yapılan en güzel kahvaltı

sade kahvaltidir. çay ve simit yeterlidir her zaman.

dışarda yapıp da surat astığım, memnun olmadığım bir kahvaltı hatırlamıyorum.

ben kahvaltıyla mutlu olan bir insanım.
en en seçemiyorum.
hepsi benim çocuklarım.

patagonyalı kalbimden vurdu gece gece.

babadağ geldi aklıma.

akyaka'da suya ayaklarım eğerken içtiğim rakı.

köyceğiz'de dillediğim dondurma.

çarşı plajında gittiğim o salaş bar.

ne güzel anlarmış meğerse.

titredim.

köyde horoz sesi eşliğinde kalkılan açık havada evin dışındaki masada yapılan sabah kahvaltısı. üstüne o kahvaltıda patates kızartması ve yumurta varsa yemede yanında yat.

bahçede yaptığın kahvaltı

ne yediğiniz önemli nede nerede yediğiniz önemli olan yediğinizden mutlu olabiliyor musunuz yoksa mutlu olamıyor musunuz.

yıllar önce tarlada yediğim karpuzun tadını hiçbir karpuzda bulamadım bir daha, neden diyeceksiniz çünkü çocuktuk ve hayat çocuklara güzel.

yumurta, yağ, bal, fıstık ezmesi. şu sıralar yalnızca yağ yemek istiyor canım. hem zeytinyağı hem de tereyağı.

güne güzel başladığınız yerde yapılan kahvaltıdır.

şöyle düşünün. evinizdesiniz, güzel bir güne uyanmışsınız. bir pazar sabahı olsun. ohh dediniz şöyle evde güzel bir şeyler yapalım, oturdunuz bir de şahane gömdünüz. sizden mutlusu var mı?

ya da tatildesiniz diyelim. güzel bir gece geçirdikten sonra uykunuzu almış ve dinlenmiş bir şekilde uyanmışsınız, harika bir açık büfeye iniyorsunuz. o sırada yiyeceğiniz şahane şeyleri düşünüp mest olursunuz ya açlıkla birlikte, var mı daha iyisi?

ya da çocukken sabah kalkarsınız da evde sofra hazırdır. simit, börek zart zurt neyse alınmıştır, yumurtalar sucuklar tabakta hercümerç olur. saf huzur, siz o çocuk olarak başka bir kahvaltı ister misiniz?

benim kahvaltıda olmazsa olmazım peynirdir. omlet mi, beyaz peynirli kardeşim. sandviç mi, aynı şekilde.
lakin haftasonları, hele ki bir pazar gününde masada simit olmazsa olmaz, kaliteli bir zeytinyağına çıtır çıtır simidi banmanın zevkini bilenler bilir.

acıktığımı fark ettim, bir şeyler atıştırayım.

(bkz: van kahvaltısı)

sütçü kenan'da yemiştim. kavurmalı yumurtasıydı, kavutuydu, murtuğasıydı, manda kaymağıydı, otlu peyniri ve cacığıydı derken tıka basa doymuştum. akşam yemek yememiştim.

dünden kalan çiğ köfteyi dürüm yapmak. soğuktur, beklemiş olduğu için üzerine güzel bir tat yerleştirmiştir, lezzizdir. ne hikmetse dünkü çiğ köfte kadar susatmaz.

aile ile yapılan kahvaltıdır.. konu kilit.

eşimin ailesiyle birlikte yaptığım kahvaltı. ailesiyle yeni tanıştığımızda beni bir pazar günü kahvaltıya çağırmışlardı. meğer aile üyelerinin çalışmadıkları tek gün pazar olduğu için, onların ailesinde pazar kahvaltısı şölen havasında yapılırmış. şölen derken, orta halli bir ailede nasıl olabilirse öyle... o gün ilk defa kahvaltıda patates kızartması yenildiğini öğrenmiştim. kalabalık bir aile, hepsi de şen şakrak insanlar... sohbet muhabbet falan derken o kahvaltı sofrasında neşeli günler tadında geçirdiğim anlar, kahvaltıyı çok güzel kılmıştı çünkü bizim ailede babamın işinden dolayı hafta içi hafta sonu diye bir kavram yoktu, babam zaten sofrada konuşmamızı istemezdi, kendisi de aşırı despot ve suratsız biri olduğundan hiç konuşmadan kahvaltı edip sofradan kalkardık. aslında kahvaltıyı güzelleştiren şeyin, kahvaltıda yediklerin değil, o sofranın başında sohbet ettiğin güzel insanlar olduğunu o gün öğrenmiştim. beni 25 küsur sene öncesine götüren bir tanım oldu bu... o insanların her biri evlendi, bambaşka yerlere savruldu ama neyse ki en azından bayram sabahları yine kayınvalidemde o sofra kurulabiliyor, buna da şükür.*

var bi hayalimiz.

patates kızartması, simit ve rafadan yumurta içeren ve kendi köy evindeki bahçede açık havada horoz ötüşü eşliğinde yapılan kahvaltıdır.

eski sözlümün çanakkale'de ki evinde yaptığımız kahvaltıların hepsi en güzel kahvaltım olabilir. o anları tekrar yaşamak için çok şey feda edebilirim. bunu okuyunca o'nu unutamadığım gibi anlaşılacak ama aslında benim özlediği o zaman ki duygularım. umarım aynılarını tekrar yaşamadan ölmem.

yaaa bayram sabahı yaptığım kahvaltılar benim için pek bir güzel olur.

rüyamda görsem gideceğimi "hadi lan oradan" diyecegim bir kasabaya yolum düşmüştü. çanakkale'nin bayramiç kazası. akşam işten eve gelmiştim, ev halkı "yarın sabah bayramiç'e gidiyoruz" dediklerinde "ora nere"demiştim. orada bir kahvalti yapmıştık. yok yok, falanli filanli bir kahvaltı masası. o kahvaltıyı en güzel kahvaltı yapan detaylar, yanimda karım ve biri 5 diğeri 9 yaşındaki oğullarımin olmasıydı.

kesinlikle açık havada yapılmış olanlardır benim için. iştah açıcı bir doğa manzarası da varsa, yeme de yanında yat!

çocukken erken uyanıp ailene hazırlanan kahvaltıdır…

annemin hazırladığı her kahvaltı.