz varız. sessiz sedasız, siz bizi fark etmeden bir çoğunuzun tabiri caizse hayatına dokunuruz.

depremde, selde, heyelanda, yangında, boğulmada, trafik kazasında, baca temizliğinde, su kesintisinde..

hepsi de zor diyilecek durumlardır. kiminin malı yanar, kiminin canı.. kimi evini kaybeder yangında, kimi eşini trafik kazasında...

mesleğimin en zor yanı var oluşu.. ama bir o kadar da gurur kaynağımdır..

bu hayata tekrar gelsem itfaiye görevlisi olmayı isterdim yine...

tüm arıza ve olumsuzlukların benim nöbetimde yaşanıyor olması. ya diğerleri sallıyorlar benim vardiyaya ya da bende var bi cenabetlik.

sokakta selam bile vermeyeceğin insana hizmet etmek .

toplumun en dezavantajlı ve risk altında bulunan gruplarıyla çalışmanın yanı sıra onlara, bu duruma gelmelerine neden olan tüm olumsuzlukları yaşatan medeniyetten nasibini almamış her türlü suçlu, istismarcı ve ayrımcı insan müsveddesi ile de çalışmak zorunda olmaktır.

kirlenmek hem de baya baya kirlenmek ve verilen emeğe karşı alınanın hak olmaması.

" başlarım böyle işe lan banane kim yapıyorsa yapsın " dediğim her işin istisnasız bana kalması.