yazarların çocukken en çok korktuğu şeyler

kuş ve kanadı olup da kuş olmayan her hayvan. kendi boyumda köpek severim ama kuşlar korkunç. o zaman da öyelydi şimdi de.

kaybolmak, arabalar, boğulmak.

benim çocukluğum televizyonun siyah-beyaz olduğu dönemde geçti. o yıllarda televizyonda yayınlanan pek çok program küçük bir çocuğa karanlık, iç sıkıcı hatta zaman zaman ürkütücü geliyordu. 3-4 yaşlarındayken trt'de yayınlanan ve kukla bebeklerin yer aldığı "pilli bebek" isimli bir dizi vardı. nedense
o dizideki kuklaların hareketleri beni korkuturdu. o yıllardan 40 yıl veya daha uzun süre sonra internette eski trt dizileri ile ilgili okuduğum bir yazı üzerine dizinin orijinal adını öğrendim: torchy the battery boy. ardından internetten dizinin görsellerini arattım. bulduğum görüntüdeki kukla çocuğun bakışları bana "chucky" filminin ilham kaynaklarından birinin bu dizi olabileceğini düşündürdü.

gök gürültüsü. bir de arabalar. hepsi beni ezecek gibi gelirdi.

gördüklerime biraz değişik yorumlar katmam sonucu korkacak epey şey bulurdum. bir görüntüyü zihnimde evirip çevirip korkunç bir hâle getirene kadar odaklanırdım. sanırım o yaşta kaygı kavramının bilincinde olamadığım için bu şekilde ortaya çıkarırdım. kaç kez odamdaki renkli perdenin desenini yılana benzettiğim için çığlık atıp bizimkileri yatağından kaldırdım. mazgallar mesela.. bana göre neye benzerdi bilemem ama üstüne hiçbir kuvvet adım attıramazdı. hani bazı traktörlerin duman çıkaran bir borusu olurdu ya? ayda yılda bir köye giderdik de denk gelirse görürdüm. mesela ondan aşırı korkardım. nüfusu 6 olan evimizde en erken ben uyuduğum ve doğal olarak herkes yaşamaya devam ettiği için odamın dışından gelen her sesi hırsız sesi zannederdim. biri de dememiş ki şu çocuğa "korkma len manyak mısın" diyelim. püü.

karanlık

tarkan filmindeki ahtapot

kapısı olmayan asansörler. araya sıkışıp kalırım diye korkuyordum hala korkuyorum gerçi

palyaçolar.

süt kardeşlerdeki gulyabani

çocukken nette kuranı yırtan kız diye saçma sapan bir görüntü vardı. büyük kuzenlerim ona bakıyordu ben de gizlice bakmıştım. uzunca bir süre korkmadan uyuyamamistim

klasik olacak ama karanlık ve içinde olabilecekler...

böcekler ve geceleyin kapı açacakken duyduğum kilit sesi. ikisinden de hâlâ korkuyorum ahah.

yorgan canavarı, her çocuk yaşamıştır bunu, yorganın içinden çıkmanı başucunda beklediğini düşünüp nefessiz kalana kadar yorgan altında durmana sebep olur

yer altı canavarı.
evde koltuktan koltuğa atalayarak yol alırdım,yere basmak istemezdim.

aklıma ilk kutsal damacana filmi geliyor. ilkokula yeni başladığım yaşlar olsa gerek. bunu söylediğimde bana arkadaşlarım götüyle güldüler.*

çekirgeler, küçüklükte kalmadı elbette.

düdüklü tencere
anneannemin komşusu kadın
her türlü böcek
sevdiklerime zarar gelmesi
komşumuz olan abi kardeş

kaybolmak. hala korkuyorum ama bu sefer kafamın içinde.