yazarların en eften püften başarıları

cartel'in cartel şarkısının almanca kısmını ezbere söylüyordum bir dönem. lise zamanları falan...

edit: imla

hayattayım abi bu da başarımdır. şükürler olsun.

ağzımla tofaş sesi çıkarabiliyorum (evet fakirim.)

(bkz: hayatta kalmak)

üniversitede hazırlık sınıfındayken bölüm birincisi olmuştum. ortalamaya bile dâhil edilmediği için hiçbir işime yaramadı bu benim.

2 palet su taşıdım ve karşılığında bedava capri sun içtim.

evde yalnız başıma kalabiliyorum.

1. sınıfta 23 nisan gösterisinde sandalye kapma yarışında birinci olmuştum.

pet şişedeki havayı sıkıştırıp kapağı patlatabiliyorum

(bkz: yine de iyi ilerledim)

şu ana kadar sadece 1 kadını aldatmadım. aldatılmayı hak etmediğini düşündüm. işim gereği farklı ükelerde bulunduğum için çok kez de fırsat olmasına rağmen bunu ona yapamam dedim ve kendimi geri çektim. yani başarıysa evet aldatmamak için çabaladım ve başardım. fakat sonunda aldanan ben oldum. tabiki fazla umrumda olmadı gidene yol yakışır ki zaten gitmesi gerekiyordu. fakat beni değiştirdi. belki de tektir "bu kadın yapmaz" dediğim kadın. o bile demek ki aldatabiliyormuş... kurallarımı bozup yeniden yazmaya başladım.

lisede, kızlar satranç şampiyonu olmuştum, nabeeer diye giriş yapmam yok mu?

8. sınıfta kompozisyon yarışmasında 30-1 oyla birinci olmuştum. sınıfta benden başka herkes bana oy atmıştı. oysaki sınıfta en çok zorbalanan, ezilen, istenmeyen öğrenci de bendim. ne zaman bunu düşünsem tuhaf geliyor bu durum. o zaman da tuhaftı, hâlâ tuhaf.

ilginç bir başarı bence.

okuma yazmayı kendi kendime öğrenmiştim, okula başlamadan önce sürekli bilgisayar oynuyordum ve ister istemez sökmüştüm.(u: )

bir spor bilimleri fakültesinin basketbol parkurunda rekor kırdım.

bedduam, ahım tutar. ne biçim bir özellik bilmiyorum ama kime kızdıysam başına bir iş geliyor.

10'larca madalyam ve başarı belgelerim var sporun değişik dallarında ama nerdeler bilmiyorum.

6.sınıfta okul koşu yarışında 1. olmuştum ödülsüz
hoca atletizme gel dedi gittim sonra bıraktım

ortaokulu birinci bitirip bi tane birincilik belgesi olan kagit, okul gecesinde bi 500 kisiden alkiş ve gittigim okuldaki ogrencilerden birinin pazarci babasindan bi tane tişort almistim. ailem yoktu gelmediler.

aralıklı oruç diye bişey duyduk.. 'lan bi gün durup öteki gün içelim; karaciğerlerimiz de dinlenir, insafsız zamlara karşı da bütçe dostu bir yöntem olma mı' dedi birisi. bizim neyimiz eksik, topluca "hee" denildi. ertesi gün herkes mekanda yerindeydi. herhalde yarından başlıycaz diye düşünüldü. sonraki ve tüm sonraki günler de aynı biçimde sürdü. (hesapları dönüşümlü ve sırayla ödüyoruz. ve her seferinde bir öncekine oranla kalınlaşıyor haliyle) geçenlerde hesabı ödeyen arkadaş "yav noldu bizim oruç işi, sıcaklar da fena vs" diye sordu. neyse uzatmayayım: biz yazın kalanını rakısız geçirsek bile daha alacaklı kalıyoruz. e o zaman da "aralıklı" meselesi uymuyor. en iyisi "biz bu işi kışa bırakalım, şu denizi ziyan etmeyelim yazıktır." dedik. kısaca kararlıyız ama işte denize kıyamıyoruz. ama hökümat hiç acımıyor kıyıyor bize.. meyhaneci semih, "de gidin la, beni de gömer siz içersiniz oğlum, koca hökümat yıkamıyo sizi nerdeyse siz onu yıkeceeniz." diyor. sanki güvenmiyo gibi mi ne.. neyse işte şu yazı da bi atlatalım bakalım..